Kthehu lart

Servilizmi i Trumpit ndaj Rusisë ka dhënë shumë pak rezultate

Servilizmi i Trumpit ndaj Rusisë ka dhënë shumë pak rezultate Autori: NYT GazetaExpress E hënë, 17 Korrik 2017 11:15

Ka disa shenja shpresëdhënëse, duke përfshirë një armëpushim të kufizuar në Sirinë jugperëndimore. Gjithashtu, administrata emëroi një ish-ambasador amerikan në NATO, Kurt Volker, i cili është i njohur për pikëpamjet e ashpra ndaj Rusisë, si i dërguar i posaçëm për të punuar me Rusinë në Ukrainë. Por në një gamë të gjerë çështjesh, zoti Putin nuk duket i gatshëm të bashkëpunojë, dhe zoti Trump duket se nuk i intereson shumë

Edhe pa zgjerimin e skandalit të ndërhyrjes së zgjedhjeve, Presidenti Trump do ta kishte pasur të vështirë të menaxhonte marrëdhëniet e Amerikës me Rusinë, të cilat janë aq të tensionuara sa kurrë më parë që nga përfundimi i Luftës së Ftohtë.
Dallimet komplekse midis dy vendeve nuk do të zgjidhen lehtësisht. Për më tepër, Presidenti Vladimir Putin ka treguar një angazhim të pamëshirshëm të vetë-ruajtjes që mbështetet shumë në kthimin e Rusisë në një vend mitik të pushtetit dhe të lavdisë, dhe jo për të ndihmuar Perëndimin të ndërtojë një botë më të qëndrueshme.
Trump po bën me anë të deklarimeve të tij publike edhe më të vështirë situatën, me admirimin e tij ndaj Putinit dhe vullnetin e tij për të dorëzuar udhëheqjen ndërkombëtare të vendit, e cila në fakt u duk gjatë takimit të Grupit të 20-ëve në Gjermani. Z. Trump është dukshëm më i kënaqur me z. Putin se me shumicën e aleatëve demokratikë të Amerikës, pavarësisht rekordit të zotit Putin për shkatërrimin e kundërshtarëve të brendshëm, pushtimin e Ukrainës dhe bombardimin e civilëve në Siri.

Nuk ka asgjë të keqe me ambicien e z. Trump për të përmirësuar marrëdhëniet me Moskën, duke pasur parasysh rëndësinë e Rusisë si një superfuqi armësh bërthamore me një veto në Këshillin e Sigurimit të Kombeve të Bashkuara. Por kjo nuk do të thotë se është e mençur të nënvlerësohet, siç duket se po bën zoti Trump, kërcënimi i përpjekjeve të zotit Putin për të dobësuar NATO-n dhe aleancën transatlantike, për të nënçmuar procedurat dhe institucionet demokratike në Evropë dhe Amerikë, për të destabilizuar Ukrainën dhe siguruar ndikim në Siri. Disa zyrtarë të administratës Trump i njohin këto rreziqe; Z. Trump jo.

Një shembull është sinjalet e përziera që ai po dërgon për mbajtjen e sanksioneve ndaj Rusisë. Gjatë udhëtimit të tij në Paris të mërkurën, në avionin Air Force One, ai u tha gazetarëve: “Unë nuk do heq dhe kurrë nuk kam menduar për heqjen e sanksioneve”.
Megjithatë, në një moment tjetër, ai konfirmoi se diskutoi këtë çështje shkurtimisht me z. Putin dhe la hapur derën për lehtësimin e sanksioneve si pjesë e një marrëveshjeje mbi Ukrainën apo Sirinë. Sekretari i Shtetit Rex Tillerson dërgoi një mesazh më të fortë në Kiev javën e kaluar kur siguroi udhëheqësin e Ukrainës se sanksionet nuk do të hiqen derisa Rusia të rivendosë “integritetin territorial” të Ukrainës. Problemi: Zoti Trump ka hedhur poshtë z. Tillerson më parë.
Muajin e kaluar, i shqetësuar për kapitullimin e mundshëm të zotit Trump, Senati miratoi me 98 pro dhe 2 kundër, legjislacionin që do të impononte sanksione të reja të ashpra ndaj Rusisë për ndërhyrje në zgjedhjet e vitit 2016 dhe lejoi Kongresin që të bllokojë presidentin nga heqja e sanksioneve në të ardhmen, duke përfshirë ato që kanë të bëjnë me Ukrainën. Projektligji është penguar nga grindjet partiake në Dhomën e Përfaqësuesve dhe Shtëpia e Bardhë është përpjekur ta dobësojë atë. Zakonisht, një president duhet të ketë fleksibilitet për të hequr ose për të shtrënguar sanksionet, por qëllimet e zotit Trump janë aq të dyshimta se ky ligj është bërë një domosdoshmëri.
Me ekonominë Ruse të varur nga nafta dhe në vështirësi, Putin kërkon që të gjitha sanksionet të hiqen tani. Ndihmësit e tij gjithashtu po e detyrojnë Uashingtonin të kthejnë dy përbërës diplomatik në Maryland dhe Nju Jork të cilët u konfiskuan si pjesë e reagimit të administratës Obama ndaj ndërhyrjes së zgjedhjeve dhe thuhet se u përdorën për spiunazh. Por nuk ka asnjë arsye për të marrë seriozisht këto kërkesa derisa z. Putin të zotohet të mos ndërhyjë në zgjedhjet e ardhshme amerikane.
Trump dukej gjithashtu shumë i kujdesshëm në pajtimin me z. Putin për të krijuar një grup të përbashkët pune për sigurinë kibernetike, një ofertë që Trump u tërhoq pas një ortek kritikash dypartiake.
Përfundimi është se servilizmi i Z. Trump ka dhënë pak rezultate. Rusia vazhdon ende pushtimin e Krimesë, e cila u aneksua në 2014 dhe po intensifikon luftën në lindje kundër forcave qeveritare të Ukrainës, pavarësisht premtimeve në marrëveshjen e Minskut të 2015-së, për të ndalur luftimet. As Trump nuk e ka bindur z. Putin për të rritur presionin ekonomik ndaj Koresë së Veriut, programi i të cilit bërthamor po dominon tani politikën e jashtme të administratës; Për të ndaluar përballjet e rrezikshme me avionët luftarakë amerikanë mbi Detin Baltik; Ose kthimin në përputhje me marrëveshjen e Forcave Bërthamore të Mesme të Ndërmjetme të vitit 1987 duke ndaluar shpërndarjen e një rakete të ndaluar.
Ka disa shenja shpresëdhënëse, duke përfshirë një armëpushim të kufizuar në Sirinë jugperëndimore. Gjithashtu, administrata emëroi një ish-ambasador amerikan në NATO, Kurt Volker, i cili është i njohur për pikëpamjet e ashpra ndaj Rusisë, si i dërguar i posaçëm për të punuar me Rusinë në Ukrainë. Por në një gamë të gjerë çështjesh, zoti Putin nuk duket i gatshëm të bashkëpunojë, dhe zoti Trump duket se nuk i intereson shumë./The New York Times – Lexo.al/


    Data: 17 Korrik 2017 11:15
    Autori: NYT
    • A është e gatshme Kosova për investime nga jashtë? 0

    Të tjera