Fisnik Asllani me rrëfim special, tregon se përse e zgjodhi Kosovën para Gjermanisë

Sport

Gazeta Express

19/03/2026 10:09

Fisnik Asllani është shumë i kërkuar në botën e futbollit.

Për yllin në ngritje të Hoffenheimit (27 ndeshje, 9 gola, 8 asistime) përfliten interesime të mëdha nga brenda dhe jashtë Gjermanisë.

Ndër të tjera, thuhet se Barcelona, Bayerni, Chelsea dhe Tottenham janë të interesuara për 23-vjeçarin.

Për momentin duket se sulmuesi kosovar mund ta zgjedhë vetë klubin e tij të ardhshëm.

Një situatë e ngjashme i kishte ndodhur Asllanit edhe më parë.

Në vjeshtën e vitit 2024, djali i lindur në Berlin nga prindër kosovarë mund të vendoste se për cilin vend do të luante në të ardhmen.

Në rininë e tij, Asllani fillimisht luajti për Kosovën, ndërsa më vonë në U-20 u paraqit me shqiponjën në gjoks për Gjermaninë.

Në podcastin e BILD “Phrasenmäher”, ai tregon se përse zgjodhi të luajë për vendin e prindërve të tij dhe jo për vendin ku u lind e u rrit, përcjell “Gazeta Express”.

“Pak para se të shkoja te U-21 të Gjermanisë, për veten time e mora një vendim që vinte nga zemra. Ndjenja dhe instinkti im më thanë se ishte vendimi i duhur të luaja për Kosovën. Dhe për këtë arsye atëherë e vendosa kështu bashkë me familjen time. Unë jam gjithashtu shumë, shumë i lidhur me vendlindjen. Çdo verë jam atje me pushime. Të gjitha pushimet tona i kemi kaluar në Kosovë. Kam shumë familjarë atje. Me gjithë mirënjohjen që natyrisht e kam edhe ndaj Gjermanisë, sepse nuk do të isha lojtari që jam sot nëse nuk do ta kisha përjetuar gjithë atë rrugë dhe nuk do ta kisha marrë gjithë atë formim që ma ka mundësuar Gjermania. Megjithatë, vendosa të luaj për Kosovën.”

Me Kosovën, Asllani në fund të marsit ende mund ta sigurojë biletën për Kupën e Botës.

Në “play-off”, Dardanët fillimisht në gjysmëfinale do të luajnë me Sllovakinë më 26 mars.

Nëse kosovarët e fitojnë këtë ndeshje, më 31 mars në shtëpi do të luftojnë kundër fituesit të përballjes Turqi – Rumani për një nga biletat e fundit për Botërorin e verës.

Asllani në “Phrasenmäher” flet gjithashtu për mbështetjen e babait të tij kur ishte ende futbollist i ri në Berlin.

“Ai zgjohej që në katër ose pesë të mëngjesit, shkonte në punë, udhëtonte një ose një orë e gjysmë dhe pastaj punonte gjithë ditën. Ai fillonte qëllimisht kaq herët që të mbaronte më herët punën dhe të mund të vinte në stërvitjen time. Pastaj vinte direkt nga puna me rrobat e kantierit në stërvitjen time, më shikonte dhe më pas shkonim bashkë nga stërvitja me tren për një orë deri në shtëpi. Në një moment arrinim në shtëpi rreth orës 21:00. Nëna ime e kishte përgatitur tashmë ushqimin, unë haja shpejt, bëja detyrat e shtëpisë dhe shkoja për të fjetur. Dhe kështu çdo ditë.”

“Babai im gjithmonë thoshte: ‘Hapin e parë që do ta bësh, ne do të vijmë me ty. Pavarësisht se ku shkon, ne do të vijmë me ty.’ Për mua kjo ishte thjesht normale, sepse familja ime gjithmonë ka qëndruar pas meje. Dhe ndoshta tingëllon çuditshëm, por për mua ishte normale që ata të vinin me mua në Sinsheim. Ndërkohë që në fakt nuk është aspak normale. Nuk është aspak e vetëkuptueshme. Kur e shikoj prapa, mendoj: falë Zotit që gjithçka ndodhi kështu.”

Ai e ka kujtuar edhe periudhën e vështirë me lëndimin dhe një infeksion në gju që i erdhi papritur.

“Ishte vërtet e çmendur, sepse brenda natës gjuri im thjesht u ënjt. Aty e kupton se si nga një moment në tjetrin gjithçka mund të ndryshojë. Sigurisht që fillova të dyshoja. Ndoshta thjesht nuk duhet të jetë kështu. Ndoshta trupi im nuk është bërë për sportin e nivelit të lartë, për sportin profesionist. Në atë moment… nuk e di. Por gjithmonë i thosha vetes: hajde, vazhdo, vazhdo, vazhdo, mos u dorëzo. Dhe në një moment duhet të përpiqesh të gjesh forcë nga momente të tilla.”

Ai foli edhe për lidhjen e tij me rrjetet sociale dhe zbuloi se si i bën vetë videot.

“Në fakt pothuajse të gjitha videot i montoj vetë. Shumë herët më parë motra ime më tregoi pak se si bëhej. Pastaj në një moment munda ta bëja vetë dhe i bëra të gjitha vetëm. Nuk i bëj videot sepse mendoj se do të marrin shumë pëlqime. I bëj sepse ndonjëherë mendoj: nëse do të isha 12 ose 13 vjeç, çfarë do të më motivonte mua? Kur më shkruajnë njerëzit që videot e mia u kanë dhënë forcë ose i kanë motivuar të vazhdojnë, atëherë kjo për mua do të thotë vërtet shumë.” /Gazeta Express