Aldous Harding, album që bind edhe skeptikët

Arte

Gazeta Express

07/05/2026 20:47

Aldous Harding mbetet një nga figurat më të veçanta dhe ndarëse të alt-rock-ut bashkëkohor. Për fansat e saj, ajo është një artiste enigmatike dhe vazhdimisht intriguese; për të tjerët, stili i saj mund të duket i tepruar apo tepër i vetëdijshëm për çuditshmërinë e vet.

Megjithatë, albumi i saj i pestë, Train on the Island, dëshmon se aftësia e saj si kantautore është e vështirë të vihet në dyshim.

Tekstet e Harding janë sërish të mbushura me imazhe të pazakonta, shpesh të vështira për t’u deshifruar: bufë të zhveshur, fytyra të mbuluara me salcë beshamel, figura si John Cale apo vargje që tingëllojnë si copëza ëndrrash.

Pikërisht kjo e bën botën e saj artistike tërheqëse për ata që kërkojnë kuptime të fshehura, por mund të lodhë dëgjuesit që preferojnë qartësi më të drejtpërdrejtë.

Nga ana muzikore, Train on the Island nuk largohet shumë nga albumet e mëparshme Warm Chris dhe Designer. I prodhuar nga John Parish, bashkëpunëtor i gjatë i PJ Harvey-t, albumi qëndron në një hapësirë të ngrohtë, të butë dhe lehtë psikedelike. Kitarat akustike, pianoja, pedal steel-i dhe ndërhyrjet delikate elektronike krijojnë një atmosferë intime dhe të qetë.

Pavarësisht çuditshmërisë së teksteve, forca kryesore e albumit qëndron te këngët e shkruara me kujdes. Ato janë kompakte, melodike dhe të përmbajtura, pa rënë në zgjatje të panevojshme. Edhe kënga titullare, që kalon pesë minuta, nuk humbet fokusin.

Momente si Coats, dueti Venus in the Zinnia me Huw Evans, apo What Am I Gonna Do? tregojnë qartë dhuntinë melodike të Harding. Edhe dëgjuesit që nuk tërhiqen nga imazhi i saj ekscentrik mund të gjejnë këtu këngë të qarta, të ndjera dhe të ndërtuara me shije.

Albumi ofron mjaftueshëm material për ata që duan të analizojnë çdo varg dhe çdo simbol, por nuk kërkon domosdoshmërisht një lexim të tillë për t’u shijuar. Nën shtresën e çuditshmërisë që e shoqëron Harding, Train on the Island është mbi të gjitha një album i bukur, i qetë dhe melodik.

Në fund, ajo që mbetet nuk është vetëm imazhi i një artisteje të pazakontë, por dëshmia e një kantautoreje të talentuar, e aftë të krijojë muzikë subtile, të ndritshme dhe larg banalitetit. /GazetaExpress/