Plakja si ndjesi

Arte

Gazeta Express

17/02/2026 19:08

“Oh Zot, çfarë ekzistence brutale!” – kjo është një nga reagimet që ngjall Haley McGee me shfaqjen e saj teatrale Age Is a Feeling, një hit global që flet për plakjen, jetën, vdekjen dhe gjithçka që vjen mes tyre.

Vera e vitit 2024. McGee po e interpreton shfaqjen në një festival në Toronto. Puna e saj tashmë ka marrë vlerësime maksimale në Edinburgh Fringe, por këtë herë diçka është ndryshe: gjatë monologut të saj prekës, ajo dëgjon të qajë një foshnjë. Bebja fle për pjesën tjetër të shfaqjes, por për McGee-n – që në atë kohë ishte shtatzënë – gjithçka merr një kuptim të ri. “E ndjeva sikur po flisja drejtpërdrejt me atë fëmijë,” thotë ajo. “Ishte mesazhi im për jetën e tij të ardhshme.”

Teksa përgatitet ta rikthejë shfaqjen në Londër, McGee e imagjinon vajzën e saj njëvjeçare si publikun ideal. Age Is a Feeling është shkruar nga këndvështrimi i një gruaje 25-vjeçare që spekulon për të ardhmen: zgjedhjet e mëdha e të vogla, miqësitë e brishta, dashuritë, sëmundjet, trupin që ndryshon dhe pyetjen e madhe nëse jeta do të dalë ashtu siç shpresohet.

“Shfaqja është si një bombë që të thotë se jeta është e gjatë dhe asgjë nuk është e paracaktuar,” shpjegon ajo. “Edhe nëse nuk arrin X apo Y, kjo nuk do të thotë që jeta jote nuk ka vlerë.” Ky mesazh, sipas saj, e ka qetësuar edhe vetë nga ankthët tipike të grave në fund të të 20-ave e fillim të të 30-ave.

Edhe pse tani po i afrohet të 40-ave, McGee shkruan me maturinë e dikujt shumë më të rritur. Shfaqja është interpretuar në 10 gjuhë, nga Kina në Kili e Turqi, nga aktorë 25 deri në 55 vjeç – dhe funksionon kudo. “Në Edinburg shihja burra në të 70-at që fshinin lotët. Ishte e jashtëzakonshme të prekje njerëz jashtë brezit tim.”

Ajo ia atribuon këtë ndikim “hulumtimit anekdotik”. Para se të shkruante, McGee vizitoi bujtina për të sëmurë terminalë, mistikë dhe varreza, si dhe mblodhi rrëfime në rrjetet sociale. Batuta “do të gjesh një qime pubike të bardhë” vjen pikërisht nga Facebook-u dhe gjithmonë shkakton të qeshura – po aq sa ajo për shpinën që “të del nga vendi” nga një lëvizje fare e pafajshme.

E formuar në improvizim me Second City në Çikago dhe më pas pjesë e trupës londineze The Free Association, McGee e do pasigurinë në skenë. Edhe vetë shfaqja është e ndërtuar mbi zgjedhjet e publikut: kartolina me fjalë si “Dhëmbë”, “Autobus”, “Gocë deti” hapin histori të ndryshme. Nga 12 tregime të mundshme, publiku dëgjon vetëm gjashtë – njësoj si jeta, e paparashikueshme dhe e shumëformë.

“Herë pas here duket plot maja e zbritje. Herë të tjera mendon: ‘Oh Zot, çfarë ekzistence brutale!’” tregon ajo, duke kujtuar se dy miq të saj panë një nga versionet më të errëta të shfaqjes.

Me kalimin e kohës, perspektiva e saj ka ndryshuar, e ndikuar edhe nga humbja e regjisorit të saj Adam Brace, i cili vdiq në moshën 43-vjeçare në vitin 2023. Para shfaqjeve në Toronto, Brace iu shfaq në ëndërr. “Ishte ngushëlluese,” thotë ajo. “Ne flisnim shpesh për artin si mënyrë për të ngushëlluar njerëzit. Ndoshta kjo është një nga funksionet kryesore të kësaj shfaqjeje: hyn në sallë dhe e pranon faktin e thjeshtë – ‘unë do të vdes dhe ti do të vdesësh’ – por nuk je vetëm.” /GazetaExpress/