Mësimi nga hiri në Jarinë

Ne mund ta shajmë Evropën sa të duam, madje në kohën kur shqetësueshëm është rritur numri i atyre që në emër të kauzave të përçudshme shajnë edhe Amerikën. Por nuk përfitojmë gjë nga kjo

Politika është art i së mundshmes. Duket qartë se kaq mundemi dhe dimë ne. Dhe kështu si jemi vështirë do ta kemi, sigurisht. Një popull i pjekur politikisht nuk mund të ndizet në çast nga euforia dhe në çast të bëhet shkrumb nga dëshpërimi. Brenda natës duartrokitjet na u kthyen në shuplaka. Një popull i pjekur politikisht nuk do të lejonte formimin e një qeverie me mandate të rezervuara, në kohën kur e presin probleme kaq të mëdha, gjë për të cilën pata shkruar para se të bëhej Qeveria, por u pa qartë se lidershipin tonë më shumë e josh pushteti se shteti.

E lufta e njëmendtë për shtetin, përkatësisht për shtrirjen e sovranitetit dhe funksionalitetin e tij veçsa ka filluar seriozisht. Intervenimi në pikat kufitare të Veriut të Kosovës nuk është më shumë se një betejë në luftën e gjatë që na pret. Ky fakt është i mjaftueshëm që i gjithë problemi të trajtohet me durim dhe maturi, madje me një kujdes të jashtëzakonshëm për renditjen e veprimeve me faktorët ndërkombëtarë, me të cilët nuk jemi të kënaqur as ne, por as kundërshtari ynë, përkatësisht shteti serb.

Se Veriu i Kosovës është një gur që peshon rëndë në qafën e shtetit të ri të Kosovës, duke e pamundësuar ecjen drejt shtrirjes së plotë të sovranitetit, kjo dihet. Por që ky gur u shfaq me peshë të njëjtë edhe në qafën e shtetit serb, duke e penguar atë drejt integrimeve evropiane, kjo gjë mbetet për t’u parë në dimensionin e saj real.

Pikat 1 dhe 31 dëshmuan se BE është tepër larg gjetjes së një zgjidhjeje për këtë problem dhe se dialogu i iniciuar mes palëve nuk mund të prodhojë rezultate të pritura, shkaku që çështja e Veriut të Kosovës, këtij rezervati të krimit, nuk është trajtuar nga të gjitha dimensionet. Karota evropiane u pa që nuk ka shije për ata që hundët i kanë mësuar me erën e barotit, e të cilët ishin pjesë e makinerisë vrastare të Milosevicit dhe që ende vazhdojnë të shfaqin rrezik në këto hapësira.

Prandaj, djegia e pikave 1 dhe 31 më shumë se Prishtinën e ka tronditur Beogradin. Kjo për faktin se, siç kanë vërejtur edhe analistët në Beograd, sulmi barbar në këto pika ishte i organizuar. Për më keq, ky sulm ishte i koordinuar nëpërmjet politikës shtetërore serbe, e cila ekzekutuesit e kësaj politike kriminale i ka sjellë në këtë rezervat të pashembullt për Evropën e këtij shekulli.

Po tashmë nuk është koha të merremi me pasojat, të cilat kanë mundur të jenë shumëfish më të mëdha. Nga kjo betejë, e cila prodhoi dëshmorin e parë në përpjekje për shtrirjen e sovranitetit të shtetit të ri të Kosovës, duhet të nxjerrim mësime. Maksima se të tjerët mund t’i falim, por veten jo në këtë rast do të ishte mësimi më i mirë për neve.

Në këtë kuptim, përkundër të gjithave që ka bërë dhe nuk ka bërë, mund ta falim edhe EULEX-in. Mbase edhe nuk kemi të drejtë ta ngrehim në litar, sepse në këto hapësira të Ballkanit marrëzitë janë potenciali më i fuqishëm dhe më shkatërrues. Nuk duhet të harrojmë se pak vite përpara, përkatësisht në vitin e mbrapshtë 2004, edhe KFOR-i qe detyruar të ikte nga pikat mbrojtëse, shkaku i sjelljeve tona piromane në luftë për të djegur të drejtën historike serbe mbi Kosovën, të shprehur nëpërmjet kishave dhe manastireve. Madje këtë e bëmë përkundër faktit që tashmë kishte fituar e drejta etnike dhe e vërteta për Kosovën.

E nëse pjesëtarët e KFOR-it u detyruan të ikin nga ne, përse duhet të hedhim kaq gurë e dru mbi pjesëtarët e EULEX-it që kanë ikur nga serbët? Për më tepër, kur e dimë se këta si mision parësor kanë vënien e rendit dhe ligjit, por jo edhe luftën e armatosur me bandat kriminale serbe. Madje, të gjithë po e shohim sa zor është të vihet rendi dhe ligji edhe brenda Kosovës, lëre më në atë pjesë plotësisht të kriminalizuar.

Sipas një logjike të bartur ne mund ta shajmë Evropën sa të duam, madje në kohën kur shqetësueshëm është rritur numri i atyre që në emër të kauzave të përçudshme shajnë edhe Amerikën, por nuk përfitojmë gjë nga kjo. Madje është për t’u shqetësuar se si për këtë sharje është gjetur një konsensus i përbashkët mes të gjitha subjekteve politike në Kosovë dhe më gjerë, sikundër që një konsensus i tillë është gjetur për KFOR-in në Serbi, me rastin e ndërhyrjes në pikat doganore në Veri.

Lufta për Veriun vazhdon, prandaj duhen të jenë të kujdesshëm jo vetëm udhëheqësit politikë, por edhe ata shpirtërorë e kulturorë që të mos e ngatërrojmë edhe më këtë lëmsh, edhe ashtu zor të zgjidhshëm. Angazhimet e disa politikanëve dhe intelektualëve, kryesisht pleq me prostata të dëmtuara dhe të rinj infantilë, për bashkimin kombëtar në këtë kohë të luftës së nevojshme politike për shtrirje të sovranitetit në gjithë territorin, nuk janë më pak se barrikadat që serbët, të motivuar edhe nga këto ide, hedhin nëpër rrugët që çojnë drejt pikave 1 dhe 31. E për sa kohë këto pika nuk kontrollohen më as nga serbët e as nga shqiptarët, por nga KFOR-i, ato do të vazhdojnë të mbajnë peng edhe sovranitetin e shtetit tonë, por edhe integrimet evropiane të shtetit serb. Kjo gjë do ta detyrojë faktorin ndërkombëtar që të jetë më aktiv, ndaj në këto angazhime ne si palë duhet të jemi më të qartë dhe me një strategji mirë të përpunuar, duke mos iu frikësuar në asnjë rast dialogut, qoftë edhe me Stefanovicin e kriminalizuar.

Dhe, sigurisht, ajo që na shqetëson më shumë dhe që kërkon vëmendje më të shtuar është ruajtja e rendit brendapërbrenda Kosovës. Ndërsa pakica serbe është në krijim të besimit në institucionet e Kosovës, nuk duhet lejuar që të shembet ky besim. Aq më tepër të lejohet që dikush në emër të hakmarrjes të krijojë tensione, të cilat do ta vështirësonin edhe më pozicionin në të cilin gjendemi tashmë. Mediat serbe veç kanë filluar të kërkojnë situata të ekseseve ndëretnike, ndërsa mediat tona as përafërsisht nuk janë të përgatitura për situata të tilla.

Ky do të duhej të ishte mësimi që del nga hiri në Jarinë.