Nathan Lane: Teatri, Broadway dhe jetë jashtë stereotipeve

Arte

Gazeta Express

08/04/2026 21:32

“Dalja në publik në vitet ’90? Mund ta kishe thënë thjesht: ‘Më pëlqejnë burrat!’”

Aktori i guximshëm Nathan Lane, i njohur për rolet e tij në komedi dhe muzikale, po e konsideron Death of a Salesman si rolin e fundit në Broadway. “Janë rreth 10 minuta. Shkoj në banjë, pi një çaj, vesh xhaketën dhe dal për të luftuar deri në fund,” thotë ai, duke përshkruar ndërkohë pushimin gjatë pjesës – një reflektim i përpjekjeve të personazhit të tij dhe i shpirtit të tij praktik, me një dozë humori të hollë dhe ironie.

Lane është në formë të shkëlqyer, ulur në një tavolinë këndore në Cafe Luxembourg në Upper West Side të Nju Jorkut. Kur pyetet nëse ky është hera e parë që performon në Winter Garden Theatre, përgjigjet pa hezitim: “Po, përveç kur zëvendësova në Mame.”

Karizma e tij e lehtë ka mbajtur pesë dekada performancash të shpërblyera me çmime, nga fillimet off-Broadway deri te nominimi për Tony në Guys and Dolls në 1992. Guximi dhe energjia që Lane solli në The Birdcage dhe The Producers, si dhe shfaqjet në 30 Rock dhe Sex and the City, mbeten shenja e tij e përjetshme, edhe kur ka kaluar te rolet dramatike.

Roli i Willy Loman në Death of a Salesman është një sfidë e madhe: ai duhet të pasqyrojë shpërbërjen e një familjeje mesatare dhe dështimin katastrofik të ëndrrës amerikane. Lane, 70 vjeç, thotë: “Më ka marrë kaq shumë kohë të ndihem i denjë për këtë rol. Po bëj tetë shfaqje në javë dhe nuk jam rrëzuar ende.” Edhe aktorë të njohur si Dustin Hoffman dhe Philip Seymour Hoffman kanë vuajtur për të përballuar ngarkesën emocionale dhe fizike të rolit.

Death of a Salesman ka një rëndësi personale për Lane. Ai kujton shikimin e Lee J Cobb në transmetimin televiziv të vitit 1966: “Të tjerët shikonin Gilligan’s Island, unë isha më tërhequr nga akuzat e Miller-it ndaj kapitalizmit.” Pas një viti, loja e jetës mori një kuptim edhe më tragjik për të, kur, siç thotë, “babai im praktikisht kreu vetëvrasje duke u dehur deri në vdekje.”

Lane shkëlqen në rol, duke e bërë Willy Loman një reflektim të vetëdijshëm të jetës së tij si aktor. Ai e kupton thelbin e personazhit dhe lë të vendosë tek publiku se çfarë i shton interpretimi i tij trashëgimisë së rolit, që përfshin Cobb, Dustin Hoffman dhe Brian Dennehy.

Roli është rezultat i një bashkëpunimi të gjatë mes Lane, regjisorit Joe Mantello dhe producentit Scott Rudin, që rikthehet në Broadway pas pesë vjetësh mungesë. Lane pranon se fillimisht roli dukej sfidues, si nga ana komerciale ashtu edhe artistike: “Kisha frikë për intimitetin e shfaqjes dhe për faktin që Laurie Metcalf dhe unë duheshim të shisnim shumë bileta.”

Lane nuk ka frikë të flasë hapur për jetën e tij private dhe orientimin seksual. Ai kujton vitet ’90: “Në atë kohë, mund të kishe thënë: ‘Më pëlqejnë burrat,’ por unë nuk isha gati, nuk isha i guximshëm. Ishte profili i parë publik për Advocate në 1999 dhe sekretet kishin dalë tashmë: ‘Po, e dimë.’ Nuk kishte fitore aty.”

Për Lane, teatri mbetet pasioni kryesor. Ai kritikon përdorimin intensiv të pluhurit, tymit dhe dritave ekstreme në Death of a Salesman: “Është si të kishe Gestapon në krah dhe do të arrestoheshe deri në fund të skenës.”

Në lidhje me ritmin e Broadway-t, ai thotë: “Tetë shfaqje në javë, është çmenduri. Një rol si ky të merr shumë, por kjo është arsyeja pse e bëj.” Ai shprehet se mund të jetë ky roli i tij i fundit në Broadway, por edhe nëse del një rol i ri që e sfidon, instinkti i guximshëm që e solli te Iceman mbetet i gjallë: “Si mendon se mbijeton në showbiz, duke qenë i turpshëm?” /GazetaExpress/