U2 rikthehen me zë politik të mprehtë

Arte

Gazeta Express

18/02/2026 19:40

Me Days of Ash, koleksionin e parë me këngë të reja që nga viti 2017, U2 dëshmojnë se mbeten një zë politik i rëndësishëm dhe i gjallë.

Gjashtë këngët e reja tingëllojnë më të përqendruara dhe më të freskëta se pjesë të mirë të prodhimit të tyre në shekullin XXI, ndërsa grupi reagon shpejt ndaj ngjarjeve tronditëse të aktualitetit botëror.

Kanë kaluar gati nëntë vjet që nga Songs of Experience, periudha më e gjatë pa material origjinal në historinë e U2. Kjo nuk do të thotë se grupi ka qëndruar duarkryq: turne të mëdha, filma, rezidenca ambicioze në Las Vegas, ripërpunime të katalogut të vjetër në Songs of Surrender, si dhe autobiografia e Bonos – të gjitha dëshmojnë një ngarkesë pune mbresëlënëse.

Megjithatë, pyetja ka kohë që shtrohet: ku pozicionohen sot U2 në peizazhin muzikor aktual? Zgjidhja më e lehtë do të ishte të pranonin statusin e “rock-ut klasik” dhe të jetonin nga lavdia e së shkuarës. Por kjo qasje nuk i ka tunduar kurrë seriozisht. Përpjekjet për t’u rinovuar – nga eksperimentimi në No Line on the Horizon te flirtet me pop-in modern dhe teknologjinë – nuk arritën të rikthenin fuqinë krijuese të fundviteve ’80 dhe fillimviteve ’90.

Këtu hyn Days of Ash. Nuk është një paraprijës tipik i albumit të ardhshëm, por një reagim i shpejtë, në frymën e këngëve protestë që i përgjigjen menjëherë realitetit.

Ashtu siç dikur Crosby, Stills, Nash & Young reaguan ndaj ngjarjeve të Kent State, U2 përdorin shpejtësinë e epokës së streaming-ut për të komentuar dhunën, protestat dhe humbjet njerëzore të ditëve tona. Tre nga pesë këngët kryesore i kushtohen viktimave të fundit të konflikteve dhe represionit.

Kënga hapëse, American Obituary, është pika më e fortë e EP-së: një shpërthim zemërimi i drejtë, si në tekst ashtu edhe në muzikë, me kitarë të shtrembëruar, bas agresiv dhe elektronikë alarmuese. Është U2 më luftarak se prej kohësh, duke kujtuar energjinë e epokës War.

Në këngët pasuese, tingulli zbutet: më shumë akustikë, atmosferë më e mjegullt, dhe tekste që lëvizin drejt ngushëllimit dhe shpresës – me imazhe biblike dhe aforizma tipike të Bonos. Sërish, urgjenca mbetet. Shpejtësia e realizimit duket se i ka shpëtuar nga vetë-analiza e tepërt që i ka penguar shpesh vitet e fundit. Kjo qartësi ndihet veçanërisht në The Tears of Things, një kritikë e drejtpërdrejtë ndaj fashizmit dhe fundamentalizmit fetar.

Jo çdo eksperiment funksionon. Bashkëpunimi me Ed Sheeran, Yours Eternally, është më pak problematik se përpjekje të mëparshme për t’u dukur “bashkëkohorë”, por prania e tij e dallueshme e mbizotëron këngën.

Megjithatë, Days of Ash nuk duhet parë domosdoshmërisht si drejtimi i ri i grupit – vetë Bono ka paralajmëruar se albumi i ardhshëm do të ketë një “atmosferë karnavalesh”.

Ajo që mund të thuhet me siguri është se këtu U2 kanë rikthyer diçka thelbësore: besimin pothuajse fetar në fuqinë e muzikës për të ndikuar dhe për të reaguar. Pikërisht ky qëllim dhe kjo energji i bënë dikur kaq të mëdhenj – dhe në Days of Ash ato ndihen sërish. /GazetaExpress/