I keq deri në palcë

Arte

Gazeta Express

11/05/2026 18:30

Para se të vinte Bad to the Bone, George Thorogood dhe grupi i tij luanin kryesisht këngë të vjetra blues, të nxjerra nga arkivat. Por gjithçka ndryshoi kur ata bënë turne me Rolling Stones.

Thorogood vuri re reagimin e publikut ndaj hyrjes së këngës Start Me Up dhe kuptoi se edhe ai kishte nevojë për një këngë origjinale me një hyrje të paharrueshme. Përndryshe, siç e shihte ai, pas disa vitesh njerëzit do ta kujtonin thjesht si “atë muzikantin që luante mirë Chuck Berry”.

Bad to the Bone lindi si një fantazi mashkullore, e ndërtuar mbi imazhin e burrit të fortë, të rrezikshëm dhe të papërkulur. Thorogood është rritur me filmat e Hollivudit dhe me figura të tilla si Bernardo nga West Side Story, Steve McQueen, James Bond apo Howlin’ Wolf, për të cilin grupi i tij kishte hapur një koncert në vitin 1974. Në atë botë kulturore, të qenit “bad” nuk nënkuptonte domosdoshmërisht ligësi, por stil, forcë dhe karizëm.

Këshilla që Johnny Cash u jepte autorëve të këngëve ishte e thjeshtë: të shkruanin një listë fjalësh që rimojnë dhe të ndërtonin tekstin rreth tyre. Thorogood nisi me fjalën “bone”. Pastaj iu kujtua se në lagjen e tij fjala “bad” përdorej me kuptimin “cool”. Steve McQueen mund të ishte “cool”, por James Bond ishte “bad”.

Fillimisht, kënga iu ofrua Muddy Watersit. Por menaxheri i tij reagoi me nervozizëm, duke thënë se Muddy nuk do të regjistronte kurrë një këngë blues të shkruar nga një djalë i bardhë. Thorogood e kundërshtoi këtë ide, duke thënë se po ta kishin shkruar Eric Clapton apo Keith Richards, kënga do të ishte pranuar menjëherë. Por ai ishte ende një emër i panjohur nga Delaware, ndaj oferta u refuzua.

Meqë regjistrimi në studio kushtonte shtrenjtë, grupi e përgatiti këngën me kujdes përpara se të hynte në studio. Belbëzimi i famshëm në vokal i erdhi natyrshëm Thorogoodit. Ai e lidhte këtë me traditën e rock’n’roll-it: në vitin 1965, The Who këndonin për “g-g-g-generation”, ndërsa një dekadë më vonë Bachman-Turner Overdrive sillnin “b-b-b-baby you just ain’t seen nothing yet”. Sipas tij, çdo dhjetë vjet rock-u krijon një hapësirë të re për diçka të tillë.

Thorogood nuk kishte pritshmëri të mëdha për Bad to the Bone. Por kur radiot e rock-ut klasik nisën ta transmetonin, kënga shpërtheu. Ajo u luajt përkrah Led Zeppelin, Steve Miller dhe Rolling Stones, dhe dëgjuesit e rinj nisën ta perceptonin menjëherë si një klasik.

Pastaj erdhi Terminator 2. Arnold Schwarzenegger, sipas Thorogoodit, nuk ishte njeri me të cilin mund të bëje shaka. Grupi mori një telefonatë prej tij, ku aktori, me zërin e tij prej Terminatori, tha: “Kënga jote. Ma jep. Tani.” Përdorimi i saj në skenat me motoristë dhe përleshje në bar doli i përkryer. Kënga kishte ashpërsinë e duhur, por edhe një lloj ironie të fshehur.

Në thelb, kjo ishte edhe ideja e saj. Asnjëri prej anëtarëve të grupit nuk e shihte veten si burrë të rrezikshëm. Bad to the Bone nxirrte “luanin te miu”, por nuk duhej marrë shumë seriozisht. Ishte, siç e sheh Thorogood, një shaka e mbingarkuar me maskulinitet. Edhe sot, kur ai shtyn një karrocë fëmije, ndonjë kalimtar i thotë me ironi se supozohej të ishte “djalë i keq”. Përgjigjja e tij është po aq lozonjare: edhe ujqërit kanë këlyshë, por kjo nuk i bën më pak të egër.

Bateristi Jeff Simon e kujton momentin kur kënga mori formë në shtëpinë e Thorogoodit në Delaware. Thorogood hyri duke thënë se po punonte mbi një këngë të re. Deri atëherë nuk kishte shkruar shumë materiale origjinale, por për Simonin ishte e qartë se një grup duhej ta bënte atë hap, sepse repertori ishte gjithçka.

Grupi ishte formuar nën ndikimin e blues-it, veçanërisht Bo Diddleyt dhe Muddy Watersit. Bad to the Bone vinte drejtpërdrejt nga ajo traditë. Simon nuk përpiqet ta paraqesë si muzikë të ndërlikuar. Sipas tij, nuk ishte Beethoven: grupi thjesht hyri në studio dhe e regjistroi. Thorogood nuk ishte Tom Jones, por vokalin e dha me forcën e duhur. Edhe bateria nuk ishte e shkruar në partiturë; Simon luajti atë që i dukej e natyrshme.

Më vonë, ai pati një bisedë të veçantë me Joey DeFrancescon, muzikantin e njohur që kishte luajtur me Miles Davis. DeFrancesco i tha se hyrja e baterisë i kujtonte diçka që mund ta kishte luajtur Elvin Jones. Simon e mori këtë si kompliment të jashtëzakonshëm, duke bërë shaka se ishte ndoshta hera e vetme që emri i tij dhe ai i Elvin Jonesit do të përmendeshin në të njëjtën fjali.

Koncertet e grupit shpesh kishin reputacion të ashpër. Pritej shumë, aq sa grupi thyente rekorde shitjesh birre kudo që performonte. Kishte edhe përleshje. Një herë, në Commodore Ballroom në Vancouver, publiku nisi të zihej aq keq, sa Thorogood la kitarën, zbriti nga skena dhe u përpoq ta ndalte sherrin. Ata luanin shpesh edhe para motoristëve. Në një rast, disa anëtarë të Hells Angels hynë dhe kërkuan me ngulm Born to Be Wild. Kur grupi u tha se nuk e dinte këngën, përgjigjja ishte e prerë: “Do ta luani.”

Megjithatë, interpretimi më i paharrueshëm i Bad to the Bone për Simonin mbetet ai në Universal Studios, në vitin 1996, kur u inaugurua atraksioni i Terminator. Ishte një prodhim i madh, me Schwarzeneggerin që zbriste në skenë nga një helikopter. Për një këngë që kishte nisur si një fantazi blues-rock për djalin e keq, ai ishte një moment që e vulosi përfundimisht mitin e saj. /GazetaExpress/