A mund të funksionojë magjia e chatshow-t?

Arte

Gazeta Express

20/02/2026 21:30

Magjia e një chatshow-i nuk krijohet lehtë. Seriali i ri i Claudia Winkleman pritet të nisë muajin e ardhshëm dhe fansat janë tashmë entuziastë.

Vetë Winkleman është shprehur se mezi e beson këtë mundësi dhe ndihet thellësisht mirënjohëse ndaj BBC. Sipas Kalpna Patel-Knight, e cila e ka porositur formatin, Claudia është “një thesar kombëtar: e ngrohtë, e zgjuar dhe pafundësisht argëtuese”.

Ndërsa Graham Stuart, producent afatgjatë i Graham Norton dhe drejtues i So Television, thotë se mënyra e vetme për të “ndjekur” Nortonin është të zgjedhësh një prezantuese po aq brilante.

Por këto deklarata tregojnë edhe sa e vështirë është të krijosh bisedë të mirë televizive. Lavdërimet e tepruara shpesh e dëmtojnë një format të ri, dhe historia e chatshow-ve është plot shembuj që kanë dështuar në start. Edhe pse Winkleman është shumë e talentuar, suksesi i emisionit të saj nuk është i garantuar. Pyetja mbetet: si krijohet vërtet “ari” i bisedës televizive?

Një nga sfidat kryesore është përzgjedhja e të ftuarve. Energjia për të siguruar emra të mëdhenj është enorme, por sa më i famshëm të jetë i ftuari, aq më pak ka gjasa të flasë sinqerisht. Sekreti i Nortonit ka qenë gjithmonë divani i mbushur me disa të ftuar, ku dinamika mes tyre krijon spontanitet. Vetë Norton ka pranuar dikur se nuk është intervistues i shkëlqyer, por se magjia lind kur të ftuarit ndezin njëri-tjetrin – si një cirk i zhurmshëm e i paparashikueshëm.

Ndërkohë, formati klasik pyetje-përgjigje është gjithnjë e më pak tërheqës. Michael Parkinson ankohej dikur për prezantues që nuk dinin as të bënin pyetje, as të dëgjonin përgjigje, por sot problemi është tjetër: publiku nuk kërkon më intervista formale. Ato i përkasin një epoke më të sjellshme, kur yjet trajtoheshin si politikanë.

Sipas Kirsty Wark, intervistat argëtuese janë krejt ndryshe nga ato të aktualitetit: mprehtësia funksionon në politikë, por jo gjithmonë në divan. Winkleman ka autoritet natyror dhe mund të guxojë pyetje të vështira, por kjo bart rrezikun e përplasjes me yje të brishtë të Hollivudit. Edhe prania e shpurës së një celebrity-i krijon një ekuilibër artificial pushteti. Wark kujton me kënaqësi intervistën me George Clooney, i cili erdhi vetëm – dhe biseda ishte shumë më njerëzore.

Nëse chatshow-i nuk është thjesht intervistë, çfarë është atëherë? Jonathan Ross e ka thënë hapur se qëllimi i tij ishte komedia, jo intervista – dhe komedia është jashtëzakonisht e vështirë. Por ndoshta edhe më e vështirë është të krijosh kimi mes njerëzve që nuk njihen dhe që secili po promovon diçka. Në rastin e Winkleman, sfida është si të shfrytëzohet maksimalisht një prezantuese që publiku dëshiron ta shohë.

Në vitet ’70, këtë rol e luante Esther Rantzen me emisionin That’s Life. Audiencat arrinin deri në 22 milionë shikues dhe ndikimi ishte i tillë sa edhe politikanë si Margaret Thatcher dhe John Major e ndiqnin rregullisht. Suksesi erdhi sepse emisioni evoluoi nga histori të vogla në fushata sociale reale – diçka që sot, në një klimë më cinike dhe të politizuar, do të ishte shumë e vështirë të realizohej.

Një fakt mbetet i pandryshueshëm: nuk mund të jesh “thesar kombëtar” pa ngjallur emocione të forta dhe pa ndarë paksa publikun. Claudia Winkleman duket se e ka këtë forcë – të dashur për shumicën, e bezdisshme për një pakicë – dhe kjo është e nevojshme për televizionin e paharrueshëm.

Së fundi, çelësi është kujtesa. Publiku mban mend konfliktet, momentet qesharake dhe ato çaste të rralla sinqeriteti të papritur. Sipas Wark, duhet të përgatitesh mirë, por pastaj ta hedhësh gjithçka tutje dhe të ndjekësh bisedën. Intervistat më të mira vijnë nga njerëz që janë rehat me veten – si të ftuar, ashtu edhe si prezantues. Me këtë kriter, Claudia Winkleman ka çdo arsye ta bëjë këtë emision një sukses. Edhe pse, siç pranon autori me humor, parashikimet në televizion shpesh dalin gabim. /GazetaExpress/