Dy humbës në skenë

Kështu siç është zhvilluar, pseudo-debati Qosja-Mustafa gjithsesi rezulton i huqur, dhe si i tillë vetëm sa prodhon një humbje të panevojshme të kohës në gjëra që sot pakkujt i interesojnë. Debat, dhe jo vetëm mes tyre, natyrisht që duhet të ketë. Jo mbi baza personale e partiake, po për probleme reale dhe të sotme të shtetit të Kosovës.

Përderisa Kosova ishte mbuluar me flamuj kuq e zi dhe me njerëz të cilët, sikurse për çdo 28 nëntor, kremtonin secili për vete, në një pjesë tjetër të saj forcat e KFOR’it po ballafaqoheshin me turmat e serbëve të rebeluar nëpër barrikadat e ngritura para çdo mëhalle serbe.

Paralelisht, elita politike dhe ajo intelektuale e Kosovës ka ditë që preokupim kanë marrjen me vetveten, e jo ngjarjet në veri.

Debati i ngritur artificialisht nga Rexhep Qosja, dhe i pasuar pa hezitim nga kryetari i LDK’së, Isa Mustafa, mbase tregon më së miri se për që të dy të bërat dhe të pabërat personale të palës së sulmuar janë shumë më të rëndësishme sesa të bërat dhe të pabërat institucionale, që synim do të duhej të kishin zgjedhjen e problemeve reale të vendit.

Qosja në këtë mes sulmon jo vetëm Mustafën, por edhe kolegët e tjerë të tij akademikë, duke i akuzuar se dikur paskëshin qenë komunistë, pastaj anëtarë të LDK’së, dhe se sot po marrkan (pa meritë) rroga “kombëtare” – të cilat, meqë ra fjala, mezi shkojnë në 400 euro.

Mustafa, nga ana tjetër, duket se brengoset më shumë për shëndetin e akademik Qosjes sesa për atë të banorëve të qytetit që e menaxhon, një pjesë e madhe e të cilëve – mes tjerash - nuk kanë rregullisht as ngrohje, as ujë, e as shërbime të tjera kolektive që do të duhej të siguroheshin nga i pari i qytetit. As njëri e as tjetri, pra, nuk merren qoftë edhe sipërfaqësisht me ndonjë ofertë konkrete për zgjidhjen e problemeve që dalin jashtë interesave e tekeve të tyre personale, si zgjidhja e çështjes së veriut, ajo e joshjes së investimeve të huaja, e zhvillimit ekonomik dhe punësimit, e korrupsionit institucional, e krimit të organizuar, etj.

Si rrjedhojë, dhe mbase në mungesë të ideve e nismave që synim do të kishin zgjidhjen e ndonjërës prej brengave të lartcekura, që të dy sikur qëllimshëm inskenojnë situata për shmangien e vëmendjes së opinionit publik nga problemet që – do të duhej – të ishin përgjegjësi e Mustafës dhe kolegëve të tij politikanë, por edhe të Qosjes dhe kolegëve të tij akademikë.

Kështu siç është zhvilluar, pseudo-debati Qosja-Mustafa gjithsesi rezulton i huqur, dhe si i tillë vetëm sa prodhon një humbje të panevojshme të kohës në gjëra që sot pakkujt i interesojnë. Si dy akademikë që janë, Qosja dhe Mustafa do të duhej që debatin e kotë aktual rreth të kaluarës ta zhvendosnin në të bërat dhe të pabërat e sotme personale dhe institucionale. Aq më tepër, Qosja, Mustafa, por edhe të gjithë të apostrofuarit e tjerë do të duhej të kontribuonin në gjetjen e rrugës që këtë vend do ta çonte përpara, dhe jo anasjelltas - madje qoftë edhe duke dhënë kritika dhe ofruar vizione diametralisht të kundërta me njëri-tjetrin.

***

Në vend të kësaj, dhe paralelisht me situatën paradoksale, kur shqiptarët kremtojnë ditën e flamurit të tyre e - në po të njëjtën ditë - ushtarët e KFOR’it kacafyten me serbët e barikaduar në veri të vendit, Qosja e Mustafa zhvillojnë edhe një paradoks tjetër. I nxisin politikanët dhe akademikët vendorë që të merren me të kaluarën e njëri-tjetrit, dhe me gjithçka tjetër, përveçse me ndonjë nisme konkrete që do t’i ndihmonte vendit të ecte përpara, politikisht dhe ekonomikisht.

Por, as ky s’është paradoksi i fundit. Sepse, sado që shumëkush mund të ngre në kandar të njërit apo tjetrit, e gjithë kjo situatë e krijuar nuk do e bëjë fitues as Qosjen e as Mustafën.

Përkundrazi, ajo mund të prodhojë një fitues krejt tjetër.

Në fakt, po të përjashtohet përkrahja indirekte dhënë Qosjes nga kryeparlamentari Jakup Krasniqi dhe ministri Ramë Buja, në ditën kur ky i fundit po i promovonte të 29 veprat e tij, gjatë gjithë kohëzgjatjes së debatit të tipit ‘Qosja kundër gjithë atyre që s’mendojnë si ai’ PDK’ja preferoi heshtjen. Arsyeja deri diku është e qartë. PDK’ja është e vetmja palë që realisht përfiton nga zbardhja e të palarave të ndërsjella mes Qosjes dhe Mustafës. Meqenëse nga Qosja nuk ka ndonjë leverdi konkrete politike, PDK do të lejojë lehtësisht djegien e tij politike për hir të diskreditimit të Isa Mustafës. Edhe pse ka ende kohë deri në nisjen e fushatave parazgjedhore presidenciale (e mbase edhe lokale) në vend, nuk është keq që kundërshtarin politik ta dobësosh dhe diskreditosh sa herë që ke mundësi - dhe me çfarëdo çmimi. Apo jo?