A duhet Deadpool të piqet për t’u bërë pjesë e vërtetë e universit Marvel?

Arte

Gazeta Express

24/07/2026 23:43

Antiheroi sarkastik i Ryan Reynolds përflitet se do të shfaqet në “Avengers: Doomsday”. Por si mund të integrohet seriozisht në Universin Kinematografik Marvel, pasi filmi i tij i fundit e trajtoi të gjithë këtë botë si objekt talljeje?

Si mund të zgjidhet “problemi Deadpool” brenda Universit Kinematografik Marvel?

“Deadpool & Wolverine” gjeti një mënyrë të zgjuar: në vend që ta integronte mercenarin gjakatar, gojëprishur dhe të vetëdijshëm se ndodhet në një film në botën më të kontrolluar të Thorit, Iron Manit dhe Spider-Manit, produksioni i vitit 2024 zgjodhi ta satirizonte Marvelin nga jashtë.

Pse të përpiqesh ta përshtatësh Deadpoolin me këtë univers, kur papërshtatshmëria e tij mund të bëhet vetë shakaja kryesore? Pse të shndërrohet në një tjetër pjesë të makinerisë Marvel, kur mund të qëndrojë anash, t’ia evidentojë defektet dhe njëkohësisht të sjellë fitime të mëdha?

“Deadpool & Wolverine” arkëtoi rreth 1.3 miliardë dollarë në mbarë botën, duke u bërë filmi i dytë me të ardhurat më të larta i vitit 2024 dhe produksioni për të rritur me fitimet më të mëdha në historinë e kinemasë.

Megjithatë, filmi bëri shumë pak për ta integruar realisht personazhin e Reynolds në MCU, përveç mijëra batutave rreth presidentit të Marvel Studios, Kevin Feige.

Në përfundim, Deadpool nuk duket më afër rolit të shpëtimtarit të Marvelit sesa Happy Hogan është pranë ngritjes së çekiçit të Thorit, Mjolnir. Ai mbetet një vëzhgues sarkastik nga anash, më shumë ngacmuesi zyrtar i MCU-së sesa një figurë thelbësore e tij.

Çfarë mund të tregojë një tjetër film?

Lajmi se Ryan Reynolds po punon për një projekt të ri me Deadpoolin është interesant pikërisht për këtë arsye.

Për çfarë mund të jetë filmi i radhës, pasi personazhi e ka çmontuar dhe përqeshur pothuajse të gjithë formulën e Marvelit?

Si mund të dalë Deadpool në fund si hero i “Avengers: Secret Wars” dhe ndoshta të sakrifikojë veten për ta ndaluar Doctor Doom, kur vazhdimësinë e Marvelit e ka trajtuar vetëm si një depo nga e cila mund të nxirren personazhe të vjetër për paraqitje të shkurtra?

Ende nuk ka informacion të qartë se çfarë forme do të marrë projekti i ri. Reynolds ka konfirmuar se po zhvillon materiale për rikthimin e personazhit, por Marvel Studios nuk ka shpallur zyrtarisht një film të katërt.

Aktori ka sugjeruar se Deadpool funksionon më mirë brenda një grupi sesa si protagonist i vetëm. Ai mund të mos jetë as figura qendrore e projektit të ardhshëm, por një pjesëtar i një ansambli më të gjerë.

Ndërkohë, vazhdojnë zërat se personazhi mund të ketë rol në “Avengers: Doomsday”, ndonëse jo domosdoshmërisht si anëtar i Avengers. Përfshirja e tij nuk është konfirmuar zyrtarisht.

Mutantët e vjetër rikthehen në “Doomsday”

Traileri i parë i plotë i “Avengers: Doomsday” nuk jep ndonjë përgjigje për Deadpoolin. Reynolds nuk shfaqet, por Gambit i Channing Tatum, i prezantuar në mënyrë të pazakontë në “Deadpool & Wolverine”, zë një vend të dukshëm.

Në film rikthehen edhe Patrick Stewart si Professor X, Ian McKellen si Magneto dhe Rebecca Romijn si Mystique. Ata u përkasin filmave të ndërlikuar të mutantëve të realizuar nga 20th Century Fox, të njëjtit univers nga i cili vjen Deadpool.

Kjo e bën të lehtë të imagjinohet se Wade Wilson ndodhet diku pranë, duke pritur të futet papritur në skenë dhe të bëjë shaka për pagën e Robert Downey Jr., i cili interpreton Doctor Doom.

“Avengers: Doomsday” do të bashkojë Avengers, Fantastic Four, X-Men dhe personazhe të tjera nga realitete të ndryshme. Filmi del në kinema më 18 dhjetor 2026, ndërsa vazhdimi “Avengers: Secret Wars” është planifikuar për dhjetor 2027. (Marvel)

Personazhet e tjerë duhet të kenë rëndësi

Nëse Wade Wilson do të bëhet më shumë sesa njeriu që bërtet batuta nga rreshtat e fundit, ai duhet të integrohet emocionalisht në universin që deri tani vetëm e ka përqeshur.

Kjo do të thotë se, në një moment, duhet të ndalojë së talluri me mutantët e epokës së Fox-it, të cilët në “Doomsday” mund të përballen me shkatërrimin e universit të tyre.

Një ribashkim me Gambit dhe banorët e tjerë të rezidencës së Charles Xavier nuk mund të shndërrohet thjesht në një varg paraqitjesh të shkurtra, ku personazhet prezantohen, përqeshen, copëtohen dhe më pas hidhen mënjanë.

Në një fazë, Deadpool duhet ta ndalojë trajtimin e universit të Fox-it si një kuti rekuizitash komike dhe të përballet me mundësinë se shkatërrimi i tij mund të ketë domethënie të vërtetë personale.

Ideja e Reynolds se personazhi funksionon më mirë në një ansambël është interesante vetëm nëse edhe personazhet përreth tij lejohen të kenë peshë. Në të kundërt, ata shndërrohen thjesht në material për batutën e radhës.

Deadpool mund të jetë qesharak dhe emocional

Kjo nuk do të thotë se personazhit duhet t’i hiqet humori vulgar apo se Wade Wilson duhet të mbajë papritur një fjalim solemn për përgjegjësinë, i shoqëruar nga muzika dramatike e Alan Silvestrit.

Dy filmat e parë të Deadpoolit arritën herë pas here të krijonin emocione të vërteta pa e detyruar protagonistin të pushonte së qeni një palaço i pandreqshëm.

Historia e dashurisë mes Wade dhe Vanessa-s, sëmundja e tij, dëshira për të krijuar familje dhe nevoja për t’u pranuar i dhanë personazhit një ndjeshmëri që bashkëjetonte me dhunën dhe batutat.

Prandaj, problemi nuk është se Deadpool bën shaka. Problemi shfaqet kur çdo emocion ndërpritet nga nevoja për të kujtuar se filmat me superheronj janë qesharakë, vazhdimësia narrative nuk ka rëndësi dhe i gjithë universi është vetëm produkt i një korporate.

Nëse ai do të luajë një rol domethënës në fundin e sagës së multiversit, shakaja nuk mund të jetë gjithmonë se historitë me superheronj janë të pakuptimta.

Sa herë mund të përsëritet e njëjta shaka?

“Deadpool & Wolverine”, filmi më i suksesshëm i Marvelit gjatë viteve të fundit, kaloi një pjesë të madhe të kohës duke e bindur publikun se ndoshta nuk duhej t’i merrte seriozisht filmat e Marvelit.

Kjo funksionoi sepse personazhi ishte ende një i jashtëm dhe sepse filmi shfrytëzoi me zgjuarsi nostalgjinë për epokën e Fox-it.

Por formula ka kufij.

Ryan Reynolds nuk mund të vazhdojë pafundësisht të realizojë versione të zgjatura të një skeçi televiziv, ku e gjithë shakaja qëndron në faktin se filmat me superheronj janë absurdë, dhe ta paraqesë çdo herë si një histori të re.

Deadpool nuk ka nevojë të humbasë identitetin, vulgaritetin apo aftësinë për ta thyer murin e katërt. Por nëse dëshiron të bëhet pjesë e vërtetë e Marvelit, duhet të ketë diçka për të cilën kujdeset sinqerisht.

Përndryshe, ai do të mbetet gjithmonë komentuesi më argëtues i MCU-së, por kurrë një nga heronjtë e tij. /GazetaExpress/