Gary Wilmot: Suksesi që erdhi pas të 60-ave

Arte

Gazeta Express

16/02/2026 19:10

Gary Wilmot thotë me sinqeritet të plotë: “Nuk kam qenë ambicioz deri sa mbusha 60 vjeç.” Dhe megjithatë, karriera e tij tregon të kundërtën. Nga punëtor skelash që la shkollën në moshën 15-vjeçare, ai u shndërrua në një nga figurat më të dashura të televizionit britanik, yll pantoje, muzikalësh dhe tani autor teatri.

Pas dekadash në ekran dhe skenë, Wilmot rikthehet te shkrimi dramatik me komedinë “While They Were Waiting”, e vënë në skenë në një teatër intim mbi një pub në Londër. Shfaqja tregon historinë e dy burrave që presin: një i qetë, tjetri i paduruar.

Të dy lidhen përmes pritjes. Paralelet me Samuel Beckett dhe “Waiting for Godot” janë të pashmangshme, por Wilmot i trajton me humor dhe tokëzim tipik britanik.

Ai pranon hapur se kur pa “Godot”-n për herë të parë, mbeti i hutuar: “S’e kuptova çfarë po ndodhte – dhe jam në rregull me këtë.”

Kjo ndershmëri e drejtpërdrejtë është pjesë e sharmit të tij. Në moshën 71-vjeçare, Wilmot ruan energji dhe një vetëironi që e bën menjëherë të pëlqyeshëm. Ai rrëfen se ka hequr dorë nga role pa hezitim, nëse mendon se nuk i shërbejnë veprës: “Argëtimi është më i rëndësishëm se egoja.”

Publiku britanik e njeh që nga vitet ’70, kur u bë i famshëm në emisionin televiziv New Faces, e më pas si prezantues i programeve për fëmijë dhe show-ve të varietesë.

Kur ky format humbi popullaritetin, ai u rishpik në teatër muzikor, duke shkëlqyer në role kryesore si Bill Snibson në Me and My Girl dhe Elisha J. Whitney në Anything Goes.

Rruga e tij nuk ka qenë e planifikuar. “Gjithmonë kam kërkuar gjëra të reja,” thotë ai. I rritur në Londrën e Jugut, me vështirësi në arsim dhe në një realitet të ndërlikuar racor, Wilmot e gjeti forcën te komuniteti dhe humori.

Babai i tij, një këngëtar xhamajkan që erdhi në Britani me anijen Empire Windrush, vdiq herët, por kujtimi i tij e ka shoqëruar gjithmonë. Një moment prekës ishte kur Wilmot e pa babanë në pamje arkivore nga Windrush dhe e njohu mes turmës.

Sa i përket racizmit dhe debatit mbi “autenticitetin” në art, Wilmot mban një qëndrim të matur: teatri nuk është realiteti, por një botë e trilluar ku qëllimi kryesor është t’i bësh njerëzit të besojnë historinë që po tregon.

Ai pranon se sot ka më shumë mundësi për aktorët me ngjyrë, por paralajmëron kundër përzgjedhjeve thjesht formale.

Në fund, historia e Gary Wilmot është dëshmi se krijimtaria nuk ka afat skadence. Ambicia, thotë ai, mund të vijë vonë – por kur vjen, mund të jetë më e thellë, më e lirë dhe më e sinqertë se kurrë më parë. /GazetaExpress/