Qëndroi për të mbaruar pijen – dhe jeta e tij ndryshoi përgjithmonë

Shneta tjera

Gazeta Express

24/02/2026 19:34

Në një mbrëmje të ftohtë tetori të vitit 2005, pasi u përshëndet me një mik në një pub, ai vendosi të qëndronte edhe pak për të mbaruar pijen.

Brenda pak minutash, Stephen Hart kuptoi se diçka nuk ishte në rregull: ndjeu marramendje, nxehtësi të fortë, një dridhje të lehtë dhe e kishte të pamundur të ngrinte kokën apo të kërkonte ndihmë.

Papritur, përpara tij u shfaqën këpucët e një burri. Ndjeu erën e fortë të një parfumi të lirë dhe, kur i huaji e pyeti nëse kishte nevojë për ndihmë, mendoi me lehtësim se më në fund dikush po kujdesej për të. Ai pranoi. Kjo ishte gjëja e fundit që mbante mend nga ajo mbrëmje që do t’i ndryshonte jetën përgjithmonë.

Kur hapi sytë, iu duk sikur kishte pulitur vetëm një herë. Drita e fortë e diellit të dimrit hynte nga dritarja e dhomës së gjumit. Me sa dukej, i huaji ishte shtirur si mik që po e ndihmonte dhe kështu e kishte çuar në shtëpi, ndërsa ai humbiste dhe rifitonte ndjenjat. Ora tregonte 10:02 të mëngjesit të ditës tjetër. Kishte plot 12 orë që nuk i kujtonte fare.

Gjendja fizike ishte e tmerrshme: dridhje, të përziera, hutim – si një hangover i rëndë. Kur u përpoq të ngrihej për të bërë dush, këmbët nuk e mbanin. Sapo arriti në banjë dhe nisi të zhvishej, u bë e qartë se dikush i kishte bërë diçka të rëndë dhe të dhunshme. Ishte i frikësuar dhe i hutuar.

Pas disa orësh, pasi e kishte injoruar të vërtetën dhe kishte kaluar gati një orë në dush duke u përpjekur të “shpëlante” atë që nuk e mbante mend, telefonoi shërbimet e urgjencës. Ambulanca dhe policia shkuan në banesën e tij dhe në spital iu tha se në gjakun e tij ishte gjetur Rohypnol, një drogë e njohur për përdorim në përdhunime, dhe se provat fizike tregonin se ai ishte përdhunuar.

Të kuptuarit se ishte droguar, përdhunuar dhe më pas ndjenja e fajit pse kishte bërë dush – duke shkatërruar pa dashje prova të rëndësishme – ishte emocionalisht e papërballueshme. Ndërkohë që ishte ende në spital, bëri analizat e plota të shëndetit seksual. Rezultatet dolën të pastra, por u paralajmërua se HIV mund të shfaqej në analizë vetëm pas tre muajsh.

Pas daljes nga spitali, mendoi të bënte kallëzim në polici, por ideja për të ripërjetuar traumën nëpër gjykata e theu edhe më shumë. Ndjehej tashmë i copëtuar. Pasojat e goditën fort dhe ai filloi të pinte shumë për t’u përballur me dhimbjen, duke humbur edhe kontrollin pas tre muajsh.

Gjashtë muaj më vonë, megjithëse pa simptoma, e kuptoi se nuk mund të vazhdonte në atë spirale dhe u kthye në spital për testin e HIV-it. Në fund të shkurtit 2006, mjekja e uli përballë saj dhe i tha se testi kishte dalë pozitiv: personi që e kishte përdhunuar ia kishte transmetuar virusin.

Reagimi i parë ishte shoku i plotë. Mendoi se jeta e tij kishte marrë fund. I rritur në vitet ’80, në një kohë kur HIV-i shihej vetëm si dënim me vdekje, ai nuk kishte njohur një realitet tjetër. Qau pa pushim. Megjithatë, thellë brenda vetes e dinte se donte të jetonte – thjesht nuk dinte kujt t’ia tregonte.

Dy vitet pasuese i kaloi i izoluar, duke dëgjuar pafund Whitney Houston, një nga artistet e tij të preferuara, e cila i sillte ndjesinë se nuk ishte vetëm. Në atë kohë, trajtimi për HIV nuk fillonte menjëherë; ai duhej të priste që numri i qelizave CD4 të binte nën 200. Kaluan katër vjet para se të niste mjekimin, vite gjatë të cilave çdo kollë apo grip i dukej si paralajmërim vdekjeje.

Pas dy vitesh, u bë e qartë se nuk po vdiste. Filloi të bashkëpunonte rregullisht me mjekët dhe të forconte trupin dhe mendjen. U informua për organizata që mbështesin personat që jetojnë me HIV, si Naz, Terrence Higgins Trust, London Lighthouse dhe Body and Soul, ku pa njerëz që jetonin jetë të gjata, të shëndetshme dhe të lumtura.

Frymëzim gjeti edhe te Pedro Zamora, aktivist i ri për HIV dhe të drejtat LGBTQ+, i njohur nga emisioni The Real World. Edhe pse kishte ndërruar jetë në vitet ’90, ndikimi i tij ishte i jashtëzakonshëm. Ai ruan ende sot një fotografi të Zamorës në pasqyrë, si kujtesë se e meriton të jetojë i lirë.

Si aktor dhe për terapi, ai shkroi historinë e tij, e cila u shndërrua në monodramën “Shadowed Dreamer” — një rrëfim mbijetese dhe force, i ndërthurur me humor, sepse kështu kishte përballuar jetën. Shfaqja u vu në skenë në Nju Jork në vitin 2010 (Off-Broadway) dhe më pas në Mbretërinë e Bashkuar, ku ai vazhdoi ta tregonte historinë e tij.

Megjithatë, stigma ndaj HIV-it mbetet reale. Pas diagnozës, humbi miq, përfshirë një që u largua ngadalë dhe më pas i tha: “Nuk mund të të shoh duke vdekur”. Ai nuk ishte ende gati t’i kundërshtonte këto mendime dhe miqësia përfundoi aty.

Sot, ai thekson se HIV nuk është më një dënim me vdekje, por një gjendje e menaxhueshme. Falë parimit U=U (i pazbulueshëm = i patransmetueshëm), personat në trajtim efektiv nuk e transmetojnë virusin. Ai merr mjekimin me injeksion çdo dy muaj — një rutinë, jo një pengesë për të jetuar plotësisht.

Ai e ndan historinë e tij që askush të mos ndihet aq i vetëm dhe i frikësuar sa u ndje vetë, dhe për të treguar se si duket HIV sot: duket si ai dhe si mijëra njerëz të tjerë. Vetëm në Mbretërinë e Bashkuar, mbi 113,500 persona jetojnë me HIV, dhe mbi 40 milionë në mbarë botën.

Sipas tij, HIV nuk i ndalon njerëzit; ajo që i ndalon është stigma, keqinformimi dhe statistikat e vjetra që nuk vlejnë më. Sot, 19 vjet pas diagnozës, ai ndihet i kënaqur dhe me fat për jetën që ka — dhe, mbi të gjitha, i emocionuar për të ardhmen që e pret. /GazetaExpress/