Më shumë se një mësues, Philippe Gaulier ishte një magjistar i skenës, i cili mësoi studentët e tij të famshëm si Rachel Weisz, Sally Phillips, Simon Munnery, Louise Brealey dhe të tjerë, të gjejnë humorin tek vetja dhe të përqafojnë dështimin me krenari.
Louise Brealey kujton: “Ai më dha leje të jem budalla. Pa të, nuk do të kisha mundur të luaja Cass në Back apo Deb në Such Brave Girls. Ai më mësoi të qesh me veten, dhe kjo nuk dhemb.”y

Rachel Weisz tregon për workshop-et e tij të bouffon: “Duhej ta mbaje Philippe të argëtuar, të provokoje dhe të sfidoje kufijtë e budallallëkut. Nëse e mërziste, do të dëboheshe nga ky oborr imagjinar. Ishte një nga mësimet më të mëdha të jetës.”
Damien Warren-Smith (Garry Starr) kujton: “Kam dështuar dhe kam dështuar, por Philippe më mësoi se humbja është çelësi i komedisë. Kur dështon, je më i gjallë, më i bukur, më i sinqertë.”
Simon Munnery përshkruan sesi Philippe mund të krijonte situata të pabesueshme: “Ai thoshte: ‘Foli, por mos bëj zë!’ Dhe diçka ndodhi – ishte e pabesueshme. Nuk mund të bëja gabim, si të ecje mbi një litar të hollë.”

Sally Phillips tregon ndikimin e Philippe mbi kreativitetin e saj: “Ai e bënte të qeshur çdo gjë, edhe Shakespearen apo tragjedinë greke. Më mësoi se humori lind nga papërgatitja, nga spontaniteti dhe nga njerëzimi yt.”
Emily Woof përshkruan mësimet e tij mbi melodramën dhe bouffon: “Duhej të japje gjithçka, të ishe i sinqertë dhe të mos kursjeje asgjë. Bouffon është klouni më i ndërlikuar, që tall borgjezët, por gjithmonë me zemër të madhe.”

Hamish McColl dhe Cal McCrystal e kujtojnë Gaulier si dikush që i mësonte artistët të lidhen me audiencën dhe të jenë të pranishëm në moment: “Është gjithçka për atë që ndodh në atë çast. Ai mësoi se kënaqësia dhe lidhja me audiencën nuk është shtesë, është shfaqja.”

Trashëgimia e Philippe Gaulier është e qartë: ai mësoi se komedia, humori dhe klouni nuk janë vetëm lojë, por një mënyrë të jetuar e të kuptuarit të vetes dhe të tjerëve, ku spontaniteti dhe dështimi bëhen art. /GazetaExpress/