Rush rikthehet: Miqësia që mundi gjithçka

Arte

Gazeta Express

27/02/2026 20:04

Kur bateristi legjendar Neil Peart ndërroi jetë në janar 2020, shumëkush mendoi se historia e Rush kishte marrë fund. Por tani, me një turne madhor botëror R50 – që përfshin 58 koncerte në Amerikën e Veriut dhe 24 data të tjera në Europë e Amerikën e Jugut – Geddy Lee dhe Alex Lifeson janë rikthyer.

Jo sepse u mungonte fama e grupit, por sepse u mungonte njëri-tjetri.

Dyshja njihen prej 60 vitesh, që nga bankat e shkollës së mesme. “Qeshnim që ditën e parë,” kujton Geddy Lee. “Të gjithë do të donin një shok si ky.” Ndërsa Alex Lifeson e përforcon me buzëqeshje: lidhja e tyre është arsyeja pse Rush ekziston sërish.

Pas vdekjes së Peart, ata deklaruan se gjithçka kishte përfunduar. Por improvizimet e rastësishme mes tyre sollën një zbulim të thjeshtë: u mungonte të luanin bashkë si miq. “Nëse do ta bënim, duhej ta bënim tani,” thotë Lee, duke pranuar se koha nuk pret askënd.

Sfida e madhe: Zëvendësimi i Peart

Problemi më i madh ishte stolia e baterisë. Peart nuk ishte thjesht baterist; ai ishte arkitekti ritmik dhe tekstshkruesi i grupit, një figurë pothuajse e pazëvendësueshme.

Zgjedhja ra mbi bateristen gjermane 42-vjeçare Anika Nilles. Fillimi nuk ishte i lehtë. “Katër ditët e para ishin me ulje-ngritje,” pranon Lee. Por në ditën e fundit të audicionit, gjithçka “klikoi”. Ajo jo vetëm që zotëron teknikën, por kuptoi edhe dinamikat e brendshme që e bënin Peart të veçantë.

Megjithatë, Lee dhe Lifeson e bëjnë të qartë: interpretimet duhet të respektojnë strukturat origjinale që presin fansat, por pa i mohuar personalitetin e ri bateristes.

Një histori evolucioni muzikor

Rush lindi në vitet ’70, fillimisht si një grup hard rock me ndikime nga Led Zeppelin, por me ardhjen e Peart në 1974, drejtimi ndryshoi. Frymëzuar nga prog-rock-u i Yes dhe Genesis, ata krijuan albume konceptuale si 2112 dhe Hemispheres, duke u bërë simbol i virtuozitetit teknik dhe ambicies artistike.

Në vitet ’80, grupi përqafoi sintetizatorët dhe tinguj më të butë, ndërsa tekstet e Peart u zhvendosën nga mitologjia drejt temave më personale, si në këngën “Subdivisions”. Edhe kur pati tensione – si pakënaqësia e Lifeson për rolin e zvogëluar të kitarës – miqësia i lejoi të përshtateshin dhe të evoluonin.

Humbja dhe dashuria

Kur flasin për Peart, nuk bien në sentimentalizëm të tepërt, por mungesa është e thellë. “Më mungon,” thotë Lee thjesht. Lifeson shton: “E qeshura e tij.”

Në fund, ajo që e mban Rush gjallë nuk është vetëm trashëgimia muzikore – 14 albume platin në SHBA – por lidhja njerëzore. Pas dokumentarit Rush: Beyond the Lighted Stage, publiku pa nga afër këtë miqësi të rrallë, dhe reagimi ishte i jashtëzakonshëm.

Sot, edhe pas gjashtë dekadash, nëse i fton për darkë, është më mirë të mos i ulësh pranë njëri-tjetrit: do të harrojnë gjithë të tjerët, të zhytur në botën e tyre. Ndoshta ky është sekreti i vërtetë i Rush – jo vetëm virtuoziteti, por një “bromance” që i ka rezistuar kohës, krizave dhe humbjes. /GazeteaExpress/