Gary Oldman rikthehet te Beckett

Arte

Gazeta Express

12/05/2026 20:38

Rikthimi i Gary Oldman në skenë me “Krapp’s Last Tape” të Samuel Beckett është cilësuar si një zgjedhje e goditur artistike, sidomos për shkak të kombinimit të saj me një vepër të re nga dramaturgu 19-vjeçar Leo Simpe-Asante.

Royal Court në Londër ka vendosur të sjellë së bashku një klasik të Beckett-it dhe një interpretim bashkëkohor të frymëzuar nga universi i tij teatror.

Oldman e kishte interpretuar këtë pjesë një vit më parë në York, duke u kthyer në Theatre Royal, skenën ku në moshën 21-vjeçare kishte luajtur një rol të vogël në pantomimë. Tashmë, prodhimi ka mbërritur në Royal Court, teatri ku “Krapp’s Last Tape” pati premierën në vitin 1958 me Patrick Magee, si dhe një nga vendet ku vetë Oldman formësoi karrierën e tij në vitet ’80.

Në qendër të veprës së Beckett-it është Krapp, një burrë 69-vjeçar që rikthehet te regjistrimet zanore të bëra 30 vite më parë. Përmes tyre, ai përballet me kujtimet, pendesat dhe versionet e dikurshme të vetes. Pjesa është një meditim mbi kalimin e kohës, vetminë dhe mënyrën se si njeriu e rishikon jetën e tij me kalimin e viteve.

Për këtë shfaqje në Royal Court, “Krapp’s Last Tape” shoqërohet nga një zë i ri teatror. Mbrëmja nis me “Godot’s To-Do List”, një tekst i shkurtër i Leo Simpe-Asante, fitues i çmimit të parë Young Playwrights të teatrit. Ky programim konsiderohet një gjest i guximshëm dhe bujar, pasi vendos pranë një mjeshtri të teatrit absurd një autor shumë të ri, duke ruajtur njëkohësisht misionin e Royal Court për të mbështetur dramaturgjinë e re.

Vepra e Simpe-Asante është një lojë inteligjente me “Waiting for Godot”. Në vend të rrugës së zbrazët dhe pemës së famshme të Beckett-it, skena paraqet një stol dhe një bimë në vazo. Për herë të parë, publiku “takon” vetë Godot-in, të paraqitur si një i ri që përpiqet të përmbushë një listë detyrash absurde, nga veprime komike deri te përballje më të thella me ankthin, familjen dhe presionin për t’u përshtatur.

Në rolin kryesor, Shakeel Haakim sjell një interpretim fizik dhe nervoz, duke e paraqitur Godot-in si një djalë të ri që përpiqet të kontrollojë situata që vazhdimisht i rrëshqasin nga duart. Lista e detyrave, e interpretuar si një zë i padukshëm nga Flora Ashton, krijon një dialog të brendshëm që të kujton marrëdhënien e Krapp-it me zërin e tij të regjistruar.

Teksti i Simpe-Asante luan me humorin, ritmin dhe muzikoritetin karakteristik të Beckett-it, por njëkohësisht trajton ankthin social, vetëkritikën dhe ndjesinë e mungesës së kontrollit në botën moderne. Sipas kritikës, forca e pjesës qëndron pikërisht te aftësia për të qeshur me absurditetin, pa humbur ndjeshmërinë ndaj personazhit.

Në pjesën e dytë, Oldman shfaqet në skenë si një Krapp i lodhur, i thinjur dhe i zhytur në kujtime. Interpretimi i tij përshkruhet si më i thelluar se ai i vitit të kaluar, me momente humori të heshtur, por edhe shpërthime zemërimi ndaj së kaluarës. Ai arrin të japë kontrastin mes njeriut që përqesh versionin e tij të dikurshëm dhe atij që, në të njëjtën kohë, mbetet i plagosur prej kujtimeve.

“Krapp’s Last Tape” mbetet një sfidë e veçantë për çdo aktor, pasi pjesa ndërtohet si një bisedë mes një personazhi dhe zërit të tij të së kaluarës. Në këtë rast, Oldman jo vetëm interpreton, por edhe e ka drejtuar dhe dizajnuar vetë prodhimin, duke krijuar një atmosferë të errët, intime dhe të ngarkuar emocionalisht.

Kritika vlerëson sidomos mënyrën se si regjia e Oldman kap ndjesinë e muzgut dhe të fundit të jetës. Kujtimi qendror i Krapp-it, ai i një romance të humbur në një varkë, shfaqet si një moment i qetë në sipërfaqe, por i mbushur me trazim të brendshëm.

Bashkimi i një klasiku të Beckett-it me tekstin e një dramaturgu 19-vjeçar rezulton një kombinim i suksesshëm. Nga njëra anë është Krapp, i moshuar dhe i mbyllur në arkivin e jetës së tij; nga ana tjetër, Godot-i i ri, i mbingarkuar nga një listë detyrash që nuk mbaron kurrë. Së bashku, dy veprat krijojnë një dialog të bukur mes brezave, kohës, pritjes dhe pamundësisë për të kontrolluar jetën.

Shfaqja, e cila ka pasur një interes të madh dhe një periudhë të shkurtër të shitur plotësisht, konsiderohet një nga ngjarjet më të veçanta teatrore të sezonit në Londër. /GazetaExpress/