“Kam pasur momente të këqija”: Alan Davies për alkoolin, famën dhe kancerin

Arte

Gazeta Express

27/05/2026 20:18

Në moshën 60-vjeçare, Alan Davies është më pak rebel sesa dikur, por dukshëm më i qetë. Në një teatër të vogël në Islington të Londrës, ai duket për një çast sikur po mendon të ngjitet sërish në skenë, edhe pse përballë ka vetëm një bisedë dhe jo publik. Instinkti i humoristit mbetet i gjallë.

Jeta e tij e sotme është shumë më e përmbajtur krahasuar me vitet ’90, periudhë që ai e përshkruan si të mbushur me teprime, alkool dhe sjellje që sot i sheh me pendesë. Në atë kohë, suksesi në skenën e komedisë, fama dhe ritmi i shpejtë i industrisë i ushqyen edhe një ego të fortë, por edhe një ndjenjë boshllëku.

Davies ka folur hapur më herët për abuzimin seksual që ka përjetuar në fëmijëri nga babai i tij – një traumë që ai thotë se e ka shoqëruar për vite me radhë dhe e ka bërë një “djalë të zemëruar”. Në librin e tij të parë autobiografik, ai e trajtoi këtë periudhë të errët, duke e përshkruar si një përvojë që ndikoi drejtpërdrejt në sjelljen dhe marrëdhëniet e tij si i rritur.

Reagimet ndaj rrëfimeve të tij kanë qenë të shumta. Shumë persona i kanë shkruar duke treguar përvoja të ngjashme dhe duke thënë se libri i ka ndihmuar të flasin për herë të parë. Për të, kjo e bën rrëfimin e tij më kuptimplotë, edhe pse i vështirë.

Suksesi në komedi gjatë viteve ’90, sipas tij, ishte një përzierje e gëzimit dhe rrezikut. Turnetë, klubet e mbushura dhe adrenalina e skenës krijuan një ndjesi fuqie që, në raste të caktuara, u shndërrua në problem. Ai pranon se alkooli ishte një nga sfidat më të mëdha, duke përmendur periudha kur konsumonte sasi të larta dhe sjellje për të cilat sot nuk ndihet krenar.

Fama u rrit edhe më shumë me rolet televizive në “Jonathan Creek” dhe më pas në programin “QI”, por me të erdhi edhe presioni dhe rreziku i vetëbesimit të tepruar. Ai e pranon se për një kohë ka jetuar me iluzionin se po linte pas diçka të madhe, një ndjenjë që me kalimin e viteve u zbeh.

Përveç karrierës, ai flet edhe për momentet e errëta të jetës personale, përfshirë konflikte, alkool dhe episode që sot i sheh si pjesë të një periudhe të paqëndrueshme emocionale. Megjithatë, sot ai duket më reflektiv dhe më i distancuar nga ajo kohë.

Në librin e tij të ri, ai trajton edhe përvojën me kancerin e fshikëzës urinare, të cilin e kaloi pas një operacioni. Frika e diagnozës, sipas tij, e bëri të mendojë më shumë për familjen dhe për kohën që dëshiron të kalojë me fëmijët e tij.

Ai thotë se shkrimi dhe terapia e kanë ndihmuar të kuptojë më mirë ndikimin e traumave të fëmijërisë dhe mënyrën se si ato reflektohen në jetën e mëvonshme. Edhe pse nuk e konsideron veten “të shëruar plotësisht”, ai thekson se sot është më i vetëdijshëm dhe më i qëndrueshëm emocionalisht.

Për të, ajo që ka kaluar nuk e përcakton si person. “Nuk është ajo që të definon,” thotë ai, duke shtuar se rëndësi ka mënyra se si zgjedh të jetosh më pas, sidomos përballë familjes dhe njerëzve që do. /GazetaExpress/