Ku janë “femcel” në kinema? Boshllëku i errët i kulturës online femërore

Gazeta Express

21/04/2026 20:13

Në ekranet e mëdha dhe të vogla, kultura “incel” mashkullore është trajtuar gjerësisht, nga seriale si Adolescence dhe dokumentari Louis Theroux: Inside the Manosphere, deri te filma si Joker apo Don’t Worry Darling, që eksplorojnë forma të ndryshme të radikalizimit mashkullor.

Por, ndërsa këto rrëfime janë bërë të zakonshme, një boshllëk i dukshëm mbetet: përfaqësimi i radikalizimit femëror në internet, shpesh i lidhur me atë që quhet “womanosphere” ose kultura “femcel”.

Në epokën e rrjeteve sociale, ku përfshihen edhe trendet si “tradwife culture” apo kalimi nga mirëqenia (wellness) drejt ideologjive të ekstremit të djathtë, roli i grave në këto hapësira online është real dhe në rritje. Megjithatë, kinemaja ka treguar pak interes për këtë fenomen, duke e lënë figurën e “femcel”-it thuajse të padukshme.

Shumica e filmave që prekin këtë temë e bëjnë në mënyrë sipërfaqësore, duke u fokusuar te obsesioni me imazhin dhe jetën “perfekte” në Instagram, si në Ingrid Goes West apo Not Okay. Megjithatë, disa vepra më të guximshme kanë tentuar të hyjnë më thellë në këtë botë, si Red Rooms, Do Not Expect Too Much from the End of the World dhe The Drama i Kristoffer Borgli.

Në “The Drama”, për shembull, një çift i ri përballet me një të kaluar tronditëse kur del në pah se gruaja, Emma, ka planifikuar në adoleshencë një akt dhune ekstreme. Filmi ngre pyetje të vështira mbi mënyrën si shoqëria reagon ndaj grave që kanë kaluar rrugë të errëta, shpesh me më pak empati sesa ndaj burrave në situata të ngjashme.

Ndërkohë, në “Red Rooms”, personazhi Kelly-Anne përfaqëson një formë tjetër izolimi dhe radikalizimi online, ku obsesioni me krimin e vërtetë dhe internetin zëvendëson kontaktin me realitetin. Ajo jeton pothuajse tërësisht në hapësirën digjitale, duke e humbur lidhjen me normat shoqërore.

Në Do Not Expect Too Much from the End of the World, personazhi Angela paraqet një tjetër formë të kësaj kulture: një jetesë e ndarë mes punës së zakonshme dhe një identiteti online të ndërtuar mbi provokim dhe ironizim ekstrem, duke reflektuar ndikimin e ekonomisë së vëmendjes dhe influencuesve.

Pavarësisht këtyre shembujve, përfaqësimi i “femcel”-ëve në kinema mbetet i rrallë. Kjo mungesë ngre një pyetje të rëndësishme: pse media ka qenë më e shpejtë të eksplorojë radikalizimin online të burrave sesa atë të grave?

Disa studiues argumentojnë se kjo lidhet me stereotipet e rrënjosura mbi gratë si më “kujdesëse” dhe më pak të prirura drejt ekstremizmit. Por realiteti online tregon një panoramë më komplekse, ku gratë gjithashtu marrin pjesë aktive në hapësira ideologjike të polarizuara, shpesh duke ndihmuar në zbutjen e imazhit të lëvizjeve radikale.

Personazhet si Emma, Kelly-Anne dhe Angela, megjithëse të ndryshme, ndajnë një karakteristikë të përbashkët: jetojnë më shumë në botën digjitale sesa në atë reale, duke reflektuar mënyrën se si algoritmet dhe kultura e rrjeteve sociale formësojnë identitetin.

Megjithatë, kinemaja ende i trajton këto figura si përjashtime, jo si pjesë të një fenomeni më të gjerë. Dhe ndërsa bota online vazhdon të ndryshojë, mungesa e një reflektimi më të thellë mbi këtë realitet mbetet një boshllëk i dukshëm në ekran. /GazetaExpress/