Nina Persson e The Cardigans: “Ozzy tha se versioni ynë i Black Sabbath ishte gjëja më rrëqethëse që kishte dëgjuar”

Arte

Gazeta Express

05/02/2026 19:59

Frontmenia e grupit suedez u përgjigjet pyetjeve të lexuesve për Tom Jones-in “të ëmbël e kureshtar”, për mënyrën si kanceri e ndryshoi dhe nëse The Cardigans do të bëjnë ndonjëherë muzikë të re.

A je fanse e kardiganëve si veshje?

E kuptoj pse janë veshje gjeniale, por mua s’më kanë shkuar kurrë. Emrin e grupit e sugjeroi kitaristi dhe kompozitori ynë i atëhershëm, Peter Svensson. Ne ishim shumë anglofilë, adhuronim muzikën britanike. Albumi ynë i parë quhet Emmerdale sepse seriali transmetohej çdo ditë në Suedi. Romantizuam diçka me shi, mjegull dhe lesh… si vetë kardigani.

Pse zgjodhët të rikënonit “Sabbath Bloody Sabbath”?

Na pëlqejnë cover-at që sjellin një këndvështrim të ri. Black Sabbath kishin një ndjeshmëri pop edhe pse ishin grup heavy. M’u duk interesante ta këndoja si grua një këngë kaq “mashkullore” – i jepte një efekt rrëqethës. Ozzy Osbourne erdhi të na shihte në Los Anxhelos dhe tha se ishte gjëja më e frikshme që kishte dëgjuar ndonjëherë. Nga Ozzy, ky është komplimenti maksimal.

Pse muzika suedeze e viteve ’90 ishte njëkohësisht e gëzuar dhe e errët?

Ka shumë shpjegime: moti, hapësirat e mëdha, por edhe tradita. Edhe Abba kishte atë kontrast – gëzim në sipërfaqe, errësirë poshtë. Në Suedi arti nxitej shumë: fëmijëve u jepeshin instrumente falas, ndaj kushdo mund të mësonte muzikë. Edhe muzika tradicionale ka një melankoli të bukur. Plus, programet për fëmijë kishin kolona zanore nga muzikantë jazz shumë të mirë – u ekspozuam herët ndaj cilësisë.

Albumi Life tingëllonte krejt ndryshe nga pop-i i kohës. Pse?

Punonim në studion e grupit Eggstone në Malmö, plot pajisje të vjetra dhe një miksues BBC-je. Ishte si kënd lojërash. Me producentin Tore Johansson gjetëm formën tonë. Kur doli, njerëzit na pyesnin për referenca të viteve ’60 që ne s’i njihnim mirë. Për ne kishte më shumë rëndësi çfarë mund të bënim sot me atë stil.

Bashkëpunimi me Mark Linkous (Sparklehorse)?

E adhuroja. U bëmë miq të çuditshëm, por muzikalisht u lidhëm fort. Ishte i butë, i sjellshëm, shumë i ndjeshëm, por edhe me errësira. Dy ditë pasi mësova se isha shtatzënë, Mark vdiq. Fitore dhe humbje në të njëjtën kohë. Djali ynë ka emrin e mesëm Link – na kujton gjithmonë Markun.

Ndryshimi drejt Long Gone Before Daylight dhe Americana-s?

Filloi me Fleetwood Mac dhe The Band, pastaj Neil Young, Dolly Parton, country. Kuptova se sentimentalja s’është patjetër kitsch. Pas ironisë së viteve ’90, ishte çlirim të pranosh: jemi thjesht njerëz.

Si ishte bashkëpunimi me Manic Street Preachers dhe Tom Jones?

Me Manics ishte kënaqësi – këngë e shkruar bukur, thjesht shtova vokalin. Tom Jones është shumë i ëmbël dhe kureshtar. Puna me të ishte e sinqertë dhe plot gëzim.

Si të ndryshoi kanceri?

Isha mësuar të isha e shëndetshme, ndaj ishte tronditëse. Fatmirësisht u operova dhe s’kalova kimioterapi. Sëmundja të bën më të ndjeshëm ndaj artit dhe jetës. Të kujton se mund t’i ndodhë kujtdo – edhe sërish.

A do të ketë muzikë të re nga The Cardigans?

Pas Super Extra Gravity doja pauzë për familjen. Pastaj erdhi kanceri dhe gjithçka u ndal. Sot kemi familje dhe punë, por ende luajmë me idenë e muzikës së re. Shembujt si Suede tregojnë se mund të bësh gjëra të shkëlqyera edhe më vonë – pa u dukur qesharak.

Dhe patinazhi?

Kam stërvitur që adoleshente. Vitin e kaluar u ktheva në akull dhe madje performova në një koncert mbi patina. Është jashtëzakonisht e vështirë – por shumë argëtuese.

Një rrëfim i sinqertë nga Nina Persson, mes nostalgjisë, humbjes, shpresës dhe dashurisë për muzikën që ende s’ka thënë fjalën e fundit. /GazetaExpress/