Që fqinjit t’i ngordhë lopa!

Nga plazma, deri te dokumentet personale, të gjithë do të dëshironin që fqinjit t’i ngordhë lopa. Nuk duhet të dëshironi shumë, ngase njerëzit edhe ashtu janë humbës. Ata tashmë po paguajnë letërnjoftime, targa, dokumente, tatime, kalime, dënime, vonesa të dyfishta. Kjo është marrëveshja e vërtetë.

Fillimisht dëshiroj t’i kërkojë falje kësaj kafshe fisnike shtëpiake, të cilën disa popuj e konsiderojnë të shenjtë, ngase përdoret në kuptimin filozofiko, psikologjiko-politik të mentalitetit tonë. Ajo jeton, lind, jep dhe vdes për neve njerëzve. Për këtë arsye lavdi për lopën dhe faleminderit që ka rolin kryesor në këtë rrëfim.

Ka një periudhë të posaçme, e cila pason pas të gjitha luftërave, pajtimeve, kufijve të ri, zgjidhjeve, kompromiseve. Është kjo gjendja specifike e shpirtit të patriotizmit të vonuar, që në mënyrë përshkruese quhet “që fqinjit t’i ngordhë lopa”. Simptoma kryesore e kësaj gjendje është reagimi emotiv ndaj punëve të fqinjit, duke i shndërruar ato me vetëdije në të këqija, të panevojshme, të gabuara. Thënë thjeshtë, është sikur kur mashtroheni në dashuri dhe dëshironi që edhe personi tjetër të mos jetë i lumtur apo të përjetojë së paku dhimbjen, të ngjashme me dhimbjen tuaj.

Dhe kjo gjendje e personalitetit dhe e të gjitha formave të veta metafizike dhe agregate, është pamja e njeriut të tronditur politikisht, të rreshtuar kombëtarisht, patriotikisht emotiv dhe serioz.

Këtyre muajve, në të dyja anët e kufirit, po flitet me krenari se çka është mirë, e çka është keq. Besohet se dyshja e Brukselit (në të vërtetë treshja) ka prodhuar dofarë marrëveshje, të cilat janë të mira, ngase janë të këqija për të dytët dhe se të dytët janë humbës. Të tjerët janë të mendimit se bisedat në Bruksel kanë prodhuar marrëdhënie më pak kalorike, e shumë kompromise kalorike. Shikuar në mënyrë më serioze, paralajmërimet pompoze për marrëveshje, tashmë po e dini në cilin qytet, minimalizohen dhe dobësohen, po sa në shtëpi aterojnë aeroplanët me negociatorët.

Po mirë, a fiton dikush në këto marrëveshje përveç “nesh”, a humbë ndokush përveç atij “tjetrit?” Apo politikanët për kush e di të satën herë janë futur në fermat e tyre mentale, në mënyrë që të kremtojmë faktit se fqinjit i ka ngordhur lopa. Një gjendje e tillë e mentalitetit tonë ka tashmë shumë kohë që po na udhëheq nëpër jetë. Ne jemi dëshmitarë dhe case study për këtë rrëfim.

Në Serbi flitet për nevojën që të ngordhë lopa e Kosovës. Mediet i paraqesin lexuesve dhe shikuesve të tyre serbë zhvillimet e tmerrshme nga Kosova: transiti i drogës, arrestimet, protestat, trysnitë...Ja një shembull i freskët, në të cilin nuk ka asgjë inovative.

Para pak kohësh EULEX-i, siç raportojnë mediet, i ka shpërndarë fletushka serbëve të Kosovës, në të cilat shkruan se deri më 1 qershor duhet të kenë targat KS apo RKS, letërnjoftimet e Kosovës, lejet e vozitjes dhe të komunikacionit. Është tërhequr kjo kërkesë, ngase këtë e ka kërkuar Beogradi, duke theksuar se serbët në veri nuk kanë nevojë për dokumente të Kosovës dhe se bëhet fjalë për provokim të Prishtinës. Beogradi zyrtar erdhi në përfundim se EULEX-i, “për fat të keq, edhe një herë është rreshtuar në anën e Prishtinës”.

Pra, misionit të BE-së duhet t’i tërhiqen veshët, ngase nuk është i mirë, nuk është i dëgjueshëm dhe gjithmonë është në anën e Prishtinës.

Krahas kësaj, pushteti në Beograd mendon edhe në këtë mënyrë: nëse serbët nuk kanë dokumente të Kosovës, atëherë shteti i Kosovës do ta ketë më vështirë të dëshmohet si funksional, e me këtë rast do të luajmë edhe patriotizëm.

Pra, mirë është nëse ngordh lopa e Prishtinës, ngase tonën ende duhet ta mjelim. A është kjo porosia europiano-serbe? Po a nuk është EULEX-i BE, a nuk synon Serbia të anëtarësohet në BE?

Edhe në Kosovë valë me gjatësi të njëjtë. Para ca kohësh kishim një fushatë kundër plazmës, për shkak se ky keks vjen nga Serbia. Thonë se shitja e këtij keksi të importuar ka rënë, gjë që sipas ekspertëve dhe entuziastëve të Kosovës ka goditur buxhetin serb. Megjithatë, mua më shumë më intereson se a dinë ata, të cilët e dëshirojnë vdekjen e plazmës serbe, se si të prodhojnë plazmën kosovare? A ka shënuar me rënien e shitjes së keksit serbe rritje prodhimi dhe shitja e keksit kosovar? Apo tani më shumë shitet ndonjë keks tjetër i importuar, për shembull ai slloven? Apo kjo nuk ka lidhje me këtë?

Unë me të vërtetë nuk e ha plazmën, pasi mendoj se është tejet kalorike dhe prodhim industrial, prandaj nuk është ushqim tërësisht i shëndoshë. Pra anti-reklama dhe fushata ime e vetme është lukthi im, në marrëveshje me xhepin tim. Por pasi që vetëm duhet të shprehem në lidhje me këtë mundim shoqëroro-patriotik, atëherë përparësi i jap promovimit të prodhimeve vendore, në vend të dënimit me vdekje për plazmën.

Vërtetë më intereson që teoricienët dhe të gjithë ata të cilët gjatë tërë ditës nëpër kafe qëndisin, definojnë, rrotullojnë, lëvizin zhvillimet politike, të shpjegojnë se a nuk është patriotizëm të punosh për përmirësimin e prodhimeve vendore? Apo është më mirë të fshehët debati për këtë? Ndoshta nëse fqinjit i ngordh lopa, ajo vendase do të ngjallet. E ndoshta edhe jo.

Duket se për shumë në këto korniza territoriale të paafta politike nuk është me rëndësi: se tregtia e lirë është pasqyre e shoqërive të lira, se promovimi i prodhimeve vendore kërkon mençuri të veçantë dhe kualitet, se është normale që aty ku jetoni të merrni edhe letërnjoftim, që zbatimi i ligjit është në të vërtetë obligim ligjor. Çdo politikë definohet me qëllimin që pala tjetër të paraqitet si e mposhtur.

Këto lojëra patriotike në kohëra të paqes bartin me vete bomba nervore, viktimat e së cilave janë lopët e fqinjit, ngase nëse ajo ngordhë, ne do të gjendemi disi. A do të lejojnë këta patriotë që fqinji të vendosë vetë se çfarë do të bëjë me lopën e tij, që ta prej, ta shet apo ta dhurojë.

Dhe kështu nga plazma, deri te dokumentet personale, të gjithë do të dëshironin që fqinjit t’i ngordhë lopa. Nuk duhet të dëshironi shumë, ngase njerëzit edhe ashtu janë humbës. Ata tashmë po paguajnë letërnjoftime, targa, dokumente, tatime, kalime, dënime, vonesa të dyfishta. Kjo është marrëveshja e vërtetë.

Ndërsa patriotizmi i mbetet subjekteve pa emër që qëndrojnë ulur, të cilët do të zbulohen vetë, edhe këtu, edhe atje.