Michael Rosen në të 80’at: Mes dyshimit, dhimbjes dhe humorit

Arte

Gazeta Express

20/04/2026 19:03

Shkrimtari i njohur për fëmijë Michael Rosen, një nga zërat më të dashur në Britani, feston 80-vjetorin duke reflektuar mbi jetën, humbjen, krijimtarinë dhe vetëbesimin.

Në një intervistë të ndërtuar nga pyetje të lexuesve dhe miqve, ai shfaqet i sinqertë, shpesh i pasigurt – por gjithmonë i kthjellët.

“Sa herë që shkruaj, dyshoj te vetja”

Rosen pranon se dyshimi është pjesë thelbësore e procesit krijues. “Nëse mendon se je i shkëlqyer, nuk ke arsye të shkruash,” thotë ai. Edhe pasi përfundon një tekst, pret reagimin e të tjerëve për ta kuptuar nëse funksionon.

Rruga drejt letërsisë për fëmijë

Ai nuk kishte plan të bëhej autor për fëmijë. Fillimisht shkroi për të rritur, por mungesa e interesit nga botuesit e çoi drejt një audience tjetër – dhe kështu lindi karriera e tij në letërsinë për të vegjlit.

Përballja me humbjen dhe absurditetin e jetës

Humbja e të birit, Eddie, mbetet një plagë e thellë, por Rosen gjen ngushëllim në një ide të thjeshtë: jeta është absurde. “Nga gjërat e vogla deri te tragjeditë e mëdha – të gjitha janë pjesë e të njëjtit absurditet,” thotë ai. Sot, ai beson se njerëzit vazhdojnë të jetojnë në kujtimet e të tjerëve.

Frymëzimi dhe fëmijët

Për Rosen, fëmijët janë burim i vazhdueshëm frymëzimi. Një moment i fundit ishte kur një djalë i vogël i recitoi përmendësh një poezi të tij – diçka që ai vetë e kishte nënvlerësuar. “Më bëri të qesh dhe më kujtoi pse shkruaj,” thotë ai.

Arti, politika dhe e vërteta

Ai kundërshton idenë se arti duhet të jetë apolitik. Sipas tij, edhe përpjekja për t’iu shmangur politikës është vetë një akt politik. Edhe fabulat klasike, si ato të Aesop, në thelb flasin për pushtetin dhe shoqërinë.

Besimi dhe shpresa

Rosen nuk ndjek një fe të caktuar, por beson te njerëzit dhe universi. Megjithëse e pranon se bota shpesh duket e zymtë, ai ruan një besim të kujdesshëm te potenciali njerëzor.

Një darkë imagjinare me gjigantë të letërsisë

Po të mund të zgjidhte tre autorë për një darkë ideale, ai do të ftonte William Shakespeare, Franz Kafka dhe Langston Hughes – për të diskutuar krijimtarinë, stilin dhe mënyrën si lind arti.

Nga torta me çokollatë te videot virale

Me humor, ai flet edhe për dashurinë ndaj tortës me çokollatë dhe përballjen me meme-t në internet. Fillimisht i bezdisur, më pas i pranoi si formë krijimtarie – për aq kohë sa nuk kalojnë në gjuhë urrejtjeje.

Në fund, Michael Rosen mbetet ai që ka qenë gjithmonë: një rrëfimtar që lëviz mes dhimbjes dhe humorit, mes pasigurisë dhe pasionit – duke na kujtuar se edhe në dyshim, krijimtaria vazhdon. /GazetaExpress/