Dhomat bosh që tronditën Amerikën

Arte

Gazeta Express

27/02/2026 20:12

“Nuk kam qenë kurrë kaq i frikësuar.” Kështu e përshkruan përvojën e tij Steve Hartman, reporter veteran i CBS, kur vendosi ta kthente kamerën drejt dhomave të gjumit të fëmijëve të vrarë në sulme me armë në shkollat amerikane.

I njohur prej vitesh për reportazhe optimiste mbi njerëz të zakonshëm, Hartman prej vitit 1997 ka raportuar edhe për të shtënat në shkolla – një realitet gjithnjë e më i shpeshtë në SHBA.

Sipas CNN, vetëm në vitin 2025 pati të paktën 78 raste të tilla, edhe pse mungesa e një përkufizimi të unifikuar bën që shifrat të ndryshojnë. Me kalimin e viteve, Hartman vuri re se publiku po “ecën përpara” gjithnjë e më shpejt pas çdo tragjedie. Kështu lindi ideja për një qasje tjetër.

Rezultati është dokumentari All the Empty Rooms, i nominuar për Oscar, një film 34-minutësh i qetë, i dhimbshëm dhe urgjent, që viziton dhomat e gjumit të katër fëmijëve të vrarë: Dominic Blackwell (14), Hallie Scruggs (9), Jackie Cazares (9) dhe Gracie Muehlberger (15).

Detajet e vogla – byzylykë miqësie, shënime me shkrim fëmijësh, lodra të lëna përgjysmë – e bëjnë humbjen të prekshme dhe shkatërruese.

Fotografitë janë realizuar nga Lou Bopp, i cili rrëfen se, pavarësisht përvojës në zona lufte dhe katastrofa natyrore, asgjë nuk e kishte frikësuar sa nata para se të fotografonte një dhomë fëmije në Parkland, Florida.

“Shpresoj që njerëzit të ndiejnë diçka,” thotë ai. “Po të hynin në këto dhoma, shumë gjëra do të ndryshonin.”

Një nga familjet e para që pranuan të merrnin pjesë ishte ajo e Hallie Scruggs, nga Nashville. Nëna e saj, Jada, kujton se pas vrasjes së vajzës, familja u mbyll në vetvete, e mbingarkuar nga mediat dhe dhimbja. Ftesa e Hartmanit për projektin fotografik erdhi muaj më vonë dhe u pa si një mënyrë për ta kujtuar Hallien ashtu siç ishte: plot jetë, sportive, e gëzuar.

 “Mungesa e saj është një boshllëk që nuk do të mbushet kurrë,” thotë ajo, duke shpresuar që filmi ta pasqyrojë këtë humbje.

Regjisori Joshua Seftel e sheh filmin si një përpjekje për të thyer mpirjen kolektive. “Ka mbi 100 sulme në shkolla çdo vit. Njerëzit janë mpirë,” thotë ai. Me qëllim, dokumentari shmang edhe fjalën “armë”, për të mos e politizuar mesazhin dhe për të mos i dhënë askujt arsye ta fikë ekranin.

“Të dërgosh fëmijët në shkollë pa frikën se do të qëllohen nuk është çështje politike,” thekson Seftel.

Ekziston hezitim për ta parë filmin, sepse është i dhimbshëm. Por krijuesit këmbëngulin se shmangia nuk sjell ndryshim. “Ky film është i butë, i heshtur,” thotë Seftel. “Është për bukurinë e jetës, për detajet e vogla që e bëjnë atë të çmuar.”

Për Bopp-in, zgjidhja është e thjeshtë: çdo amerikan duhet të qëndrojë për 15 minuta në një nga ato dhoma. “Të shohë sa reale është,” thotë ai. “Kjo nuk është thjesht një titull lajmi. Për familjet, kjo vazhdon edhe vite më pas – dhe dhomat mbeten pothuajse të paprekura.” /GazetaExpress/