“Jam thjesht mirënjohës që jam gjallë”

Arte

Gazeta Express

18/04/2026 20:27

Poeti dhe muzikanti Kae Tempest, një nga zërat më të veçantë të skenës bashkëkohore britanike, rikthehet pas një dekade me romanin e tij të dytë, një vepër e thellë për identitetin, përballjen me veten dhe jetën në kufijtë e saj.

Në një bisedë të qetë, larg energjisë së performancave të tij, Tempest shfaqet reflektues dhe i përmbajtur. Ai flet hapur për rrugëtimin e tij personal, për tranzicionin gjinor dhe për sfidat që ka përjetuar duke e jetuar këtë proces në sytë e publikut. Nga përdorimi i përemrave “they/them” në të kaluarën, sot ai identifikohet me “he/him”, një proces që, sipas tij, ka qenë i thellë dhe transformues.

“Është thjesht jeta ime… dhe jam mirënjohës që jam gjallë,” thotë ai, duke reflektuar mbi periudha të vështira kur kjo nuk ishte e sigurt.

Romani i tij i ri ndjek historinë e Rothko-s, një personazh që rikthehet në qytetin bregdetar pas viteve në burg dhe përballet me një të kaluar të trazuar familjare, varësi dhe kërkimin e identitetit. Ashtu si autori, edhe Rothko kalon një udhëtim të ndërlikuar vetëzbulimi, ku edhe mënyra si i drejtohen (përemrat) ndryshon gjatë rrëfimit – një element stilistik që pasqyron përvojën reale të shumë personave queer dhe trans.

Tempest e sheh letërsinë si një mjet të fuqishëm për të kuptuar veten dhe të tjerët. Ai përmend ndikimin e veprave si Stone Butch Blues dhe Hangover Square, që e kanë ndihmuar të pranojë identitetin e tij dhe të zhvillojë zërin letrar.

Për të, krijimtaria nuk është thjesht profesion, por një mënyrë mbijetese. Ai pranon se ka kaluar periudha të errëta, përfshirë ankth të thellë, përdorim substancash dhe përvoja të vështira personale, por arti ka qenë një mënyrë për të qëndruar “në jetë”.

“Gjithçka kalon përmes këtij filtri krijues,” thotë ai. “Dhe kjo është një dhuratë.”

Në veprën e re, ai trajton tema të forta si varësia, trauma dhe seksualiteti pa gjykim, duke ndërtuar personazhe komplekse dhe thellësisht njerëzore. Edhe skenat intime janë pjesë thelbësore e rrëfimit, pasi – sipas tij – ato janë të domosdoshme për të kuptuar plotësisht një personazh.

Megjithëse libri ka një rëndësi të veçantë për komunitetin trans, Tempest shpreson që historia të rezonojë më gjerë, përtej identitetit gjinor. Për të, thelbi është lidhja njerëzore – aftësia për të parë veten tek tjetri.

Në fund, ai e përshkruan krijimtarinë si një vijë lidhëse mes artistëve dhe lexuesve, një energji që kalon nga një brez te tjetri:

“Unë kam marrë shumë nga letërsia dhe muzika – dhe tani dua ta jap mbrapsht.” /GazetaExpress/