Pet Shop Boys: Kur popi nuk ndjek rregullat

Arte

Gazeta Express

06/04/2026 21:27

“Barbara Windsor na rrihte në prapa!”

Si një libër gjigant 600-faqësh feston kostumet, koncertet dhe videot ikonike të Pet Shop Boys, dyshja flet për mënyrën e tyre të veçantë të të qenit yje pop – dhe për momentet e çuditshme që kanë tronditur drejtuesit e kompanive muzikore.

Në vitin 1988, Wolfgang Tillmans, 20 vjeç, nxori një poster të madh A0 të albumit të ri të Pet Shop Boys, Introspective, dhe e varë në murin e apartamentit të tij në Hamburg. “Ishte kaq i freskët për kohën,” thotë ai sot, duke admiruar nivelin e abstraksionit që grupi kishte sjellë në dizajnin vizual.

Në të njëjtën kohë, në Doncaster, adoleshenti Alasdair McLellan – tani fotograf i njohur mode – mbeti i impresionuar nga veshjet e tastieristit Chris Lowe, veçanërisht kapelën, T-shirt-in me shirita dhe syzet e Issey Miyake në kopertinën e singlit Suburbia. “Gjithmonë mendova se ai ishte më i mirësti i veshur i viteve ’80,” thotë McLellan.

Të dy më vonë fotografuan dhe regjisuan video për Pet Shop Boys: Tillmans bëri një video për Home and Dry në 2002; McLellan për Loneliness 22 vjet më vonë. Këto punë dhe vizualet e hershme janë përmbledhur në librin 600-faqësh Pet Shop Boys: Volume, një arkiv vizual që mbulon mbi 40 vite – nga kopertinat e albumeve deri te videot dhe imazhet nga koncertet.

Neil Tennant dhe Chris Lowe bisedojnë mbi librin e tyre portokalli në restorantin Toklas në Londër. “Gjithmonë kemi gjetur kënaqësi te dizajni, e konsideronim pjesë të shprehjes kreative,” thotë Tennant. Kur Lowe e nxjerr në lojë shprehjen gjermane Gesamtkunstwerk – “vepër totale arti” – diskutojnë se si tingujt dhe vizualet bashkohen për të ngritur pop-in në nivel tjetër.

Në mesin e viteve ’80, industrisë muzikore i erdhi para nga hyrja e CD-ve. “Kompanitë muzikore kishin buxhete të mëdha, ishte fantastike!” kujton Mark Farrow, dizajneri i shumicës së materialeve vizuale të grupit. Albumet dhe singlet vinin në formate të ndryshme fizike, duke lejuar eksperimente në dizajn: ngjyra fluoreshente, minimalizëm, dhe kombinime të pazakonta.

Pet Shop Boys gjithmonë kanë pasur kontroll total artistik. Nga debutimi i albumit Please – me dizajnin e pabesueshëm të 64 flapave të Tom Watkins – deri te kopertinat minimale të Farrow, grupi nuk u ndal para asgjëje. Ata gjithashtu shmangnin performancat tipike të “showbiz-it”: për shembull, kur performuan Rent në Royal Variety Performance, Lowe nuk përshëndeti mbretëreshën, një akt që shkaktoi zemërim prindëror.

Barbara Windsor, që luante në filmin e tyre muzikor It Couldn’t Happen Here, nuk mbeti e kënaqur: “Na rrihte në prapa dhe tha: ‘Jeni shumë të këqinj, djem. Duhej të bënit finalen.’” Tennant dhe Lowe nuk i janë nënshtruar as presionit për të shitur seks – përveç disa përjashtimeve sporadike, si sesioni për revistën gay britanike Attitude në 1994.

Videoja për singlin Being Boring (1990), e regjisuar nga Bruce Weber, tmerronte kompaninë me skena të një burri të zhveshur duke kërcyer në trampolinë. “Na u tha se ishte problem, por ne menduam: kjo është kultura masive, nuk po bëjmë diçka të çuditshme ose të pistë,” kujton Tennant.

Pet Shop Boys shpesh janë përshkruar si “pionierë queer” për stilin dhe qasjen e tyre, duke përzier ironinë, minimalizmin dhe provokacionin me muzikën e tyre pop. Përmes viteve, ata kanë mbajtur identitetin e tyre unik, duke refuzuar t’u nënshtrihen normave të performancës komerciale.

Turneu i tyre më i fundit, Dreamworld, filloi në maj 2022 dhe vazhdon të luajë kudo nga festivalet globale deri te Royal Opera House në Londër, duke mbajtur pjesën e saj masive të audiencës, ndërkohë që grupi ruan qasjen e tyre të veçantë dhe e çuditshme ndaj skenës.

Në thelb, pesha e vërtetë e Pet Shop Boys qëndron te kombinimi i hitëve të pafund, vizualeve të guximshme dhe refuzimit për të bërë gjithçka sipas rregullave – një përzierje që i bën gjithmonë të veçantë dhe të papërsëritshëm. /GazetaExpress/