Prindërim

Nga ky moment çdo zgjedhja ime do të ketë fytyrën tënde”, i thashë vetes.

Shkruan: Robert Aliaj

Si mund të dëshmoj zgjimin, ankthin e pritjes së një klithme të ëmbël, të një frymëmarrje të parë, ngazëllimin e momentit kur e përqafon të sapodalë nga fshikëza e nënës së saj, daljen nga errësira për t’u zbuluar vetëm nga një dritë e zbehtë dhe zhurmat e qeta të pritjes në dhomën e një materniteti të zhytur nën dritën e bardhë neon aq të bezdisshme, që nuk të linte të mendoje, që të çonte mendjen diku tjetër, që sikur nuk të lejonte të merrje frymë plotësisht.

Si baba përgatitesh për shumë gjëra, përveç vrullit të pasionit të papërshkrueshëm që të përshkon venat në atë moment. Isha shumë i përqendruar aty në atë pikë të vetme. Nuk shihja më dhomën, asgjë. Shihja vetëm aty, atë që po ndodhte përpara meje, atë moment të përjetuar si një lulëzim delikat. Moza ngulçonte, më shtrëngonte dorën dhe unë shtypja të sajën, por ne nuk ishim më ne. Ishim diçka tjetër, dy kafshë që prisnin. Gjinekologia fliste me një zë që më dukej sikur vinte nga dhoma ngjitur ndërsa infermierja bënte lëvizje të shpejta robotike.

Mendoja për sendet më të çuditshme të mundshme. Për makinën që e kisha shitur pak kohë më parë. Mendoja për “Pataten Zak”, një restorant në Strombeek Bever ku kisha ngrënë një spaghetti bologneze që më kishte provokuar të vjella, me ishte dukur si rissoto e dështuar. Kërkoja të gjeja emrin e një qyteti që nuk po më vinte ndërmend.

Fillova të mendoja për çdo gjë, përveç asaj që po ndodhte aty para meje.

Nuk isha gati. Askush nuk është kurrë gati.

Përgatitesh për një listë të pafundme gjërash të parëndësishme.

Por nuk përgatitesh për atë të vërtetën? Për atë moment kur ndjen dhimbjen e dikujt tjetër brenda shpirtit tënd, kur sheh udhëtarin më të çmuar të jetës duke luftuar për të dalë në dritë dhe ti pafuqishëm qëndron aty duke shtrënguar gishtat e njërës pëllëmbë nga nervozizmi, duke imagjinuar?

Ishte një luftë. Unë vetëm prisja. Dhe hop, një klithmë që nuk i përkiste asnjë gjuhe që njihja dhe pastaj një tjetër më e vogël. Pastaj menjëherë çlirimi dhe pamja e saj. Koha nuk kishte më rëndësi. As njerëzit përreth. Ajo që po ndodhte ishte një marrëveshje e heshtur mes meje dhe diçkaje më të madhe se unë. O Zot. Jeta në formën e saj më lakonike dhe më autoritare.

Kaos. Një boshllëk i plotë. Pastaj tmerr:

Një trup i vogël i lagur dhe i errët si bishtajë, me kokën si top leshi të zi dhe fytyrë krejtësisht të mbuluar.

“Ç’është kjo?”

Ky top i errët i lagur, i mbuluar me një shtresë misterioze si me myshk, ose diçka që sapo ka dalë nga thellësia e një liqeni të ndenjur, e habitshme.

Kjo është ajo gjëja? Kjo është personi. Ky top i leshtë i zi, kjo fytyrë e rrudhur.?

Dhe pastaj zëri.

Është ajo gjëja që nuk e harron dot kurrë më.

Një klithmë e mprehtë si pretendim për ekzistencë, një:

“Ja ku jam. Tani fillon”.

Sapo doli provoi të ma mblidhte për herë të parë.

Mamia e ngriti dhe ma vuri në pëllëmbë.

Dhe këtu nuk kishte më metafora.

Ishte peshë fizike me fytyrë si të ndryshkur në një të kuqe të çuditshme dhe të përsosur njëkohësisht.

“Përse po qan?”

“Nuk po qaj, jam vetëm… i prekur.”

Apo po qaja sepse nuk kisha fjalë për të shprehur atë që po ndjeja?

Sepse ajo ishte aty. Në duart e mia. Si arriti aty ?

Por aty ishte.

Kaq e vogël. Kaq papritur e vogël.

Ose unë nuk kisha mënyrë për ta procesuar madhësinë.

Qëndroja krejtësisht i palëvizur. Mendoja se nëse lëviz, diçka do t’i thyet.

Nuk e dija se çfarë, por diçka

Ishte e brishtë.

Qaja sepse kisha prekur thelbin e jetës time, atë për të cilën do të jepja jetën pa hezitim.

“Tani ti nuk je më qendra e gjithçkaje dhe kjo nuk negociohet”

“Nuk po më befason…”

“Nga ky moment çdo zgjedhja ime do të ketë fytyrën tënde”, – i thashë vetes.

“Do të vijë dita kur ti do më kundërshtosh dhe unë do ta pranoj pa kushte”.

“Mos e lësho”, inkurajoja veten.

“Mos e lësho kurrë, shtrëngoje më afër zemrës.”

Ja numërova gishtërinjtë, sytë e mbyllur me ngulm, gojën që lëvizi sikur kërkonte të gjente ajrin diçka si punë frymëmarrjesh.

I thashë:

“Gala”.

Vetëm kaq.

Me zë.

Dhe ndjeva një moment sikur një pllakë tektonike zhvendosi diçka brenda meje.

Ishte si të adaptoje një ligj të ri të gravitetit, që nga aty e tutje çdo gjë do të tërhiqej drejt asaj peshe të vogël në pëllëmbën time.

Është kjo.

Kjo gjëja e vogël që peshon më pak se një shishe qumështi.

Kjo gjëja që nuk di asgjë për mua, që nuk e di emrin tim, që nuk e di se kush jam apo çfarë kam bërë, apo çfarë nuk kam bërë.

Çfarë jete kam pasur në diktaturë.

Që këndova për herë të parë në moshën njëzetë e nëntë vjeçare, që nuk duhej të pikturoja gjërat që m’i donte shpirti?

Kjo gjëja që nuk di se unë ekzagjeroj ndonjëherë për gjëra të vogla, që nuk di se unë kam klaustrofobi po të më mbulojnë fytyrën, që kam frikë ndonjëherë nga errësira kur jam vetëm në shtëpi.

Kjo gjëja që nuk di asgjë për errësirën e botës që na rrethon, për ato gjëra që ne i dimë dhe që nuk na zë gjumi natën.

Ajo nuk di asgjë dhe unë jam ai që do t’ia mësoj. Unë që nuk di asgjë për veten time. Kush ishte gjyshja ime, ku jetonte gjyshi im, asgjë, përveç emrave që me zor kam fiksuar në mëndje.

Që kam lindur në një qytet që kishte vendosur të harronte vetveten, ngaqë në Tiranën tonë ku kushdo që merr pushtet, vendos që historia të rifillojë sikur aty të kishte pasur vetëm errësirë më parë dhe asgjë që meritonte të kujtohej.

Nuk kishte librari të vjetra. Nuk kishte kosaxhinj, sahatçinj dhe dyqane që kishin qenë atje prej gjeneratash.

“Ky qytet nuk ka shpirt, se nuk e lejuan të ketë kujtesë.”

Qytet me Alzheimer.

“Si mund të jetohet në një qytet pa kujtesë?”

Galën e mbaja fort në duar, sikur nuk doja ta lëshoja më kurrë.

Moza po më fliste. Zërin ia dëgjoja, por nuk i kapja fjalët. Ishte si muzikë që më pëlqente, por që nuk mund ta kuptoja në atë moment.

Infermierja kërkoi t’i shërbente Gala’s dhe më ndërpreu mendimin.

Gala me qerpikë të gjatë dhe të errët, sytë i kishte blu, gati të zinj dhe nuk shikonin asgjë ende.

Apo ndoshta shikonin gjithçka. Ndoshta gjëra që unë nuk mund t’i shikoja?

Kisha mbetur i zbrazur me krahët të harruara, ende të hapura në pritje për ta rimarrë Galën në duar, ndërkohë që mendoja për babain tim. Që nuk mbaja mend asnjë aspekt të zërit të tij. E mendoj shpesh. Por pse në atë moment ai ishte aty në kokën time duke më mbajtur mua sikur isha unë, ai i vogli i porsalindur?

Pse më shikonte në të njëjtën mënyrë sikurse unë po shikoja Gala’n?

E kishte ndjerë ai këtë që po ndjej unë tani?

Këtë terror të pastër të ëmbël?

Këtë ndjenjë se diçka shumë e madhe sapo ka ndodhur dhe nuk ka kthim prapa?

“Është e bukur”, më ndërpreu dikush.

Nuk isha i sigurt nëse ishte e bukur. Nuk dukej si gjërat që unë i quaja të bukura.

Dukej si diçka e re, diçka që sapo kishte mbërritur dhe që nuk kishte vendosur ende nëse do të qëndronte këtu apo jo.

Infermierja kishte thënë se duhej ta lante ose ta peshonte. Diçka teknike që nuk e kisha kuptuar dhe kisha hezituar, nuk kisha dashur t’ia jepja

Mos vallë e kisha mbërthyer për ta mbrojtur?

Ta mbroja? Nga kush?

Moza qeshte dhe qante me ngazëllim në të njëjtën kohë.

Unë nuk qeshja. Nuk qaja.

Më vonë, shumë më vonë, kisha shkuar në banjë dhe isha mbështetur me duart në lavaman duke parë veten në pasqyrë.

Kur isha kthyer në dhomë, Gala ishte aty në krahët e Mozës duke fjetur.

Apo po bënte atë gjë që bëjnë të sapolindurit, që nuk është vërtet gjumë, por diçka tjetër, një gjendje liminale më afër prejardhjes ende e pa ankoruar plotësisht këtu, diçka më afër me atë vendin nga kishte ardhur.

I ulur në karrigen pranë shportës neonatale të Galës po mendoja:

Kjo është vajza ime.

Që do ndryshojë gjithçka në jetën time.

Që nuk do të flija më në të njëjtën mënyrë.

Që nuk do të ecja më në të njëjtat shtigje.

Që nuk do ta shikoja më botën me të njëjtin interes

Që nuk e dija ende se sa shumë do të humbisja dhe se sa shumë do të fitoja.

Ajo lëvizi pak, duke nxjerrë një tingull të vogël të ëmbël.

Dija vetëm se ajo erdhi dhe kishte ndryshuar gjithçka dhe se asgjë nuk do të ishte më si më parë.

Nuk u përmenda derisa agoi, koha që do të më kthente në shtëpi për pak orë gjumë. Për t’u larë, për t’u ndjerë sikur isha ende një njeri normal, me detyra normale para se dita të shpaloste një mori kërkesash të reja.

Rreth orës katër të mëngjesit dola nga spitali i rraskapitur, i ngazëllyer.

Ajri i ftohtë i fundverës ma futi një shpullë. Dhe pastaj e pashë atë.

Hëna.

Atje.

E varur në qiellin indigo, Hënën më të madhe dhe më të shkëlqyer që kisha parë ndonjëherë në jetën time. Madhështore, me një rruzullim lumineshent përreth të kurorëzuar me dritë argjendi, që dukej sikur lante gjithçka nën të me shkëlqimin e saj verbues.

E varur pikërisht mbi çatinë e shtëpisë sonë.

Iu afrova makinës me atë ndjesi që bota rreth meje ishte shndërruar në një tablo magjike.

Edhe asfaltit i jepte një shkëlqim të lagësht që i kthente makinat në skulptura balte.

Qëndrova aty pa lëvizur nuk e di sa gjatë, i mahnitur nga ky fenomen qiellor që po rezononte me emocionet e mia. Për një moment harrova tërësisht ku isha dhe pse. Ishte kaq e papritur, kaq sublime!

Ashtu si hëna e plotë drejton baticat e oqeaneve, Gala po drejtonte baticat e zemrës sime. Çdo gjë që kishte ndodhur atë ditë, ankthi, dhimbja, frika, klithma e parë, prekja e parë, të gjitha u shndërruan në një lëvizje të vetme. Isha bërë një pikë uji në universin ku një bebe e quajtur Gala ekzistonte dhe unë isha baba i saj.

Dhe aty në thjeshtësinë e kësaj të vërtete në parkimin e maternitetit nën atë dritë qiellore i thashë vetes:

“Tani do fillojmë diçka krejt të re.”

U futa në makinë i rraskapitur pa e ndezur motorin. Mbylla sytë për disa minuta.

I kujdesshëm.

Rruga për në shtëpi po më dukej si një udhëtim nëpër një botë të larë nga drita e hënës.