Mjaft me shfaqjet e udhëtimit të komedianëve!

Arte

Gazeta Express

17/03/2026 21:31

Alexander Armstrong, Lucy Beaumont, Bradley Walsh… kur do të ndalojnë komisionerët të dërgojnë stand-up artistët në vende të tjera? Nuk kanë asnjë lidhje personale apo njohuri të veçantë mbi këto vende – ka ardhur koha ta ndalojmë këtë gjë.

“E dini çfarë na duhet për të sjellë pak jetë në këtë medium të vdekur?” thotë një komisionere televizive. Kolegët e saj presin momentin e frymëzimit, shkëndijën që justifikon pagën kolosale. “Na duhet një shfaqje ku një komedian udhëton në një destinacion!”

Hmm, mendojnë të gjithë, a do të thotë një vend me të cilin komediani ka lidhje personale?

“Jo, jo.”

Një vend për të cilin ata kanë njohuri të veçanta?

“Jo saktësisht,” pranon komisionerja. “Por dëgjoni këtë! Mendova se mund të shkonin me nënën e tyre.”

A jeni lodhur po aq sa unë nga shfaqjet e udhëtimit të komedianëve? Ndërsa po shihja Alexander Armstrong në Indi në Channel 5, mendoja për mënyrën se si ky gjini ka metastazuar gjatë jetës sime. Sapo Armstrong u zhduk nga ekrani, lexova një lajm të fundit se Lucy Beaumont po drejtonte një shfaqje udhëtimi me nënën e saj. Përvoja është bërë sikur të përpiqesh të shpëtosh nga një tufë mushkonjash gjatë një shëtitjeje.

Nuk kam asnjë problem personal me Armstrong, i cili është padyshim një prezantues i sjellshëm dhe i qeshur, duke të udhëhequr përmes Indisë si babai yt duke vizituar banesën e vitit të parë të universitetit. (Në një moment ai laget shumë!) Dhe të paktën nuk ishte aty me babanë e tij. Por ai nuk është Michael Palin. Nëse i falenderojmë për këtë nën-zhanër Palin, është po ai që duhet fajësuar. Programi i tij ishte kaq influencues sa u krijuan versionet e shumta dhe të dobëta të formatit në imazhin e tij. Pa “Himalaya me Michael Palin”, nuk do të ishit të detyruar të përballeshit me “Jack Whitehall: Travels With My Father”.

10 vitet e fundit na sollën shfaqje si Travel Man (Richard Ayoade), Joe and Katherine’s Bargain Holidays (Joe Wilkinson dhe Katherine Ryan), The Reluctant Traveller with Eugene Levy, Russell Howard & Mum, Wonders of the World I Can’t See (Chris McCausland), Griff’s Great Kiwi Road Trip (Griff Rhys Jones), Bradley Walsh & Son: Breaking Dad dhe The Inner Circles of Hell me Jim Davidson (këtë e shpika, por është e vetmja që do të doja të shihja).

Fajtorët nuk janë komedianët, që janë të gjithë freelancer dhe përpiqen të paguajnë faturat; fajtorët janë komisionerët. Mendonim se The Trip, parodia e Steve Coogan dhe Rob Brydon për këtë lloj programi, do t’u jepte arsye të qetësoheshin. Por po ashtu si Squid Game, që nisi si një kritikë e kapitalizmit të avancuar dhe përfundoi si një lojë argëtuese, shfaqjet e udhëtimit të komedianëve duket se janë të paprekshme nga satira.

Çfarë është kaq dëshpëruese është se ka kaq shumë shkrimtarë dhe artistë komikë me ide origjinale për shfaqje, krijuar me dashuri dhe kujdes – shfaqje që nuk mund të kushtonin kurrsesi aq shumë sa udhëtimi dhe akomodimi për dekada ekuipazhësh në Indi për javë të tëra. Po, një pjesë e këtij rant-i është sepse unë jam një nga ata shkrimtarë komikë aspirantë. Por kur shikoni sondazhet e shfaqjeve më të shikuara dhe më të dashura të vitit, sitcom-et janë gjithmonë në krye. Nuk do t’i besoja askujt që thotë se gjëja më e mirë që pa ishte Jon Richardson: Take My Mother-In-Law.

Më trondit të mendoj sa shumë të famshëm, pikërisht tani, po propozohen shfaqje udhëtimi ku ata janë atraksioni kryesor. Kur shiritë janë kaq të ulët, pse jo? Pse Jimmy Carr të mos mendojë se të udhëtosh me xhaxhain e nënës së tij në hekurudhat e Tajvanit do të kishte më pak vlerë se çdo shfaqje që ka transmetuar tashmë?

Për të mbijetuar televizionit në këtë ekosistem të egër mediatik, komisionerët duhet të financojnë ide të guximshme dhe emocionuese, jo të zgjedhin artistin e tyre të preferuar dhe të hedhim një shigjetë mbi hartën botërore. Komedianët shkojnë në pushime gjithë kohën. Nuk duhet të paguhen për ta bërë këtë. /GazetaExpress/