Mike Wozniak: “Një oficer i RAF-it ndezi alarmin e zjarrit sepse s’i pëlqeu skeçi im për Queen Mum”

Arte

Gazeta Express

24/02/2026 20:13

Komiku Mike Wozniak flet për ndërprerjet pa fjalë nga publiku, vallëzimin me një këmbë para shfaqjeve dhe shfaqjen e tij më të re – një reflektim absurd mbi… stolat.

Pse hyre në komedi?

Më thanë se e vetmja hartë për qytetin e humbur prej ari, Paititi, ishte fshehur në tualetin e prapaskenës (te lavamani) të një klubi komedie në Britani. Stand-up-i m’u duk mënyra më e mirë për të hyrë aty. Ende po kërkoj.

Ku e gjen materialin?

Woolworths dikur kishte një seksion të mirë për këtë punë, por që kur u mbyll, po e kam më të vështirë.

Cila ka qenë një nga shfaqjet e tua të preferuara?

Pyetje e vështirë. Po zgjedh çdo shfaqje te Always Be Comedy (ABC) në Kennington, Londra e Jugut (klubi më i mirë i komedisë), ose çdo shfaqje në festivalin e komedisë në Machynlleth (festivali më i mirë). Për ata që kërkojnë diçka specifike për Exeter-in: “Locally Sourced” te Little Drop of Poison në Fore Street, pothuajse çdo të martë. Një mbrëmje provash e mrekullueshme dhe kaotike, me materiale dhe artistë të rinj, si edhe eksperimente të çuditshme, të kuruara me përkushtim nga Will Adamsdale.

Rituale para shfaqjes?

Asgjë e veçantë. Vallëzim me një këmbë, pastrim veshësh me qirinj, “SodaStreaming” për veten, hekurosja e këmishëve të peshkopit më të afërt, ulërimë në një qese bosh patatinash (djathë-qepë), dhe Duolingo nëse mbetet kohë.

Një shfaqje aq e keqe sa tani të duket qesharake?

Kjo pyetje vuan nga mungesa e empatisë.

Ndërhyrja (heckle) më e “mirë”?

Pa fjalë. Nëse “më e mirë” do të thotë “më efektive”: një oficer i RAF-it, në një shfaqje në një bazë ajrore, nuk e pëlqeu atë që pa dhe ndezi alarmin e zjarrit. Fitore e pastër. Nuk e fajësoj. Ishim të rinj e të pamatur dhe bënim një skeç për Queen Mum pa menduar ç’do të thoshte “R”-ja në RAF. Që atëherë, askush nga ne nuk ka marrë titull kalorësi, dame, apo qoftë edhe një Urdhër të Garter-it. Rastësi?

Çfarë e frymëzoi shfaqjen tënde të fundit, The Bench?

Një stol.

Ke thënë se publiku nuk ka nevojë për përvojë të mëparshme me stolat. Po marrëdhënia jote me ta?

Thellësisht personale dhe e pamundur për t’u shpjeguar shkurt. Ata që vijnë ta shohin shfaqjen do ta shohin “stolin në mëngë”.

Gjëja e fundit që të bëri të qeshësh?

Motra ime. Shaka private. Më falni.

Këshilla më e keqe që ke marrë ndonjëherë?

“Provo t’i hedhësh verë të kuqe.”

Këshilla më e mirë që do të doje të jepje?

Ndoshta nuk po shkon aq keq sa mendon (por edhe mund të jetë).

Me çfarë po merresh tani?

Çati që pikon. /GazetaExpress/