Tregimi i javës/ Valeria Parrella: Mrekulli të vockla

Arte

Gazeta Express

06/02/2026 15:31

Valeria Parrella (1974), prozatore, dramaturge, libertiste italiane. 

MREKULLI TË VOCKLA

Nga Valeria Parrella

Menjëherë qe e qartë se, po të ishim të lirë, do të ishim bërë bashkë. Po kush është i lirë në moshën tonë? Atëherë gjëja e dytë që qe e qartë është se ishte më mirë të ishim që të dy të martuar  se sa të gjendeshim në ndonjë derexhe të shpërpjesme. Fëmijë nga të dy palët dhe pamundësi të dëgjojeshim pas një ore të caktuar, rrallim mesazhesh në fundjavë. Gushti dhe Krishtlindjet periudhat më të errëta të vitit.

Qe e qartë se do të bëheshim bashkë, ngase gjatë gjithë kohës i thoshim njëri-tjetrit se do të bëheshim bashkë dhe ngase bënim dashuri gjatë gjithë kohës. Çonim dashuri edhe kur nuk na shihnin dhe kishim ndërmjet qytete të tëra, ngase prej se ishim qirë njëherë vetëm aty na rrihte mendja. Ishte mendimi ynë relaksues, pozitiv, ai që të ndihmon të mos e çosh në djall të mallkuar njerëzimin që të zvarritet përreth. Ndihesh se po shkëlqen përbrenda me sekretin tënd dhe s’ka më asgjë gri. Grija është një perde që do të davaritet pas tri ditësh, apo një jave, në atë dhomën e hotelit, në shtëpinë e fshatit, ose menjëherë aty tej stacionit qendror të Milanos, në makinë, me njërin gisht të madh që fërkon xhinset derisa ai thotë “Më fal, po më shtyp” dhe i duhet ta ndreq disi. Ose në parkingun e aeroportit ndërkohë që, jashtë, shiu i nëntorit: të kem veshjen e duhur që, ai nuk do ta dijë kurrë, ishte ndërruar në banjë, teksa ndizeshin dritat e kuqe që ftonin të ktheheshim në vendet tona për t’u përgatitur për aterrimin, brekët e hequra aty. 

Kësodore nëse ishim në kinema, nëse ishim në darkë me mijëra kilometra distancë, me këmbët përposh tavolinash të tjera, ishte diçka shumë sekrete dhe ndritëse për ta kujtuar, ku duhej të preheshin sytë e brendshëm, ata që shikojnë kah thelbësorja. E ajo gjë ishte kastraveci i tij, apo duart e tij, apo goja e tij, ose unë e reflektuar tetë herë në pasqyrën e argjendit të vjetër para së cilës kishte zënë fill historia jonë e dashurisë. 

“Çka është tjetër një histori dashurie nëse jo të bësh pesëqind kilometra për të bërë dashuri?” më kisht ethënë një ditë duke cituar kush e di se kë dhe unë kisha menduar: po, de. 

Në fund isha fejuar me të me faqen e puqur për xhamit të një tavoline kuzhine, njërës prej kuzhinave tona, më e dashura e kuzhinave tona, ngase tavolina ishte e rëndë dhe e rrasur mirë në dysheme, e mbaruar nga dizajnerë që merrnin vesh nga dinamika përveç se nga statika dhe nuk zhvendosej pas çdo shtytjeje, e pas shumë shtytjesh të ijeve të tij mbi kofshët e mia, pas gjithë asaj palle brenda e gjeje vetëm fare pak centimetra më andej, kah dritarja. Xhami i freskët nën faqe, të shijosh, të duash, të lësh gjurmë duarsh të hapura ngado, të hapësh sytë për një çast, të shikosh gjethet ndriçuese të manjolës, t’i mbyllësh prapë, t’i thuash “tash prekmë përpara”, të dridhesh, të derdhesh. 

Ka pasur edhe kuzhina të tjera: më pak të dashura, por prore paralajmëruese të asaj që na nevojitej: një gjasmë normaliteti, një jetë e shkurtër e përbashkët që të na i rikthente skenarët sigurues ku do të shtriqnim trupin. Një vend ku të shkoja të ulesha ndërkohë që ai m’i ziente spagetit, vetëm me brekë, që të ma thithte gjoksin pa e humbur sysh zierjen. Një kuzhinë tjetër nga ku të dëboja “hish, a nuk ke asgjë për të bërë a? Lexoji lajmet, a nuk duhet të lexosh lajmet?” ngase edhe ashtu pas darkës kishim një divan ku do të na binte të fikët, ku do të mbaronim verën dhe ku do të bënim dashuri prapë. 

Jastëk, xhupa, shilte, xhama, pasqyra, një banjë si parketi në tokë për të ndenjur poshtë: “më poshtë”, cepi i një krevati të cilin e mbërrin duke ecur në katër putra, një pouf komod vetëm ngase është i mbështetur për muri, një dush të rrafshët për të bërë çiçin në vete. Njëherë, ai i veshur i tëri, kur kisha menduar “tash do ta doja në të pasmet”, por nuk e kisha thënë ngase kurrë nuk jam e sigurt dhe ai e kishte bërë ngadalë, pa i thënë unë, dhe më kishte pëlqyer goxha fort, të prisja, ta bënte, “derdhmu brenda, të lutem” duke e mbajtur mend në distancë kohore, duke e kujtuar vetëm, tjetërkund, si një mrekulli të vockël.

Mandej bëri vaki ashtu që bartja trupin e tij në ëndërr, ëndërr dhe zgjuar. Prekja veten duke menduar për të: për atë që kishim bërë dhe atë që do të doja të bëja, prastaj prapë kisha toçitur fantazitë e duarve të mia në realitet dhe kishim bërë atë që kisha ëndërruar. Në fund kisha filluar të shikoja filma që i ngjanin asaj që bënim, e edhe e kundërta: se kishim parë njërin së bashku, e kisha zgjedhur unë, duke bërë dashuri dhe duke mbajtur sytë tek ekrani, e ishim derdhur të lumtur, fatlumë që ishim të vërtetë, realë, së toku, brenda e jashtë botës fantastike që shumë herë na kishte bërë shoqëri. 

E kisha kremtuar martesën ulur mbi kastravecin e tij, duke hapur buzët e zoçkës mbi cullën e tij, duke u fërkuar ngadalë, duke i pikur sipër, duke i dhënë puthje të vockla në zgavrën e qafës. Mandej një ditë kishte marrë fund. 

Nga arroganca. Kishte marrë fund, ngase i kishim thënë vetes tepër herë se do të bëheshim bashkë dhe nuk ia kishim dalë mbanë të bëheshim bashkë, e nuk mund të qëndrosh bigam për kohë të gjatë, vetëm për pak kohë. 

Kishte marrë fund me anë të një vjege, në lehtësinë e asaj se nuk mund të bënim më keq njëri-tjetrit me tërë atë mungesë, në përqafimin prehës të mërzisë. 

Nuk e di ku e ka thyer qafën, kam qenë e zonja ta humb ndër vite, t’ia zhduk gjurmët, madje nuk ka qenë nevoja as të zëvendësohet, vetëm të pranoja të jetoja dështimin. 

Nganjëherë, ulur në tren kur tashmë është duke u paralajmëruar hyrja në stacion, shoh gra, të shkathta, se si shkojnë në banjë me një rrobë mbi supe dhe një beauty case. Kur dalin janë ndryshe nga ajo se si kishin udhëtuar, kanë lëkurën të lyer me vernik të artë, buzëqeshjen e Xhokondës dhe, do të betohesha, brekët në xhep. Atëherë i bekoj dhe pyes veten e kujt ishte ajo fraza, ajo rreth dashurisë që nuk është asgjë tjetër veçse të bësh pesëqind kilometra për bërë njëherë dashuri. 

/Valeria Parrella, ‘Piccoli miracoli e altri tradimenti’, Feltrinelli, 2024 

/Përkthimi Gazeta Express