Lura Ketchledge ishte vetëm 19 vjeçe kur një aksident me kalin në Virxhinia i ndryshoi jetën përgjithmonë, duke përjetuar një eksperiencë të jashtëzakonshme pranë vdekjes.
Lura, tani 66 vjeçe dhe e vendosur pranë një liqeni në Arkansas, tregon se përjetimi i asaj ngjarjeje e ka transformuar mënyrën se si e sheh botën. Megjithëse tani gëzon një jetë të qetë dhe noton për dy orë rresht, dikur ditët e saj kalonin kryesisht mbi këmbëkalim.
Aksidenti i parë që i dha përvojën jashtë trupit ndodhi para se të mbushte 13 vjeç, kur u rrëzua nga një kal i dalë nga kontrolli. Lura përshkroi momentin: “Dukej sikur isha rreth 4,5 metra pas kalit, duke e parë si një spektatore. Ishte shumë tronditëse, por në të njëjtën kohë e natyrshme. Pastaj kali më shtypi… u lëndova seriozisht, por arrita të ngrihem në një këmbë, të thërras prindërit dhe të shkoj në spital.”

Në vitet ’70, tregon ajo, një eksperiencë e tillë konsiderohej çudi: “Nuk kishte internet dhe nëse flisje për fenomene psikike si të dalësh nga trupi, të etiketonin si të çmendur.” Për këtë arsye, Lura e mbajti përvojën e saj të parë për vete.
Në vitin 1979, kur ishte 19 vjeçe, Lura u nis për një shëtitje me kalin, duke zgjedhur një kafshë që tejkalonte aftësitë e saj. Gjatë garës me miqtë, kali u rrëzua dhe Lura përjetoi për herë të dytë daljen nga trupi: “E dija që do përplasesha… dhe më pas u gjenda në një tunel të errët, duke e kuptuar qartë që isha e vdekur. Nuk kisha kontroll mbi asgjë, por isha vetvetja dhe po lëvizja përmes këtij tuneli.”
Gjatë kësaj përvoje, ajo arriti të lidhej shpirtërisht me gjyshin e saj të ndjerë: “Ai kishte sytë blu si Paul Newman. Ishte kaq bukur ta shihja… Një ndjesi e çuditshme, sikur kthehesha fëmijë sërish dhe ndjeva një lehtësim të madh që e pashë.”

Lura përshkruan komunikimin me të si një formë mendimi, më të sinqertë dhe më të drejtpërdrejtë: “Nuk flisje me gojë, por me mendje. Ishte më elegant dhe i ndershëm.” Ajo ndjeu gjithashtu pasojat e veprimeve të saj të kaluara dhe mësoi se jetën mund ta jetosh si person i mirë, pa ndërhyrë në fatin e të tjerëve.
Gjatë përvojës, Lura shikoi ekzistencat e saj të mëparshme dhe përjetoi një dimension të tretë ku shihte jetët e shpirtërave të tjerë, gjë që e shqetësoi: “Prekja e një burri të moshuar më bëri të ndjehesha si ai. Reinkarnimi nuk më pëlqente, ishte e vështirë për të përceptuar.”
Më pas, ajo mbërriti në një plazh ku ngjyrat dukeshin më të gjalla se në Tokë dhe u takua me Pemën e Jetës, e ndriçuar dhe e gjallë. Në fund, gjithçka u zhduk dhe ajo u kthye në vetëdije të pastër, duke përjetuar “një ndjesi të plotë pa mungesa dhe të larë në detin e dashurisë”.
Papritur, Lura u tërhoq prapa drejt pranisë së gjyshit të saj, por tashmë në një dimension tjetër, “jashtë jetës fizike”, dhe më pas riktheu trupin e saj fizik, me dhimbje të ngjashme me një shishe që mbyllet përsëri.
Ajo përfundimisht doli nga spitali e shëruar, por nuk arriti të fliste për përvojën e saj deri në moshën 25 vjeç, kur rrëfeu gjithçka te gjyshja e saj, e cila i tregoi se edhe nëna e saj kishte përjetuar të njëjtën gjë. Lura tani flet hapur për përvojën e saj pranë vdekjes dhe e konsideron si një burim të madh lehtësimi dhe kuptimi të jetës. /GazetaExpress/