Huqja e radhës

Nuk është më asgjë e re që të thuhet se Qeveria Thaçi është fajtore për gjithçka në këtë vend. Njësoj siç nuk është asgjë e re nëse thuhet se ata që do të duhej të ofronin alternative tjera qartazi që mungojnë. Janë të përsëritshëm dhe, si rrjedhojë, një kundërshtar i lehtë politik.

Shkrimi fundit i Armand Shkullakut në Express më bëri të mendoja për atë që shkroi.

Në fakt, pajtohem me Shkullakun se Lëvizja Vetëvendosje është bërë pjesë e paevitueshme e lajmeve ditore në Kosovë. Pajtohem deri diku edhe me pohimin e tij se Vetëvendosja është partia më aktive opozitare në Kuvend. Por më së tepërmi pajtohem me dilemën që shtron Shkullaku: A është Lëvizja Vetëvendosje opozita e duhur, për të cilën ka nevojë Kosova?

Megjithëse, unë do të thosha që një dilemë më e drejtë do të ishte ngritja e një çështje tjetër: A ka fare Kosova sot një opozitë të mirëfilltë, për të cilën ka nevojë? Hapësira e kufizuar nuk lejon një analizë më të thellë, por do të mundohem që me dy-tre ilustrime të argumentoj që nuk ka. Madje, mendoj se që nga paslufta e këndej Kosova kurrë s’ka pasur një opozitë të mirëfilltë, nga e cila çdo parti apo koalicion në pushtet do të djersitej dhe do të ishte shumë më syçelë ndaj veprimeve që bënë.

As partitë e sotme opozitare, Lidhja Demokratike e Kosovës, Lëvizja Vetëvendosje dhe Aleanca për Ardhmërinë e Kosovës nuk lënë përshtypjen se kanë evoluuar fort në këtë aspekt. Asnjëra nuk po e dëshmon se është në gjendje të krijojë e pastaj edhe të zhvillojë një strategji të vetën ose të përbashkët politike, synim i së cilës do të ishte imponimi eventual i saj koalicionit qeveritar. Në vend të kësaj opozitës i mbetet që energjinë ta drejtojë kah kritikat pa esencë dhe shpesh të huqura për veprimet e koalicionit qeveritar, pa një ofertë konkrete alternative.

Madje këto veprime të kritikuara shpesh as që janë të aranzhuara nga qeveria, por nga bashkësia ndërkombëtare. Për shembull, sado e hidhur dhe e papëlqyeshme që mund të na tingëllojë, mendoj se çështja e veriut të Kosovës, e cila tash sa muaj është temë numër një e opozitës, nuk është çështje që mund të zgjidhet nga qeveria. Punë e qeverisë ka qenë vetëm nisja e zgjidhjes së saj, nëpërmjet aksionit që u ndërmor më 25 korrik - një fazë kjo u përkrah nga e tërë opozita.

Në të gjitha veprimet pas kësaj date qeveria, përpos apeleve drejtuar popullatës për vetëpërmbajtje, ka pasur një rol episodik në tentimin e bashkësisë ndërkombëtare për futjen në brazdë të barrikaduesve në veri. Prandaj ajo edhe ndjehet aq komod ndaj kritikave të opozitës. Sepse e di që, edhe pse jo nga ajo vetë, çështja – siç edhe po shihet nga zhvillimet graduale në veri - do të kryhet ashtu siç duhet. Do të thosha, madje, sigurisht shumë më mirë seç do mund ta kryente cilado prej partive tona, në pozitë ose opozitë.

Dhe, në vend se e gjithë kjo që u tha të shërbejë për një rishqyrtim serioz të gabimeve të opozitës, Lëviza Vetëvendosje vendos të ngrejë kërkesën për interpelancë të kryeministrit në Kuvend. Pikërisht në ditën kur barrikaduesit filluan t’i hapnin rrugët në veri. Megjithëse u kërkua që kryeministri Thaçi të deklarohej për ndërprerjen e bisedimeve me Serbinë, dërgimin e forcave policore në veri, heqjen e barrikadave dhe ndërprerjen e financimit të strukturave paralele të Serbisë në veri, kërkesa nuk përmbante asnjë element të ri dhe të paqartë, nga i cili ky i fundit do të mund “të trembej”.

E para, ngase dialogu është obligim i përcaktuar nëpërmjet rezolutës së vitit të kaluar të OKB’së.

Me sa më kujtohet asokohe pro këtij obligimi votuan edhe subjektet opozitare në Kuvend. Dhe, për më tepër, fillimi i dialogut dhe kornizat e tij u përcaktuan qartë edhe nëpërmjet një rezolute të miratuar nga Kuvendi - pjesë e të cilit është edhe Lëvizja Vetëvendosje - që në muajin mars 2011. E dyta, ngase, përveç nëse synohet që të përfitohet artificialisht nga situata e veriut, nuk ka logjikë që insistohet në dërgimin e forcave policore kosovare atje, kur e dimë se tash tre muaj në veri veprojnë forcat e KFOR’it. Mendoj se është iluzive të mendohet që pjesëtarët e policisë sonë do të mund të bënin diçka më tepër se KFOR’i për zgjidhjen e situatës, respektivisht për heqjen e barrikadave. Dhe, e treta, ngase ndërprerja e financimit të strukturave paralele në veri, në fakt, parashihet edhe me Planin Ahtisaari, të cilin Lëvizja Vetëvendosje, të paktën deklarativisht, nuk e pranon; megjithëse prania e saj në një Kuvend të krijuar mbi atë Plan e flet të kundërtën.

Si pasojë e gjithë kësaj, por edhe e moskoordinimit dhe mosdiskutimit të kësaj nisme me dy partitë tjera opozitare, doli që teksti i mocionit të ngritur nga Lëvizja Vetëvendosje, gjatë debatit në Kuvend të ndërronte shënjestrën e tij iniciale, duke u shndërruar në përplasje të Lëvizjes Vetëvendosje me të gjitha subjektet tjera politike parlamentare që zgjidhjen për veriun e shohin ndryshe.

Kështu që, rezultati i votimit të mocionit vetëm sa e trashi bindjen se në Kosovë vazhdon të mos ketë një opozitë të mirëfilltë, nga e cila Kabineti i kryeministrit Thaçi, apo i cilitdo kryeministri tjetër, do të ndjehej i rrezikuar. Të paktën jo nga një opozitë që, përveç moskoordinimit dhe konflikteve brenda vetvetes, vazhdon të prodhojë iniciativa shterpe. Si e tillë, ajo vazhdon të jetë e përsëritshme dhe, si rrjedhojë, një kundërshtar i lehtë politik.