Një burrë që po pastronte divanin e tij për herë të parë pas një dekade u përball me një zbulim befasues, që e la pa fjalë.
Të gjithë e duan divanin. Qoftë për t’u shtrirë gjatë për orë të tëra, apo thjesht për një pushim pesëminutësh, shumë njerëz e kalojnë pjesën më të madhe të kohës së lirë në shtëpi pikërisht aty.
Kjo vlen edhe për Tautari Sanders, i cili kishte blerë një divan të përdorur nga një mik që po shpërngulej jashtë vendit. Gjatë 10 viteve që e kishte në shtëpi, divani kishte qenë gjithmonë një vend rehatie dhe qetësie. Ai dhe partnerja e tij kalonin shumë kohë duke u çlodhur mbi të, në shtëpinë e tyre në Zelandën e Re.
Por vetëm së fundmi, kur çifti vendosi ta pastronte divanin në thellësi, zbuluan diçka krejtësisht të papritur të fshehur brenda tij.
Teksa hoqën mbulesën, vunë re një mesazh të çuditshëm të shkruar në jastëkun e brendshëm, si dhe një emër të shkruar në një pjesë tjetër të divanit.
Tautari i tha Newsweek:
“Na u duk shumë e çuditshme. Madje u shqetësuam se mos ishte një thirrje për ndihmë nga dikush që kishte punuar në kushte të këqija.”
Çifti e dinte se divani ishte prodhuar në Vietnam, por aplikacionet e përkthimit nuk po i ndihmonin të kuptonin kuptimin e mesazhit.
Found in couch cushion
byu/ItsTheGaijin inwhatisit
Për këtë arsye, Tautari dhe partnerja e tij vendosën të postonin një foto të shkrimit në Reddit.
“E dimë që është një vend i shkëlqyer për të marrë informacion nga shumë njerëz në mbarë botën,” shpjegoi ai.
Nuk kaloi shumë kohë dhe morën përgjigjen – dhe kuptimi i shkrimit nuk ishte aspak ai që kishin menduar fillimisht.
Në vend të një lutjeje dëshpëruese, mesazhi rezultoi të ishte një poezi, me shumë gjasë e shkruar nga dikush që kishte punuar në prodhimin e divanit.
Ja përkthimi i poezisë:
Ai lumë ende rrjedh për mijëra jetë
Sepse në vështirësi, u detyrova të të lë
Edhe larg, unë ende të kujtoj
Më mungojnë sytë e tu dhe buzëqeshja jote
Një përdorues tjetër i Reddit shpjegoi se poezia i përket një forme shumë të njohur vietnameze të quajtur “lục bát”, që do të thotë “gjashtë–tetë”, sipas numrit të rrokjeve në çdo varg.
Ai shtoi:
“Kjo është një formë tradicionale vietnameze me rregulla dhe ritëm shumë specifik, e vështirë për t’u përkthyer. Fjala e gjashtë e vargut me gjashtë rrokje duhet të rimojë me fjalën e gjashtë të vargut me tetë rrokje, ndërsa fjala e fundit e vargut me tetë rrokje duhet të rimojë me fjalën e fundit të vargut të ardhshëm.”
Pasi zbuluan kuptimin e vërtetë të shkrimit, Tautari dhe partnerja e tij u ndjenë të lehtësuar.
“Na erdhi mirë kur mësuam se ishte thjesht një poezi e bukur,” tha ai.
Megjithatë, edhe pse u qetësuan, arsyeja pse dikush zgjodhi ta shkruante një poezi kaq personale në një divan mbetet ende mister.
Tautari shtoi me hamendje:
“Nuk e dimë pse dikush do të shkruante një mesazh kaq të ndjerë në diçka që, në fund, ndoshta nuk do të shihej kurrë.
“Ndoshta po ushtronte poezinë para se t’ia dërgonte të dashurit apo të dashurës. Ndoshta nuk do ta marrim kurrë vesh.” /GazetaExpress/