Historia e Eric Walrond mbetet një nga më të pazakontat në letërsinë moderne: një autor i vlerësuar dhe i shpërblyer, i cili u zhduk pothuajse plotësisht nga kujtesa kulturore.
I lindur në Guajanë dhe i rritur mes Barbadosit dhe Panamasë, Walrond u formua në një realitet të ndërlikuar kolonial dhe emigrant. Ai u bë pjesë e Harlem Renaissance në Nju Jork, duke bashkëpunuar me figura si W. E. B. Du Bois dhe Countee Cullen.
Vepra e tij më e njohur, Tropic Death, konsiderohet një ndër përmbledhjet më të rëndësishme të tregimeve në letërsinë e Indive Perëndimore. Libri përmban histori të forta dhe shpesh tronditëse që rrëzojnë mitin romantik të Karaibeve si “parajsë tropikale”, duke nxjerrë në pah realitetin e dhunës, racizmit dhe shfrytëzimit.
Personazhet e tij – nga punëtorë dhe marinarë te nëna të vetmuara – përfaqësojnë një shoqëri të përçarë, ndërsa dialogu në dialekte lokale ishte një risi e guximshme për kohën. Tregimet shpesh kanë tone të errëta dhe tragjike, ku realiteti përzihet me elemente gotike dhe të mbinatyrshme.
Megjithëse libri i solli çmimin prestigjioz Guggenheim, Walrond u përball me kritika të ashpra nga bashkëkohësit dhe mungesë mbështetjeje për projektet e tij të mëvonshme. Ai emigroi në Evropë, duke jetuar në Paris dhe Londër, por gradualisht u tërhoq nga jeta letrare.
Jeta e tij mori një kthesë të vështirë: izolim, probleme mendore dhe një ndjenjë e vazhdueshme dështimi. Ai kaloi vite në një spital psikiatrik, ku për një kohë rifilloi të shkruante, por pas daljes nuk arriti të rikthehej në skenën letrare.
Në vitin 1966, Walrond ndërroi jetë në moshën 67-vjeçare, pothuajse pa u vënë re dhe u varros në një varr pa emër.
Sot, studiuesit po rikthejnë vëmendjen ndaj veprës së tij, duke e konsideruar një zë unik që pasqyroi me forcë realitetet sociale dhe racore të kohës së tij. Trashëgimia e tij mbetet një dëshmi e fuqishme për ndikimin e letërsisë në zbërthimin e miteve dhe padrejtësive historike. /GazetaExpress/