Për dekada me radhë lulelakra është zier pa shumë bujë dhe është parë si një perime e thjeshtë, pothuajse e mërzitshme. Megjithatë, ajo vazhdon të rikthehet në qendër të tryezës – dhe jo pa arsye.
Si një nga anëtaret më të gjithanshme të familjes së lakrave, lulelakra është e afërme me brokolin, lakrën jeshile dhe lakrën e Brukselit. Botanikisht, ajo përbëhet nga sytha lulesh të pazhvilluara, të mbledhura fort rreth një kërcelli të trashë qendror.
Më shumë se thjesht e bardhë
Edhe pse koka e bardhë është forma më e njohur, lulelakra ekziston edhe në variante:
Vjollcë – e pasur me antocianina (antioksidantë natyralë)
Jeshile (shpesh e quajtur broccoflower) – përmban më shumë klorofil
Romanesco – me formë spirale spektakolare
Portokalli – me përmbajtje më të lartë të disa karotenoideve
Nga ana ushqyese, të gjitha janë të ngjashme, por varietetet me ngjyra mund të ofrojnë pak më shumë antioksidantë. Nuk ekziston një “më e mira” absolute – çelësi është diversiteti. Konsumimi i ngjyrave të ndryshme zgjeron gamën e përbërësve bimorë mbrojtës në dietë.
Pse ia vlen ta hani më shpesh?
Lulelakra është:
E pasur me vitaminë C
Burim i mirë i fibrave
Me pak kalori dhe karbohidrate
E pasur me përbërës bioaktivë tipikë të perimeve brassica
Falë shijes së butë dhe strukturës së adaptueshme, ajo mund të piqet, të zihet, të shtypet në pure, të skuqet lehtë apo të konsumohet e gjallë. Pikërisht kjo fleksibilitet e ka bërë të dashur në kuzhina të ndryshme në mbarë botën.
Rrënjë të lashta
Sipas të dhënave historike, lulelakra besohet të ketë origjinën në Mesdheun lindor, me kultivim të hershëm në Qipro dhe në Lindjen e Mesme mbi 2,000 vjet më parë.
E nënvlerësuar për vite me radhë, lulelakra sot po rizbulohet si një “super-yll” i fshehur i kuzhinës: e thjeshtë, e përballueshme dhe jashtëzakonisht e dobishme për shëndetin. Nëse deri tani e keni parë si pjatë dytësore, ndoshta është koha ta vendosni në qendër të tryezës. /GazetaExpress/