Debutimi regjisorial i 20-vjeçarit Kane Parsons sjell një film horror të ftohtë dhe shqetësues, të ndërtuar mbi serinë e tij në YouTube dhe të shkruar nga Will Soodik.
Filmi eksploron kufijtë mes kujtesës, realitetit dhe frikës, përmes një bote ku hapësirat duket se nuk kanë fund dhe as logjikë.
Në qendër të historisë është Clark (Chiwetel Ejiofor), një arkitekt i dështuar i viteve ’90, i ndarë nga bashkëshortja dhe i zhytur në alkoolizëm. Për të mbijetuar, ai punon në një dyqan gjigant mobiljesh me zbritje, ku absurdi fillon që te emri: “Cap’n Clark’s Ottoman Empire”. Mes reklamave televizive të çuditshme dhe një jete që nuk i përket më, Clark është një njeri i humbur në vetvete.
Ai ndan historinë me Mary (Renate Reinsve), një terapiste e ndjeshme që merret edhe me regjistrime vetëndihmuese audio, por që vetë përballet me kujtime traumatike të fëmijërisë dhe një marrëdhënie të vështirë me të kaluarën.
Jeta e Clark merr një kthesë kur në bodrumin e dyqanit zbulon një mur të çuditshëm, përmes të cilit kalon në një rrjet të pafund hapësirash të fshehta – “backrooms”. Këto ambiente duken si versione të shtrembëruara të realitetit: dhoma, korridore dhe struktura që përsëriten pa fund, si fragmente botësh paralele. Dhe prej aty, dalja nuk është aspak e thjeshtë. As për të, as për Mary-n që vendos ta kërkojë.
Filmi mbështetet fuqishëm në dizajnin e prodhimit të Danny Vermette, i cili kombinon ndërtimet reale me elemente dixhitale, duke krijuar një atmosferë të rëndë, thuajse mbytëse. Së bashku me kinematografin Jeremy Cox, ata ndërtojnë një ndriçim të zbehtë, të verdhë, që i ngjan dritës së rrjedhur nga qindra qendra tregtare dhe ndërtesa të braktisura – një botë që duket njëkohësisht e njohur dhe thellësisht e huaj.
“Backrooms” rrit gradualisht tensionin, duke kaluar nga frika psikologjike te skena tronditëse dhe surpriza të papritura. Mbi të gjitha, filmi mbetet një eksplorim i një “qyteti” të pafund frike, ku realiteti nuk është më i sigurt dhe dalja duket gjithnjë e më e pamundur. /GazetaExpress/