“I See Buildings Fall Like Lightning”, portret i ndjerë i brezit Z

Arte

Gazeta Express

20/05/2026 21:59

Me ngrohtësi, ndjeshmëri dhe një pasion të sinqertë, regjisorja Clio Barnard sjell një dramë sociale realiste që të përfshin gradualisht dhe të mbetet në mendje edhe pas përfundimit.

“I See Buildings Fall Like Lightning”, i prezantuar në Festivalin e Filmit në Kanë, është një histori e ëmbël dhe e trishtë për pakënaqësinë, zhgënjimin dhe pasigurinë e brezit të ri.

Filmi ndjek pesë të rinj nga Birmingham, të cilët janë rritur së bashku, por tani, në fund të të 20-ave, përballen me rrugë gjithnjë e më të ndryshme. Ata ndiejnë se një krizë po afrohet, ndërsa një tragjedi duket se po rritet në heshtje nga pabarazia që po i ndan.

Skenari, i shkruar nga Enda Walsh, bazohet në romanin me të njëjtin titull të Kieran Goddard. Ndërsa libri ndërtohet si një pentaptik i pesë vetëdijeve, filmi e shndërron këtë material në një dramë të tensionuar dhe dinamike për qytetin e tyre, me jehonë të largët nga “I Vitelloni” i Fellinit.

Pesë miqtë prezantohen në një festë ditëlindjeje të mbushur me alkool, drogë dhe një ndjesi të paqartë se koha e argëtimit ndoshta ka marrë fund. Në qendër është Rian, i luajtur nga Joe Cole, i vetmi nga grupi që duket se ia ka dalë në jetë.

Duke përdorur trashëgiminë nga babai i ndjerë, Rian ka fituar shumë para përmes tregtimit online të letrave me vlerë. Ndërsa miqtë e tij jetojnë thjesht ose në kushte të vështira, ai ka blerë një apartament luksoz, por të ftohtë dhe pa shpirt në Londër, ku është në lidhje me një grua të bukur që shokët e quajnë me ironi “Kate Middleton”. Megjithatë, Rian nuk ndihet vërtet i lumtur atje dhe mezi pret të kthehet në vendin ku është rritur.

Suksesi i tij ka tronditur ekuilibrin e grupit dhe ka nxitur te të tjerët pasiguri e vetëpyetje. Conor, i luajtur nga Daryl McCormack, është djali i një ndërtuesi që dikur krenohej me punën e tij. I frymëzuar nga triumfi i Rianit, ai ka hapur një firmë ndërtimi dhe e ka bindur shokun e tij të bëhet investitori kryesor. Conor është punëtor dhe në pritje për t’u bërë baba, por duket qartë i lodhur nga përgjegjësitë.

Shiv, e luajtur nga Lola Petticrew, është një nënë e zgjuar dhe e përkushtuar e dy vajzave të vogla. Ajo është e kënaqur me jetën e saj në shtëpi dhe e martuar me Patrick, të luajtur nga Anthony Boyle, i cili vuan thellë nga fakti se, në fund të të 20-ave, ende punon si shpërndarës ushqimi me biçikletë.

Ndërkohë, humbësi më i madh në dukje është Oli, i luajtur nga Jay Lycurgo, një djalë i çrregullt, gjithmonë i buzëqeshur, që shet heroinë. Por ai duket se nis të ndryshojë kur adopton një qen endacak në rrugë. Me një ndjenjë të fortë sentimentale, Conor e punëson atë si punëtor në kantier.

Patrick flet për kohën kur kishte qenë larg grupit për shkak të universitetit, gjë që e bën edhe më poshtëruese punën e tij aktuale si shpërndarës. Ai shpërthen kundër kapitalizmit dhe klasave që zotërojnë pasuri, duke akuzuar sistemin se shfrytëzon njerëzit punëtorë si ai.

Por Patrick nuk është i vetmi me arsim. Conor e ka quajtur kompaninë e tij të ndërtimit “Dedalus”, sipas arkitektit të mitologjisë greke, si homazh për babanë e tij. Megjithatë, emri sjell ndër mend edhe Ikarin, djalin e Dedalusit, që fluturoi shumë pranë diellit. Filmi ndërpret herë pas here rrëfimin me pamje sigurie “time-lapse”, ku shihet blloku i apartamenteve “Dedalus” duke u ngritur nga një truall i shkretë.

Ndërtimi dhe banesat janë në qendër të jetës së pesë personazheve. Filmi hap edhe një debat të njohur: a është strehimi një e drejtë sociale, apo një aset kapital dhe garanci kredie për të pasurit?

Shembja e kullave brutaliste të Birminghamit, kur personazhet ishin fëmijë, ishte një ngjarje spektakolare dhe formuese për ta. Oli thotë me ëndje se në renë gjigante të pluhurit mund të dallohej fytyra e Satanait. Ishte një pamje madhështore, emocionuese dhe shqetësuese njëkohësisht.

A ishte ai një fillim i ri? Për Rianin dhe Conorin, përgjigjja duket se është po. Por Patrick është i tërbuar nga projekti i tyre ndërtimor i shkëlqyeshëm dhe i gentrifikuar, të cilin e sheh si një tjetër skemë fitimi për të pasurit e rinj.

Filmi ngre pyetje të dhimbshme: çfarë e shtyn vërtet Rianin? A di Shiv diçka për burimin e fshehtë të pakënaqësisë së tij? Çfarë do të kishte ndodhur nëse Rian nuk do të ishte pasuruar? Pa paratë e tij, Conor nuk do ta kishte nisur kompaninë e ndërtimit dhe nuk do të kishte besuar aq lehtë se fitimi mund të vinte po aq shpejt sa në kazinonë e tregtimit online.

Ndarjet mes Rianit dhe Patrickut, si dhe mes Patrickut dhe Shiv, ndoshta nuk do të ishin hapur në të njëjtën mënyrë. Por nga ana tjetër, as jeta e Olit nuk do të kishte marrë drejtim tjetër.

“I See Buildings Fall Like Lightning” është një film i trishtë, i ëmbël dhe i ndjerë, i mbushur me kthjelltësi dhe shpresë. Clio Barnard arrin të krijojë një portret të fortë të një brezi që përballet me ëndrra të thyera, pabarazi sociale dhe dëshirën për të gjetur një vend në një botë që duket se po ndryshon më shpejt se ata vetë. /GazetaExpress/