Në vendin e nervozes dhe buzëqeshjes

Për çka na flet ky cirk i nervozes dhe buzëqeshjes? Serbia kohëve të fundit po gjendet mes vardisjes së brendshme ndaj qytetarëve, barrës kosovare dhe përkuljes ndërkombëtare. Vështirë e ka kjo elitë, ngase në publik duhet të duket si fuqi e vërtetë shtetërore. Krahas kësaj po e dridh edhe çmenduria kosovare, duke mos e njohur pavarësinë, thotë ajo, po punon për interesin e serbëve të Kosovës, e në anën tjetër po ju imponon tatime kufitare, e me lojërat e veta politike, po i kontribuon tendosjeve etnike.

Nervoza fillon aty, ku diç fillon dhe diç përfundon. Do të jeni gjithmonë nervoz, kur prisni me orë të tëra në atë kufi famoz, në Merdarë, vendin e njohur për kolonat disa-kilometërshe të kamionëve, të cilët ditë dhe natë presin për të hyrë në Kosovë, duke eksportuar çdo lloj të mallrave serbe shtetit të cilin nuk e njeh.

Jeni nervoz, ngase gjithmonë ju presin ngathtësia, rruga e shkurtë dhe e vjetër, barakat thuajse të montuara me dorë, me tonelata të mbeturinave të cilat stolisin hapësirën përreth, udhëtarët të cilët nuk e dinë se çfarë të bëjnë me vetën, duke pritur në mënyrë nënshtruese ose nëpër autobusë, ose për të paguar tatimet për shkak të targave kosovare, respektivisht serbe, ndonjë qen endacak, kohë e humbur. Athua të gjithë, edhe ata që punojnë, e edhe ata që kalojnë aty, nuk meritojnë kushte normale njerëzore, apo më mirë me thënë, kushte europiane? Kjo ju nervozon në veçanti.

Prandaj edhe e pyesni vetën a është kjo pamja e vërtetë e një kandidati evropian, i cili gjithnjë e më shumë po e zhvillon aftësinë e zvarritjes dhe të arratisjes, lyerjes së syve, shpjegimeve të rrejshme të ofruara me gjakftohtësi? Duke pritur, me shpejtësi ju kujtohet se çfarë tjetër ju nxjerr nga takti.

Ju nervozon edhe fakti se kur t’iu bie shtypja apo rejtingu, ky pushtet i qaset patriotizmit dhe fillon të arrestojë. Jeni nervoz, ngase e dini se janë këto arrestime me qëllime të dyshimta. Ju nervozon ngase janë të mendimit se ju keni besuar, e në të vërtetë ju e dini se është kjo vetëm edhe një lojë tjetër politike.

Në këtë mënyrë, ky udhëtim ju krijon nervozë. Shani, edhe pse nuk dëshironi të jeni të pakulturuar, e bëni këtë në heshtje, e megjithatë dëshironi që dikush t’iu dëgjojë, ngase kjo nervozë dëshiron të del në mënyrë demokratike. Megjithatë, ekziston një gjë e mira, e cila pas disa kilometrave të kaluara do t’i ua ndryshojë disponimin. Atëherë e ndjeni vetën më të hareshëm, edhe përkundër faktit se situata është tejet e rëndë. Gati si në cirkus, pak ngarkesë dhe pak buzëqeshje.

Shpejtë hyni në vatrën e fushatës zgjedhore, gjatë së cilës nervoza mbulohet nga qeshja. Fushata zgjedhore dhe aktorët e saj kryesor ofrojnë njëlloj kombinimi të gjërave që nuk mund të ndërlidhen, prandaj ndoshta në ndonjë nivel të shpikur mund të rreshtohet ferma e Orvelit, filozofia e Lars Von Trierit dhe imagjinata e Spielbergut. Apo një mutacion tjetër, i cili krijohet nga palaçot dhe publiku.

Një cirkus i këtillë elit aktor ka politikanët gjimnastikantë, të cilët nga ekzibicionet grupore, e deri te lëvizjet e suksesshme kalëruese ju shpijnë në botën e imagjinatës reale.

Ja konkretisht. Gjëja e parë që ju bën të qeshni janë bilbordat politik me reklamat për “jetë më të mirë”, për atë se për diçka e “dimë pse”, për mundësinë e “punësimit”, për lulet e pranverës. Me këto reklama njerëzit ftohen të shkojnë në cirkus, ku dikush dikë e kalëron, pështyn zjarr dhe e gjuan me thika. Janë këto taktikat e reja të cirkusit para publikut vendas, që nëpërmjet ndihmës së Zotit dhe verbërisë gjithëpërfshirëse të qëndrohet në pushtet, në kali, në ring, me një kamxhik në dorë.

Politikanët e vërtetë janë trajnues të vërtetë, oratorë, e dinë se si të veprojnë me egërsirat e ndryshme, trajnojnë tigrat e tyre, të ri dhe të vjetër, i mësojnë papagajtë që të flasin si ata, që të sillen si një popull. Me truqe të magjistarëve krijohen fusha me sallata të gjelbra, fabrika, male të pasura me ari, lugina të mineraleve. Publiku ka mundësinë e rrallë që në këtë cirkus të shoh se si krijohen mrekullitë imagjinare të natyrës. Kështu ngarkesa prodhon duartrokitje, e natyrisht edhe buzëqeshje nëpër fytyra.

Kjo elitë e cirkusit trajnon trurin, ju jep pak paqartësi dhe pak liri. Atëherë zbuloni se edhe jashtë ringut të cirkut ndodhin truqe të ngjashme.

Politikanët, të ri dhe të vjetër, pretendojnë se kanë plan për dalje nga kriza dhe për jetë më të mirë, thonë se toka është e pasur me ari, se ka shumë fabrika dhe biznese të vogla, por se mbi të gjitha mbron kushtetutën e vet gjithë-serbe. E nëse e pyetni vetën se nëse, siç thonë, kanë plan për një jetë më të mirë, pse atëherë deri me tani nuk e kanë realizuar, kush i ka ndalur, çfarë kanë pritur, atëherë vetëm do të nervozoheni dhe do të qeshni me dhimbje.

Për çka na flet ky cirk i nervozes dhe buzëqeshjes? Serbia kohëve të fundit po gjendet mes vardisjes së brendshme ndaj qytetarëve, barrës kosovare dhe përkuljes ndërkombëtare. Vështirë e ka kjo elitë, ngase në publik duhet të duket si fuqi e vërtetë shtetërore. Krahas kësaj po e dridh edhe çmenduria kosovare, duke mos e njohur pavarësinë, thotë ajo, po punon për interesin e serbëve të Kosovës, e në anën tjetër po ju imponon tatime kufitare, e me lojërat e veta politike, po i kontribuon tendosjeve etnike.

Krahas kësaj, një nga kushtet kryesore për anëtarësim në BE është që të shuaj institucionet e saj në Kosovë. Dhe kështu, në fund të çdo problemi del ashtu siç kanë thënë apo shkruar ndërkombëtarët që në fillim. Kështu, inati bëhet preferencë dhe në këtë proces, gjithmonë nga fillimi lindin viktimat e reja të blackoutit propagandistik.

Në këtë mënyrë, nervoza dhe buzëqeshja ko-ekzistojnë me mjaft sukses. Megjithatë, me ndihmën e disa specifikave, profesionale dhe njerëzore. Në cirk çdo gjë është e qartë, edhe përkushtimi, edhe puna, edhe talenti, në mënyrë që të jetohet nga ky profesion i aftësisë dhe i argëtimit. Në politikën serbe pritet përkushtimi i dikujt, premtimet janë të zbrazëta, injorohet puna dhe ata me dëshirë mbijetojnë nga puna e dikujt tjetër.

Dhe kështu, kur të ktheheni aty, ku nervozoheni më së shumti, më dëshirë ju kujtohen skenat nga cirku. Buzëqeshni me zemër. E më pas, befas, më së shumti ju nervozon fakti se e dini se dikur çdo gjë do të rregullohet me dhunë, e jo do të jeni të lodhur dhe të pa-interesuar, ngase këtë e keni ditur qysh më herët.