“Kitara ime ishte e shkatërruar – ashtu si jeta ime.” Kështu e kujton John Rzeznik momentin kur shkroi baladën që do ta ndryshonte përgjithmonë historinë e Goo Goo Dolls.
Një këngë nga një periudhë e errët
Në fund të viteve ’90, Rzeznik po kalonte një divorc dhe jetonte në një hotel në West Hollywood kur mori një telefonatë: studioja Warner Bros. po kërkonte këngë për filmin City of Angels. Në kolonën zanore ishin tashmë emra si U2, Peter Gabriel dhe Alanis Morissette – kështu që përfshirja do të ishte një mundësi e artë.
Filmi, frymëzuar nga Wings of Desire i Wim Wenders, tregonte historinë e një engjëlli (luajtur nga Nicolas Cage) që zgjedh të bëhet njeri për dashurinë e një gruaje (Meg Ryan). Rzeznik pyeti veten: “Çfarë do t’i thosha asaj nëse do të isha unë ai?”
Ai u kthye në hotel me një kitarë me katër tela, të akorduar në mënyrë të çuditshme – “si jeta ime në atë kohë”, thotë ai. Brenda katër orësh lindi një këngë për gëzimin dhe dhimbjen e të qenit njeri. Studioja e pëlqeu menjëherë.
Nga dhoma e provave te orkestracioni
Banda e punoi këngën në sallat e provave Swing House, derisa pjesa e “bridge”-it mori formë natyrshëm. Titulli erdhi rastësisht: duke shfletuar një revistë koncertesh, Rzeznik pa emrin e këngëtares Iris DeMent dhe mendoi se ishte perfekt.
Regjistrimi u bë në Los Anxhelos me producentin Rob Cavallo, i cili solli kompozitorin David Campbell për aranzhimin me harqe – diçka krejt e re për grupin. Kitaristi i sesioneve Tim Pierce luajti solo-n e famshme me slide, duke e ngritur këngën në një tjetër nivel.
Ironikisht, në film u përdor një version akustik solo, ndërsa versioni orkestral u përfshi në albumin e kolonës zanore.
Suksesi i papritur
Kur “Iris” u publikua si single, mbështetja fillestare nga kompania ishte e vakët, por filiali Reprise Records vendosi ta promovojë. Kënga u bë një fenomen global.
Ajo u nominua për tre çmime Grammy Awards (përballë emrave si Celine Dion dhe Aerosmith), edhe pse nuk fitoi asnjë. Me humor, Rzeznik veshi një bluzë ku shkruhej: “U nominova për tre Grammy dhe mora vetëm këtë bluzë të mjerë.”
Sot, “Iris” ka arritur mbi tre miliardë dëgjime në Spotify. Rzeznik shprehet mirënjohës që artistë si Taylor Swift e kanë rikthyer këngën tek një brez i ri.
Bassist-i Robby Takac kujton fillimet modeste në Buffalo, kur banda jetonte në një dhomë të vetme dhe luante para pak njerëzve. “Kurrë nuk mendon se diçka e tillë do të zgjasë 30 vjet,” thotë ai.
“Iris” mund të ketë lënë në hije këngët e tjera të grupit, por mbetet një nga baladat më ikonike të viteve ’90 – e lindur nga një periudhë e vështirë, me një kitarë të “copëtuar” dhe një ndjenjë të thellë njerëzore që vazhdon të prekë miliona dëgjues. /GazetaExpress/