Mësimi i Gaulier: Ta përqafojmë qesharaken

Arte

Gazeta Express

10/02/2026 19:12

Philippe Gaulier pati një ndikim të jashtëzakonshëm në teatër, por mësimi i tij thelbësor – “përqafo qesharaken” – vlen për të gjithë ne, jo vetëm për aktorët.

Mjeshtri i klounit ndihmoi breza të tërë interpretuesish të ishin më të gjallë në çast dhe të mos e merrnin veten tepër seriozisht. Mësimet e tij ishin po aq për jetën, sa edhe për skenën.

Kur isha në fillimet e mia si krijues teatri, në fund të shekullit të kaluar, besohej se kishte tre rrugë kryesore për t’u formuar profesionalisht. Nëse doje të merreshe seriozisht dhe të punoje kryesisht me tekstin, shkolla e dramës në Britani ishte zgjedhja e duhur. Nëse doje teatër fizik, të priste École Jacques Lecoq në Paris. Por nëse doje të performoje me gjithë zemër, me pafajësi të përbashkët dhe një lloj “budallallëku” çlirues, shkoje te École Philippe Gaulier. Këtë rrugë zgjodhi edhe mikja ime Alex Murdoch, e cila u kthye me një thesar mësimesh për klounin – dhe shumë më tepër se kaq – që i përdorëm për të krijuar teatër për 17 vite me radhë.

Pak veta e dinin atëherë se Gaulier, i cili u nda nga jeta në moshën 82-vjeçare, do të bëhej një emër edhe më i madh në botën e komedisë sesa në formimin teatror. Kjo gjë, sipas atyre që e njihnin, nuk i pëlqente aspak.

“E urrej stand-up comedy,” më tha me inat në një intervistë vite më parë. “Nuk do të mësoja kurrë diçka kaq të tmerrshme.” Dhe vërtet, ai nuk mësonte stand-up. Por ai mësonte aftësi thelbësore: lojën, vëmendjen ndaj publikut, të qenit plotësisht i pranishëm në moment dhe, mbi të gjitha, festimin e qesharakes personale. Pikërisht këto aftësi i bënë shumë humoristë, klounë dhe aktorë shumë më të mirë në punën e tyre. Me kalimin e viteve, të qenit “i formuar nga Gaulier” u kthye në një vulë prestigji për shumë emra të rinj të komedisë, veçanërisht në valën e re të kloun-komedisë inovative.

Lista e studentëve të tij është e gjatë dhe mbresëlënëse: Sacha Baron Cohen (i cili e quajti “njeriun më qesharak që kam takuar ndonjëherë”), Emma Thompson, Helena Bonham Carter, Roberto Benigni, e deri te emra më të rinj që kanë dominuar skenat bashkëkohore.

Filozofia e Gaulier ka pasur një ndikim jashtëzakonisht të gëzueshëm në atë zonë ku komedia dhe teatri takohen. Ai ndihmoi në krijimin e një brezi interpretuesish që nuk synojnë thjesht ekranin televiziv, por që dalin në skenë për të rrezikuar, për të dialoguar drejtpërdrejt me publikun dhe për të shijuar me kënaqësi – shpesh të papërmbajtur – vetë aktin e të qenit aty.

Si çdo pedagogji e madhe, edhe ajo e Gaulier ishte një udhëzim për jetën. Kënaqësia dhe mungesa e vetë-seriozitetit ishin në qendër. Ne të gjithë jemi, në një mënyrë apo tjetër, qesharakë. Gaulier i mësoi studentët e tij të mos e fshehin këtë, por ta përqafojnë, sepse pikërisht mënyra se si jemi qesharakë mund të na bëjë unikë dhe interesantë – në skenë dhe jashtë saj. Të kesh një publik që të dëgjon me vëmendje është një privilegj, jo një e drejtë. Mos e shpërdoro dhe, mbi të gjitha, mos u bë i mërzitshëm apo i parashikueshëm.

Edhe pse mësimet e tij lidhen fort me komedinë, ato vlejnë edhe për teatrin serioz. Ndër të diplomuarit e tij janë aktorë të mëdhenj dramatikë, të cilët në interpretimet e tyre sjellin një ndjenjë loje dhe kënaqësie, si një kujtesë se, në fund të fundit, të aktrosh do të thotë të luash të qenit dikush tjetër. Philippe Gaulier nuk e harroi kurrë se jeta dhe teatri janë, në thelb, një lojë e madhe – dhe për faktin që u mësoi kaq shumë njerëzve ta luajnë atë me më shumë gëzim, ai do të kujtohet gjatë dhe me ngrohtësi. /GazetaExpress/