Ekspozita e artistes Lubaina Himid në Pavijonin Britanik në Venice Biennale sjell një reflektim të fortë mbi ndjenjën e përkatësisë dhe tëhuajësimit në shoqërinë britanike.
Mes një sfondi tingujsh qetësues – dallgë deti, zogj dhe zhurma natyre – vizitorët përballen me piktura të mëdha ku personazhe me ngjyra të ndezura, kryesisht figura me ngjyrë, shfaqen në situata të përditshme: rrobaqepës, kuzhinierë, arkitektë. Ata janë njerëzit që ndërtojnë dhe mbajnë në këmbë shoqërinë, por shikimet e tyre të ndërsjella reflektojnë një ndjenjë të fortë parehatie dhe mospranimi.

Përmes këtyre imazheve, Himid ngre pyetje thelbësore: a është e mundur të ndihesh vërtet “në shtëpi” në një vend ku rrënjët e tua janë diku tjetër? Personazhet duken të pasigurt, të ngrirë në momente reflektimi, sikur pyesin veten për vendin e tyre në këtë realitet.
Ekspozita përfshin gjithashtu një seri pyetjesh filozofike të vendosura në mure, të cilat synojnë të thellojnë diskutimin mbi identitetin dhe përkatësinë. Megjithatë, kritika sugjeron se kjo qasje mbetet disi e kufizuar, duke e lidhur ndjenjën e mospranimit kryesisht me përvojën e migracionit.

Në fakt, ideja e përkatësisë është më komplekse, duke përfshirë faktorë si klasa sociale, gjinia dhe identiteti personal. Ndjenja e të mos qenit pjesë e një shoqërie nuk i përket vetëm emigrantëve, por një game shumë më të gjerë individësh.
Megjithëse jo ndër veprat më të fuqishme vizualisht të artistes, ekspozita arrin të transmetojë një atmosferë ankthi dhe tensioni të brendshëm. Ajo sugjeron se, pavarësisht imazhit idilik të Britanisë si një vend “i gjelbër dhe i bukur”, për shumë njerëz ajo nuk arrin kurrë të ndihet si shtëpi. /GazetaExpress/