Qethja e popullit

E në një kohë kur hajnat kërkojnë që t’ju themi faleminderit për vjedhjen që po na e bëjnë, është e ndershme dhe krejtësisht njerëzore të thuhet se një gjë të tillë, pavarësisht kostos, nuk e kapërdijmë dot.

Komuna e Istogut do të kërkojë nga Ministria e Kulturës që qethja e deleve të shpallet si trashëgimi kulturore. Ky ishte një lajm që dikujt mund t’i jetë dukur shumë cinik, shkaku që qethja e deleve është një proces shumë normal, njësoj si korrja e grurit, vjelja e qershive, ose nxjerrja e patateve. Epo nëse Ministria e Kulturës e aprovon një kërkesë të tillë, në analogji me këtë do të ishte shumë normale që si trashëgimi politike të caktonim një ditë, e cila do të simbolizonte qethjen e popullit. Po ta shikojmë mirë e mirë, qethja e deleve është një proces i zakonshëm që vazhdon me shekuj, ndërsa qethja e popullit, në shkallën çfarë është tash, bën një raritet për gjithë rajonin dhe më gjerë. Vërtet nuk dihet se çka në këtë vend ka mbetur pa u vjedhur dhe pa u plaçkitur. Populli kurrë nuk është qethur më shumë. Gërshërët e pushtetit në këtë proces qethjeje kanë prekur edhe palcën e tij. Kjo gjë bëhet e kuptueshme me shkallën e lartë të varfërisë, grafikoni i së cilës rritet krahas shkallës së korrupsionit dhe krimit të organizuar.

Ndërsa zbres me biçikletë rrugës për në qendër të qytetit takoj dy kategori njerëzish; aso që hulumtojnë nëpër shporta bërlloku për të gjetur gjë që mund të shitet si mbeturinë, nga fitimi i së cilës mund të sigurojnë bukën skamnorët dhe tipa me çanta të zeza që dalin për të mbledhur taksa për rrymë, ujë, kanalizim, etj, për ta mbushur arkën e shtetit, nga vjelin pa kontroll njerëzit e pushtetit. Ky edhe është imazhi më domethënës i përballjes së popullit me pushtetin, i cili edhe dëshmon më së miri qethjen e popullit. Në mesin e këtyre mbledhësve të mbeturinave mund të gjeni edhe tipa me përgatitje superiore. Mbase mund të mos i ketë bërë përshtypje dikujt lajmi në gazetë për profesorin që mbledh kanaçe nëpër shporta bërlloku, ndërsa nuk mund ta sigurojë as vetëm bukën me pensionin e tij prej 80 eurosh. Po profesori nuk është i vetmi që përballet me këtë lloj mbijetese, sepse si ai janë shumë në Kosovës. Mbase janë më shumë sesa dëshmojnë këto statistikat tona që bëhen për të mbrojtur keqpërdorimet e pushtetit.

E derisa qethja e popullit ka arritur deri thellë nën lëkurë, duket qartë se kjo klasë e jona politike e ka shumë më të lehtë që të udhëheq me të, mbase duket sikur populli është shndërruar në një kope të bërliftë (dele që sillet pa forcë për të kontrolluar orientimin). Dhe ndryshe nuk mund të jetë, ndërsa pos vjedhjes dhe plaçkitjes së të mirave të përbashkëta, është vjedhur dhe plaçkitur edhe vullneti i këtij populli. Shembull për këtë ishin zgjedhjet e fundit. E tash kur kjo klasë jona politike është pasuruar në shkallë marramendëse, nuk ka nevojë më të vjedh vullnetin e popullit. Tani me paratë e vjedhura nga populli ka nisur të blejë vullnetin e tij. Shembull më i mirë për këtë ishin zgjedhjet e jashtëzakonshme të organizuar për kryetar komune në Ferizaj dhe Kaçanik.

Dhe në këtë krizë të thellë morale që ka kapluar vendin, duket pikë turpi nuk ka mbetur në këta politikanët tanë, të cilët gjithnjë e më shumë po dëshmohen si qethës të paskrupullt të popullit. Nuk kanë turp që të kërkojnë ngritje pagash për vete, në kohën kur gjithnjë e më shumë shfaqet nevoja për kuzhina popullore, ku skamnorët mund të shkojnë dhe t’i arnojnë ditët. Krahasojeni pagën e profesorit pensionist me pagën e presidentes police!? E tmerrshme vërtet! Poeti ynë Ali Podrimja, që posa iku nga kjo kënetishte, pat klithur nëpërmjet vargut “Atdheu nuk vidhet”, por jo vetëm që e ka dëgjuar kush, por edhe nëse dikush e ka dëgjuar, sigurisht është tallur me të. Kjo edhe për faktin se për të parë e dëgjuar duhet sy dhe veshë. E kjo klasë jona politike është verbuar dhe shurdhuar plotësisht nga të mirat e pushtetit.

Për ta identifikuar gjendjen jo vetëm të rëndë, por edhe si të pashpresë për një ditë më të mirë, dëshmojnë sjelljet e kësaj klase politike, e cila krejt energjinë e vet e harxhon në ndërtimin e mekanizmave për keqpërdorim dhe abuzim me pushtetin. Bazuar në këtë edhe raporti i KDI-së dëshmon se mekanizmat antikorrupsion nuk janë gjë tjetër veç burim i korrupsionit në këtë vend, përkatësisht mbështetës të politikave korruptive. I tillë është edhe sistemi i drejtësisë, i mbushur me njerëz lehtësisht të korruptueshëm dhe të shantazhueshëm. Dhe në një gjendje të tillë, të flasësh përtej oborrit të pushtetit është njësoj si të qethësh ve. Po mbase është në natyrën e njeriut që të flas, është nevojë e brendshme e tij, sepse njeriu është rob i fjalës. E në një kohë kur hajnat kërkojnë që t’ju themi faleminderit për vjedhjen që po na e bëjnë, është e ndershme dhe krejtësisht njerëzore të thuhet se një gjë të tillë, pavarësisht kostos, nuk e kapërdijmë dot. Kjo edhe për faktin se qethja nën lëkurë dhemb. Mbase dhemb shumë sa na bën edhe të bërtasim.