Aktori i "Çiftit të çuditshëm": Çdo të thotë ta kesh gruan në të njëjtin profesion


29/10/2017

Edhe këtë herë Romiri vjen pranë publikut të tij me një tjetër komedi “Çifti i çuditshëm”, e cila po jepet në TeatrinKombëtar këto ditë. Me Romiri u ndalëm në këtë intervistë mbi komedinë, projektin e tij “Garderobë” dhe tek familja e tij.

“Çifti i Çuditshëm” është shfaqja që po jepet aktualisht në teatër. Sërish në bashkëpunim me regjisoren Inis Gjoni…
Unë me këtë projekt bashkëpunoj me Inisin për herë të tretë, i cili po jepet javën e fundit të tetorit dhe do vazhdoj edhe javën e parë të nëntorit. Në këtë sens për mua ka qenë një bashkëpunim jashtëzakonisht i mirë edhe ky projekt në këtë kënvështrim, të mesazhit të veprës dhe punës së Inist si regjisore dhe për mua si aktor. Për mua si aktor ka qenë një gjë e mirë sepse bashkëpunimet me Inisin i kam pasur vetëm komedi dhe kam një kënaqësi të veçantë kur luaj komedi. Nuk është se nuk kam kënaqësi kur luaj dramë, por komedia është diçka më brenda meje. Për fatin tonë të mirë edhe për shak të një pune të stërmundishme këto shfaqje kanë rezultuar shfaqje të mira qoftë “Klani i të divorcuarave” në  2012, qoftë “Mbroni shpellarin” në 2015 dhe tashmë  “Çifti i çuditshëm” në 2017.  Fakti që është një vepër që përtej humorit ka edhe një msazh që i drejtohet publikut, marrëdhëniet bashkëshortore, divorcin, është pranë sociales përveçse argëtim ka edhe mesazhe.

Sa e i adaptojnë shqiptarët mesazhin që ajo përcjell?
Më lejo të bëj një intro të përgjigjes sime. Unë personalisht kur e dëgjoj shpesh, qoftë në punë, me kolegët, me regjisorët, me aktorët por qoftë edhe në kritika, media, sugjerime, biseda tavolinash “mesazhi”, “mesazhi”, “çfarë mesazhi do i japë publikut që të reagojë ” etj.,  personalisht jam pak spektik nëse mendojmë që veprën duhet ta vëmë për të çuar mesazhe. Vepra duhet vënë sjellë që në rradhë të parë të jetë sa më  realiste dhe sa më aktuale, pastaj mesazhi ka një milionë forma apo mënyra për të kaluar te publiku. Jo domosdoshmërisht te mesazhi bërtitet, jo domosdoshmërisht mesazhi thuhet, tregohet apo nënëvizohet, ai kalon edhe duke thënë në mënyrë banale duke bërë humor, apo thënë një batutë e cila ngelet te publiku. Po jap një shembull në këtë shfaqje është një batutë,të cilën unë e kam re këto netë në shfaqje por po e dëgjoj edhe në rrugë. Në thelb nuk ka asgjë për të qeshur, por situata është e tillë që në momentin kur thuhet shkakton ilaritet,. Kolegu apo partneri im në një moment thotë “ma hiq këtë garuzhde”, unë e shoh dhe i them “kjo nuk është garuzhde, kjo është lugë druri”. Edhe këtu ka mesazh, nga mënyra se si përçohet kjo batutë tek tjetri dhe nga fakti që dy burra diskutojnë për enë kuzhine, ndërkohë që mund të diskutonin tjetër gjë, por të vendosura në situatat e dy njerëzve, të cilët kanë marrë rolet e bashkëshorteve përkatëse kjo batutë merr sens dhe dërgon mesazhin që ai po ia merr shpirtin atij. Ai po i sillet si grua atij. Vetëm kjo batutë e cila në fillim të provave nuk është se tigëllonte se po përçonte ndonjë mesazh. Në fakt një specifik e Inisit në punët e saja është që gjithmonë zgjedh pjesë të cilat kanë një tematikë të premhtë sociale, që ka të bëj me divorcin, me marrëdhëniet si të thuash bashkëshortore.
Në përgjithësi me vepra komedi me këtë lloj sfondi, që i flasin drejtëpërdrejtë publikut , duke u marë thellësisht me qenie njerëzore, me marrëdhëniet në çift, me problemet sociale në marrëdhënie dhe me trauma siç janë divorci apo tradhëtia bashkëshortore. Sigurisht kjo është tendencë e Inisit dhe bën mirë që e ka këtë tendencë se në fund të fundit, për mendimin tim, regjisori me anë të një vepre, pavarësisht që veprën e ka shkruar një autor, për më tepër një autor i huaj, i cili nuk është pranë përditshmërisë sonë dhe aty kësaj vepre aktoi i jep mishd he gjak duke e përçuar këtë mesazh më tej. Padiskutim në këtë histori regjisori duhet ët jetë ai që e sjellë veprën nëpërmjet filtrit, kënvështrimit, asaaj që ai vetë personalisht do të thotë në këtë vepër apo të lër gjurmë tek publiku për një arsye të caktuar të cilën e di vetëm regjisori në vendin që bën. Publiku që vjen në sallën e teatrit dhe sheh komendinë “Çfiti i çuditshëm” del nga salla duke menduar, jo vetëm duke qeshur dhe argëtuar. Më kanë bërë përshtypje statuse në facebook ku midis 5 statuseve “ sa kam qeshur” apo “me lot, me lot” , i pesti ka qenë “ama kur dolëm na vuri në mendime”. Kjo sigurisht që është për shkak të efekt dhe magjisë që ka teatri. Mendoj që në përgjithësi që jo vetëm për komedinë, teatri është një ilaç shumë i mirë për publikun, për mendjen dhe jetët e stresuara që kemi ne si shoqëri. Është shumë e rëndësishme që njerëzit ta mësojnë rrugën për të shkuar e të shohin shfaqje teatri, shfaqje në teatër të operas, në kinema duhet të vrapojnë sepse do t’i bëjnë një ndër shumë të madh vetes do qetësoheshin dhe relaksoheshin

Sa ju është dashur të punoni për këtë vepër?
Procesi i provave ka zgjatur dy muaj, dy muaj pa pak ditë. Kemi punuar shumë me dy orare, paradite dhe pasdite, jemi lodhur me thënë drejtën jo se vepra ishte e vështirë, por për arsye të tjera subjektive. Kjo për faktin sepse kemi qenë pa dashjen tonë të ngarkuar paralelisht edhe me projekte të tjera, i gjithë pikësynimi ishte që ne të mos i binim më qafë secilit projekt. Në këtë sens, një nga arritjet më të mëdha të Inisit si regjisore ka qenë edhe koordimimi i energjive në mënyrë të tillë që të jenë sa më rentabël për kohën që ka qenë në dispozicion dhe për padiskutim impenjimin dhe dashurinë e madhe me të cilën është bërë puna. Premiera e tregoi se publiku mbeti jashtëzakonisht i kënaqur, kërkesa ka patur pa fund. Pas javës së dytë do vazhdojmë me të  javën e 3-të,4-të,5-të  në mos në Tiranë në qytete të tjera të vendit.

Si ndihet një djalë që merr përgjegjësitë e punëve të një vajze?
Përveç faktit që Feliksi në të dhënat e veta si karakter p.sh ka atë që është një kuzhienier shumë i mirë, gjë të cilën unë personalisht nuk e kam. Unë nuk di të skuq një vezë. Tek pjesa tjetër , në anët e tjera të karakterit të tij, unë me Feliksin kemi shumë pika të përbashkëta në sesnsin që në thelb Feliksi është një shumë skrupuloz, tmerrsisht i rregullt, tmerrësisht i disiplinuar, tmerrësisht kursimtar, i sërmurë pas hollësive dhe pas pastërtisë. Ka njerëz të tillë, si unë, që për të tjerët rezultoj i grindur,  dua që kur më premton diçka ta mbash fjalën apo kur unë investohem te ty, investoj respekt, mirënjohje dua që të ma kthesh mbrapsh. Në momentin që nuk ma kthen unë e kërkoj dhe e kërkoj me forcë deri në atë pikë sa mund të tigëlloj dhe i grindur. Psh në punë  jam i përkushtuar deri në presje, i shoh gjërat me detaje, diksutoj, gati-gati bëhem i besdishëm sepse dua të jem perfeksionist. Për më tepër që unë e kam parim në jetë  që detaji e bën diferencë, të gjithë mund të duken njëlloj ama gjithsekush ka një të veçantë që bën diferencën. Në këtë sens pavarësisht që në pamje të parë duket sikur Felksi është një burrë me tipare paksa të ekzagjeruara femërore  sepse është manjak pas pastërtisë apo gatuan mirë, në  thelb për mua ai është perfeksionist, është një burrë i rregulltë dhe i disiplunuar në këtë jetën tonë zhurmshme dhe të çorganizuar që bëjmë zakonisht.  Ky kontrast vihet shumë në dukje duke i vënë përballë autori dhe një përsonazh si Oskar që për hir të faktit që është divorcuar është katadisur në atë pikë sa nuk kujdeset për veten, i hedh rrobat e palara ku të mundet, ha ku të mundet, ha gjëra të thata, nuk i kushton rëndësi pastërtisë së shtëpisë, frigoriferi nuk punon, koncioneri gjithashtu… Pra e ka lëshuar veten dhe në fakt jo se është i tillë, por sepse i tillë është katandisur këto gjashtë muajt e fundit të jetës së tij që është divorcuar nga gruaja. Këtu dalim në një anë tjetër të komedisë që ka të bëjë disi dhe me mesazhin që njeriu në këtë jetë duhet të bashkëjtojë me njerëzit e tjerë. Vetmia është diçka jo fort e këndshme, pasi të shtyn drejt një lloj depresioni.

Në “Garderobë” jeni ju moderator… përse vendosët të jeni imazh?
Emisioni që kam në televizion është një emission që ka nisur që në prill të këtij vitit dhe mbylli sezonin e parë prill, maj, qershor dhe tashmë është në sezonin e dytë, ka filluar që në shtator. Është një punë që ë bëj me shumë qejf pasi për hir të faktit është një program që e përgatis vetë, me një staf të ngushtë: kam regjisoren, skenaristen dhe gazetaren e programit, ëhtë një program i stilit late ninght shoë, format amerikan. Këtu bëhet rrallë, ndonjëherë bëhet keq jo ashtu siç duhet, ndonjëherë është bërë vetëm format pa iu kushtuar rëndësi përmbajtjes. Ndaj mendoj që një nga pikat më ta forta të programit është që përpiqem t´i mëshoj shumë përmbajtjes. Është e vërtetë që veçoni se përvojën si autor programesh apo siç thuhet tashmë si producent programesh unë  e kam pasur shumë shpejt që në telvizionin Arbëria. Kësaj radhe kisha qejf që përveç pjesës së autorësisë, të kornizimit dhe formatimit të programit, të isha edhe vetë moderator, fytyra për ta mbyllur ciklin dhe përçuar ashtu siç duhet atë që unë bashkë me stafin kemi dëshirë  të përçojmë tek publiku.. Kam zgjedhur të jem edhe moderator i programit tim edhe për faktin që unë vetë brenda meje të bëj një test me veten, në një formë tjetër shfaqjeje televizivie për publikun dhe audiencën time që më ndjek dhe kërkon të dijë se si vazhdon aktiviteti im. Ky format është një qasje e re që unë përpiqem të kem me publikun .

Me Suelën përveç bashkëshortë jeni edhe partnerë në punë, ju ndodh që të mos ndani të njëjtin mendim për një tematik të caktuar?
Sigurisht. Në radhë të parë kemi bërë të zgjedhim të dy të njëjtin profesion që në thelb në kushtet ku jetojmë po rezulton mision i pamunudr. Sigurisht që përplasemi qoftë në program, ku ajo është regjisorja ime dhe unë duhet t´i bindem  asaj edhe për hollësira që mua më duken të parëndësishme, të tipit “papjoni të rri shtrembër dhe do e bësh edhe njëherë”, ashtu si dhe në teatër. Ka qëlluar këto kohët e fundit ku ne kemi pasur projekte parale, Suela ka nxjerrë një premierë në teatrin e Durrësit, “Natë misterioze”, ku ajo ka rolin kryesor dhe ngarkesa ka qenë e tmerrshme aq sa ka pasur momente të ditës që jo me fëmijet që nuk jemi parë, por edhe me njëri-tjetrin. Ikim në mëngjes duke lënë njeri-tjetrin në gjumë dhe kthehemi në darkë duke lënë njëri-tjetrin në gjumë. Nuk kemi pasur kohë fare, jo për të pasur luksin për të debatuar mbi artin, por as për të folur për gjëra të përditshme. Ajo që nuk mungon asnjëherë është suporti, në sensin e energjisë. Ajo ka pasur premierën në Durrës, ndërsa unë isha në Tiranë nuk kisha mundësi ta shikoja. Sinergjia ka qenë e tillë që ne jemi në suport të njeri-tjetrit, gati-gati e nuhasim nga frymëmarrja e njëri-tjetrit se çfarë na ka shkaur mirë apo keq në punët përkatëse. Suela e nxorri premiren  e saj para meje dhe pati mundësinë të shikonte premierën time. Pas premierës bëhet një listë e gjatë me vërejtje (qesh ). Është rradha ime që kur të shkoj në Durrës të shoh shfaqjen e Suelës t´ja kthej në të njëjtën monedhë. Duke qenë se jemi në të njëjtin profesion dhe e njohim njeri-tjetrin shumë mirë në kuptimin njerëzor e dimë se ku janë limitet pa folur fare. Kjo nga njëra anë është gjë e mirë se duke e konsideruar veten si një e tërë me dy gjysma, ku njëra gjysëm kundërshton tjetrën, ne arrijmë ta ballancojmë si të thuash këtë pjesën e egos që nuk pranon asgjë.

Çfarë këshille apo sugjerim të Suelës e keni vëth në vesh?
Ka plot.. këshillat janë pa fund. P.sh një këshillë e Suelës, që po e them publikish sespe nuk vjen turp nga gjërat që mund të bëj dhe të mund të mos bëj, e kam këtë të mirë që e di limitjn  e vetes sime dhe duhet të jetë gjëja më e zakoshme e çdo artisti. Duhet të jesh gjithmonë i vetëdijshëm për aq sa di të bësh dhe të njohësh limitet e tua. Suela më bën shpesh vërejtje për rolet e mia në kuptimin plastik. Pra mënyra si rri, qëndroj, ulem . Unë kësaj pjese nuk i kushtoj rëndësinë e duhur përsëri merem më shumë me përmbajtjen, me llogjikën e gjësë, ndërtimin e karakterit të personazhit, kurse në kuptimin fizik të fjalës sipas mendimit të Suelës ka gjëra të cilat duhet t´i përmirësoj herë pas here. Unë përpiqem, nuk di nëse ia kam arritur.

Pavarësisht punës ju jeni të përkushtuar edhe tek familja juaj, së fundmi i bëtë edhe një suprizë djalit tuaj. Suela apo ju jeni më shumë iniciatorë për të tilla gjëra?
Padiskutim merita është e Suelës. Ajo është një njeri që i pëlqen shumë të bëj surpriza jo vetëm brenda familjes tonë të vogël, por edhe tek të afërmit, miqtë, fisi. E ka gati-gati gëzim, ekzaltim kur i kushtohet tjetrit duke menduar gjatë për t´i bërë dhuratën apo surprizën e duhur. Në çfarë do lloj rasti dhe evenimenti familjarë. Suela është shumë e vëmendshme dhe për çdo event që ka të bëj me ne, ajo mendon një surprizë, në këtë pikë unë jam pak defiçitar me të. Edhe në këtë rast ajo u bë promotore. Unë nuk mendoj të bëhem promotor, jam më i tërhequr, kurse Suela është më guximtare sepse e ka në natyrë dëshirën për t´i bërë njerëzit që e rrethojnë të lumtur e për më tepër kur në këtë rast ishte djali, cili pati 10 vjetorin. Djali më ka ngjarë mua, është natyrë paksa më rracionale, u emocionua së brendshme shumë, por nuk e tregoi emocionin por e ndjen shumë. Edhe vajzës i kemi bërë surprizë kur ka pasur përvjetor, i kemi blerë një piano.Në këtë rast u kordinuan gjërat që të udhëtonim drejt Parisit. Është e vërtetë që kur ka dashuri, kur ka dëshirë të mirë për të organizuar një gjë të bukur rreshtohen planetet, ndalojnë yjet dhe bëhet ajo që është planifikuar . Ishte një surpizë që për 3 muaj është mbajtur e fshehtë pasi prenotimi është bërë 3 muaj më herët.Ishim të kujdeshëm pasi nuk donim të prishej surpriza. /Shekulli

Te fundit nga kategoria


Kthehu lart