Oscari i personazheve të vështirë

Arte

Gazeta Express

04/03/2026 21:46

Nga Marty Supreme te One Battle After Another, ky sezon çmimesh është pushtuar nga personazhe më të mprehta, më të ftohta dhe më pak të dashura sesa zakonisht.

Në përgjithësi, rruga më e sigurt drejt një çmimi Oscar në aktrim ka qenë të luash një figurë të dashur – ose një antagonist karizmatik që publiku e do pikërisht sepse është i urryeshëm. Historia e çmimeve është e mbushur me shembuj të tillë: nga performanca shqetësuese e Anthony Hopkins në The Silence of the Lambs, te ligësia magnetike e Louise Fletcher në One Flew Over the Cuckoo’s Nest, apo ashpërsia brutale e J. K. Simmons në Whiplash. Në anën tjetër qëndrojnë figurat krejtësisht të dashura, si Tom Hanks në Forrest Gump.

Por këtë vit tabloja duket ndryshe. Mes të nominuarve ka ende figura që ngjallin simpati – si aktivisti i qetë i interpretuar nga Benicio del Toro në One Battle After Another – por vihet re një prirje më e theksuar drejt personazheve që sfidojnë çdo ide të thjeshtë për “pëlqyeshmëri”.

Pëlqyeshmëria ka rëndësi në një fushatë Oscar-i pothuajse po aq sa në një fushatë politike. Aktorët nuk “garojnë” vetëm për veten, por edhe për personazhin që mishërojnë. Kjo është arsyeja pse rolet biografike shpesh kanë avantazh: kur interpreton figura si Freddie Mercury, Winston Churchill apo Abraham Lincoln, publiku dhe votuesit hyjnë në sallë me një simpati paraprake. Nuk është thjesht çështje imitimi fizik; është kapital emocional i gatshëm.

Megjithatë, këtë sezon, shumë nga rolet kryesore nuk ofrojnë rehati emocionale. Emma Stone është e nominuar për Bugonia, ku luan një CEO të ftohtë dhe manipulatore që përpiqet t’i shpëtojë një rrëmbimi. Filmi luan qëllimisht me kufirin mes viktimës dhe arrogancës, duke minuar çdo simpati të lehtë. Ndërkohë, Timothée Chalamet në Marty Supreme portretizon një hero të ri që rrëshqet vazhdimisht drejt zgjedhjeve vetëshkatërruese – një figurë që ngjall debat nëse është tepër e pakëndshme për t’u shpërblyer.

Edhe në kategoritë dytësore shfaqen personazhe të ftohtë e të vështirë: baballarë egoistë, revolucionarë që tradhtojnë idealet e tyre, antagoniste pa asnjë lloj sharmi klasik. Nuk kemi më ligësinë elegante të një Hannibal Lecter-i; kemi figura që bezdisin, irritojnë, madje zmbrapsin.

Kjo prirje ngre pyetje interesante. A është publiku i lodhur nga heronjtë e lëmuar dhe nga keqbërësit karizmatikë? Apo thjesht po kërkohet më shumë nuancë, më shumë ambiguitet moral? Në një kohë kur realiteti vetë duket i polarizuar, ndoshta arti po zgjedh të reflektojë kompleksitetin, jo mitin.

Në fund, ndonëse këta personazhe janë më pak të dashur në sipërfaqe, performancat që i sjellin në jetë janë ndër më të fortat e viteve të fundit. Nuk ka imitime të zbrazëta, as çmime për karrierë nga mirësjellja. Paradoksi i këtij sezoni është i qartë: personazhet janë të vështirë për t’u pëlqyer, por aktrimet janë jashtëzakonisht të lehta për t’u admiruar. /GazetaExpress/