Veriu i Historisë

Kërkesa e Turqisë, e bërë në mënyre të këtillë, politikisht të egër, që të ndërrohet qoftë edhe një epitet i vetëm në tekstet e librave të historisë sonë, është përpjekje për shkelje të sovranitetit shtetëror të Republikës së Kosovës.

Ishte arrogancë e pashembullt ajo çfarë bënë zyrtarët e Turqisë kur kërkuan “pastrimin e historisë”.

Ishte dhe është një poshtërim publik i institucioneve të shtetit të Kosovës, por edhe i publikut kosovar përgjithësisht.

Nuk besoj se ajo çfarë po bën sot Turqia lidhur me tekstet e historisë mund të quhet si normale, e lejueshme, politikisht korrekte dhe, në asnjë mënyre, shenjë e miqësisë.

Përkundrazi!

Pa ironi e hiperbolizim, mund të thuhet se kërkesa e Turqisë, e bërë në mënyre të këtillë, politikisht të egër, që të ndërrohet qoftë edhe një epitet i vetëm në tekstet e librave të historisë sonë, është përpjekje për shkelje të sovranitetit shtetëror të Republikës së Kosovës.

Pse?

Sepse e dimë të gjithë, besoj, se një nga atributet e lirisë dhe shtetësisë është edhe e drejta e jonë që, duke respektuar vlerat dhe normat universale të dijes njerëzore, ta gjurmojmë, ta evidencojmë dhe ta tregojmë vet historinë tonë.

Ndryshe, nuk bën!

Thjesht, nuk ka se si te arsyetohet ajo kërkesë!

Po ashtu, nuk besoj se opinioni publik mund vërtet të qetësohet me porositë po ashtu arrogante që thonë “jemi ne patriotët!”.

(A thua?)

Sepse këtu nuk bëhet fjalë aspak për patriotizmin e këtij ose atij zyrtari, ministri e kryeministri të mandatuar.

Bëhet fjalë për konceptin e sovranitetit të shtetit që po e ndërtojmë.

Dhe kjo doemos që ka një relevancë më të fuqishme se sa që mund të jenë perceptimet politike e elektorale të kujtdo, për veten e rrethinën e tij.

Shkurt, nëse Qeveria e Kosovës, përmes një vendimi politik, do të merr përsipër që në këto rrethana të heq e të ndërrojë një shprehje të vetme nga tekstet e historisë, do të bëjë një gabim.

Gabim të Madh!

Nuk është sot veriu i Kosovës testi i vetëm i ekzistencës dhe perspektivës së shtetit të Kosovës.

Jam plotësisht i bindur se, në rrafsh semantik, identike me situatën e veriut, është edhe kjo që polli tash nga Turqia.

Veriu i Historisë!

Nuk e di sa mund të thotë kjo shprehje, por nuk arrij të gjej një më adekuate se kjo.

Gjithsesi, bëhet fjalë për një përpjekje bizare turke që të vendoset nën kontroll dhe diktat diçka që asaj nuk i takon!

Nëse politikanët do të na bëhen edhe njerëz që vendosin për historinë, atëherë pse të mos bëhen edhe gjykatës, edhe prokurorë, edhe avokatë?

Është, në fakt, një e njëjta gjë!

Është sindromë i Totalitarizmit!

Etj.

Dua të them se mund të jetë e arsyeshme dhe e arsyetueshme që një turk i sotëm ordiner, të mos flasim për ministrat e shtetit turk, mund edhe të jetojë me bindjen e çiltër se prania e Perandorisë Otomane në Evropë, pra edhe në tokën e popullit shqiptar, është gjëja më e mirë që ata mund ta kenë trashëguar.

Por, në histori, ajo që për një popull mund të jetë shenjë e Bekimit të Perëndisë, për një popull tjetër mund të jetë Apokalipsi vet.

Dhe, si do të merremi vesh atëherë?

Ka një formulë.

Ajo është krejt e thjesht, dhe i përket traditës më të mirë të civilizimit perëndimor: Historinë t’ua lëmë historianëve, ashtu sikur religjionin besimtarëve dhe shkencën shkencëtarëve.

Shkurt, politikanët duhet të mbahen larg gjërave për të cilat nuk janë të mandatuar!

Por, pas asaj konference për media, pas atij adresimi që në formë e në përmbajtje më shumë i ngjante një kërcënimi të ashpër sesa një ankese eventuale miqësore, Politika tashmë ka hyrë dhunshëm në debat, me të Katër Këmbët.

Dhe politikanët kosovarë patjetër duhet të përgjigjen!

Një reagim normal politik do të ishte qetësimi dhe vendosja e gjërave në kontekstin e tyre të natyrshëm: të vazhdohet me përpjekjet që me Turqinë të ndërtohet një Ardhmëri tjetër, në interes të dyanshëm, por jo duke e vrarë të Kaluarën!

E dimë, e kaluara jonë me Turqinë është e Keqja.

Në fakt, nuk besoj se vet identiteti ynë mund të përshkruhet e të definohet në asnjë mënyrë, pa e përfshirë raportin, marrëdhëniet dhe konfliktin me atë perandori.

Plus, sa i përket shqiptarëve të Kosovës, përveç Turqisë, ne kemi edhe Serbinë si “faktor përcaktues”.

Natyrisht, edhe me Turqinë, sikurse edhe me Serbinë, gjërat kanë ndërruar, shohim se po ndërrojnë përditë, dhe, besoj, duhet të ndërrojnë akoma.

Por, ne nuk mund të presim e të kërkojmë që të ndërrohet historia - të ndërrohen tekstet e historisë, me vendim politik të cilitdo ministër e kryeministër.

Kjo është stupide!

Është një nonsens!

Ose është një shantazh i papranueshëm politik!

Ne mund të presim nga ministrat e kryeministrat tanë që, duke e konceptuar dhe ndërtuar të ardhmen, të bëjnë historinë e re me Turqinë dhe me Serbinë, një histori të paqes e të bashkëpunimit.

Por, në asnjë mënyrë nuk është punë e tyre që ata të vendosin për të Kaluarën.

Sidomos jo për çështje që kurrë nuk kanë ngjallur asnjë lloj mëdyshjeje: që Turqia, sikurse Serbia më vonë, është e Keqja e historisë sonë!

Mendoni njëherë, pse nuk keni dëgjuar kurrë për idenë se mund të ketë një tekst unik të historisë, për të gjithë nxënësit e botës?

Sepse është e pamundur!

Prandaj, në vend të shpenzimit të energjive në debate të kota, pa korniza racionale, pa baza shkencore, dhe me motive të kulluara politike të vendosjes së dominimit në vend të bashkëpunimit rajonal, reagimi i Kosovës politike duhet të jetë i qartë dhe i thjeshtë:

Jo!

Jo, sepse, nuk di nëse ne kemi çfarëdo të drejte që të kërkojmë nga Stambolli që të rishikohen tekstet e historisë për nxënësit e Turqisë, në mënyrë që ato të përshtaten me tekstet tona, deri edhe ne epitete, duka ua imponuar asisoj atyre pikëpamjen shqiptare për botën.

Sidoqoftë, e dimë të gjithë besoj se këtu realisht nuk bëhet fjalë për një skandal të vogël politik-mediatik lidhur me tekste të historisë për fëmijë.

E dimë se Turqia do një rol të ri.

Por, e dimë po ashtu se kryeministri Thaçi do të bënte me dorë të vet një akt të anulimit të sovranitetit të Republikës së Kosovës, po që se do të pranonte që, për çfarëdo arsyeje të “pragmatikës ditore”, t’i nënshtrohet presionit dhe interesave të Stambollit, në mënyrë që fëmijët e tij dhe tanët të “pastrohen” nga Memoria.

Nuk është se s’kishte të tjerë para tij, njerëz tepër të fuqishëm, që kanë provuar ta bëjnë atë.

Nuk është se s’kishte të tjerë para tij që jetonin me bindjen se janë Fjala e Fundit.

Ky shtet, ne vetë, bashkë me biografinë e kryeministrit që e kemi sot, jemi dëshmi e Dështimit të tyre.