Vlen të kujtohet se si u pa ky konflikt kur filloi më 28 shkurt. Si presidenti amerikan Donald Trump ashtu edhe kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu e paraqitën veprimin ushtarak në terma historikë.
Netanyahu tha se kishte pritur gjatë gjithë jetës së tij politike për mundësinë që të përballej me atë që ai e konsideron armikun më të madh të Izraelit, dhe më në fund kishte një president amerikan të gatshëm ta mbështeste.
Trump dukej se besonte se një fitore e shpejtë ishte e mundur, duke u thënë iranianëve se po afrohej momenti kur ata mund ta rimerrnin vendin e tyre.
Por asgjë nga këto nuk ka ndodhur. Përkundrazi, Irani ka dalë me një udhëheqje të re. Ky nuk është ndryshimi i regjimit që Trump ka pretenduar, shkruan BBC.
Megjithatë, me vrasjen e shumë figurave të larta, një brez i ri ka zënë vendin e tyre. Ata mbeten thellësisht ideologjikë, por duken më pak të kujdesshëm se garda e vjetër.
Vetëbesimi i tyre është forcuar nga zhvillimet gjatë konfliktit, jo më pak nga ndikimi i ndërprerjes së transportit detar përmes Ngushticës së Hormuzit.
Ky ndryshim po ndihmon në riformësimin e rajonit. Drejtimi që kanë marrë zhvillimet tani duket i vështirë, ndoshta i pamundur, për t’u kthyer pas.
Pasojat shtrihen shumë përtej Iranit dhe Izraelit, duke prekur vendet në mbarë Gjirin. Shtete si United Arab Emirates, ekonomitë e të cilave varen nga stabiliteti, tashmë kanë pësuar dëme të konsiderueshme nga ndërprerjet e shkaktuara nga konflikti.