Fëmija i mbytur, Buxhovi dhe lufta e pistë


Arben Idrizi
16 Korrik 2019 11:16

Mjerimi ynë intelektual e thotë këtë: ka vetëm persona të caktuar që nuk bën të keqtrajtohen, të dhunohen dhe të vriten. Të tjerët janë jashtë orbitës së shikimit, mendimit, ndërgjegjes dhe reagimit tonë. Ose, më ndryshe, çfarëdo që t’iu ndodhë, është ajo që e meritojnë

Arben Idrizi

Ditë më parë, një fëmijë, 11 vjeç (që në vend se të shkonte në shkollë detyrohej të mblidhte shishe nëpër kontejnerë të bërllokut), qytetar i vendit tonë, është gjetur i vdekur pranë një ndërtese. Sipas dyshimeve dhe më pas vërtetuar nga obduksioni, fëmija është dhunuar seksualisht të paktën tri herë para se të mbytej. E gjithë kjo nuk kishte ndodhur pa u ditur nga askush, as në heshtje. Fëmija i kishte rrëfyer së ëmës se po keqtrajtohej dhe dhunohej. E ëma kishte folur për këtë me familjen e dhunuesit. Më pas, fëmija i shoqëruar nga e ëma e kishin paraqitur rastin në polici. Policia, në vend se të merrte rastin me urgjencë, të merrte nën përkujdesje fëmijën, të arrestonte dhunuesin, ishte mjaftuar me një kallëzim penal. Përfundimi: fëmija ka përfunduar i vdekur.

Pse?

Një prej përgjigjeve, që do të mund të dukej e ngutur, është se: fëmija është i komunitetit rom. E kush lodhet me atë se çfarë i bëjnë njëri-tjetrit ata? Qindra fëmijë romë enden për çdo ditë të lume nëpër rrugët e Kosovës, duke bërë punë të ndryshme, duke rrezikuar jetën në çdo çast të ekzistencës së tyre të mjerë. Kush nga ne e çan kokën për këtë? Askush.

Sigurisht, këtë nuk e thotë askush në publik. Por, sigurisht, këtë e mendojmë të gjithë. Asnjë zyrtarë nuk e thotë këtë, por asnjë zyrtar nuk e lëviz gishtin e vogël t’i mbrojë, t’i strehojë, të kujdeset për edukimin dhe mirëqenien e tyre.

Duke vrarë mendjen për këtë, m’u kujtua se ilustrimi më i mirë i gjithë kësaj është një “polemikë” që është ngjallur këto ditë. Sepse mjerimi intelektual e shpjegon më së miri këtë mungesë njerzillëku, tolerance dhe demokracie.

Siç e keni parë, ka një ndarje në dy taborë të qytetarëve, pas një akuze të rëndomtë të J. Buxhovit: në ata që pajtohen me të dhe në ata që do të donin t’ia nxirrnin sytë. Por, nuk janë problemi kryesor ata. Për mua, në këtë rast, problemi kryesor është Buxhovi.

Buxhovi, në vend se të ngrejë akuza parimore, në të cilat do të ishte gati se i vetmuar, frikshmërisht i vetmuar, por njerëzor, rezervohet të ngrejë akuza subjektive (jo pa të drejtë, gjithsesi), pas së cilave do të ketë pas vetes mbrojtësit e mjaftueshëm. Ai e di se sot mund të thotë se UÇK ka bërë luftë të pistë, duke iu referuar vrasjeve të zyrtarëve të LDK-së. Deri këtu gjithçka në rregull. Pas tij do të jetë LDK-ja dhe elektorati i saj. Edhe disa të tjerë. Por, ai nuk dëshiron të thotë se pisllëku nuk ka të bëjë vetëm me ato vrasje. Do të thotë, ai nuk (guxon të) thotë se pisllëku ka të bëjë edhe me vrasjen e civilëve të tjerë shqiptarë, serbë dhe romë. Sepse të thuash se vrasja e civilëve shqiptarë, gjoja bashkëpunëtorë të regjimit, e atyre serbë dhe romë, është vrasje në një luftë të pistë, të bën të jesh vetëm kundër pothuajse të gjithëve. Të izolon, madje-madje edhe të bën të rrezikosh jetën. Më duket se Buxhovi e di këtë. Ose, më keq, nuk mërzitet fare pse ata janë vrarë. Çka pothuajse do ta bënte hiç më të mirë se ata që i kanë kryer vrasjet. Siç i bën të tillë gjithë ata që u gëzohen atyre vrasjeve.

Mjerimi ynë intelektual e thotë këtë: ka vetëm persona të caktuar (të tanët tanë) që nuk bën të keqtrajtohen, të dhunohen dhe të vriten. Të tjerët janë jashtë orbitës së shikimit, mendimit, ndërgjegjes dhe reagimit tonë. Ose, më ndryshe, çfarëdo që t’iu ndodhë, është ajo që e meritojnë.

Është mjaft domethënëse të dëgjohen disa prej reagimeve të ish pjesëtarëve të UÇK-së, shumica zyrtarë të lartë, pas akuzave për luftë të pistë. Nuk i mohojnë akuzat (sepse s’kanë si t’i mohojnë), përkundrazi, i gjithë mllefi i tyre është, i shprehur pothuajse njëzëri, pse nuk i kanë vrarë edhe ata që sot flasin për ato vrasje. Do të thotë, pse nuk e kanë vrarë ta zëmë Buxhovin (i cili, nga ana e vet, nuk është pastaj se shqetësohet kur vriten të tjerët, civilët serbë e romë).

Pra, e gjithë kjo mund të jetë një shpjegim pse policia nuk e mbrojti fëmijën e dhunuar. Dhe pse asnjë zyrtarë shtetërorë nuk e thotë asnjë fjalë të vetme. Tutje, pse askush nuk ndien, nuk shqetësohet as nuk e thotë një fjalë për vrasjen e civilëve, pavarësisht përkatësisë etnike, gjatë luftës.

Te fundit


Kthehu lart