Një nënë në kolaps: Rose Byrne për rolin e saj tronditës

Arte

Gazeta Express

11/02/2026 19:52

Çfarë ndodh kur dashuria për fëmijën të shkatërron dhe gjithçka që dëshiron është të ikësh?

 Ky është tmerri që përjeton Rose Byrne në filmin e saj të ri, If I Had Legs I’d Kick You, për të cilin fitoi një Golden Globe dhe është e nominuar për Oscar për aktoren më të mirë.

Filmi tregon historinë e Lindës, një nëne me një fëmijë shumë të sëmurë. Fëmija nuk shfaqet kurrë në ekran; shohim vetëm konturet e mjekëve të shqetësuar dhe një tub ushqimi. Linda po humbet kontrollin mbi veten, sepse kush nuk do të çmendej në një situatë të tillë?

Filmi është i ngushtë dhe i frikshëm, ndonjëherë surreal, si një ëndërr paniku, ndonjëherë aq i vërtetë sa të ndalosh shikimin direkt. Skenari dhe regjia i përkasin Mary Bronstein, e cila tregon se filmi eksploron një ankth prindëror që vetëm një grua mund ta përjetojë. Në Eraserhead, ankthi është ai që burrat mund të largohen; Linda nuk mund të ikë.

Terrori thelbësor është se filmi të fut brenda mendjes së Lindës dhe të bën të ndiesh gjëra të ndaluara: çfarë ndodh kur dashuria për fëmijën të mbyt dhe gjithçka që dëshiron është të ikësh? “Po mundohem të shpreh gjëra shumë të pakëndshme, por shumë të vërteta,” thotë Bronstein. “Të thuash ‘Nuk e përballoj më’ nuk është tradhti ndaj fëmijës tënd.”

Scena ku Linda shpërthen – “Nuk është e drejtë!” – tregon se sa të ngushta janë pritshmëritë për nënësinë. Filmi pasqyron përvojat personale të Bronstein, përfshirë periudha serioze sëmundjeje të vajzës së saj. Për të, nëna mund të shkaktojë një “vdekje të ego-s” dhe një zhytje në krizë personale.

Sëmundja e fëmijës mbetet misterioze, sepse nëse shpjegohet shumë, filmi do të dukej si një histori për një nënë që përpiqet të shërojë. Për aktoren Byrne, roli ishte një sfidë fizike dhe emocionale: Linda është një grua e bukur në kolaps, jo një monster, dhe përjeton ndjenja që shpesh nuk lejohet t’i shprehë.

Filmi sfidon tabutë dhe pritshmëritë shoqërore mbi nënësinë, duke përfshirë edhe momentet intime dhe temat e abortit, dhe i jep Lindës – dhe publikut – të drejtën të shprehin frikën, zemërimin dhe lodhjen pa e interpretuar dashurinë për fëmijën si tradhti.

Bronstein tregon se shpesh u tha “Jo” nga sponsorët që frikësoheshin se publiku nuk do të donte Lindën. Byrne shton: “Publiku nuk duhet ta dojë Lindën – por ne duhet.”

Ky film, i guximshëm dhe i frikshëm, është një eksplorim i thellë i nënësisë, ankthit dhe tabuve që e rrethojnë atë. /GazetaExpress/