Shenja njerëzore

Dy fjalë për Facebook’un, lëndimin dhe kërkimfaljen – si natyrë njerëzore, si dhe refuzimin për ndjesë ndaj atyre që janë të gatshëm ta çojnë vendin në humnerë për teket e tyre personale.

Çfarë përbërësish të kombinohen, që në rrethana të volitshme të nxisim një reaksion të cilin e dëshirojmë?

Kjo është ajo pyetja, që ma merr mendja, secili ia parashtron vetes, para se të ulet e të nisë të shkruajë diçka.

Dhe, mundësisht t’i përmbahet deri në fund këtij rregulli fantom.

Për më shumë se një dekadë kam qenë i angazhuar në media të ndryshme në Kosovë. Kohë jo ndoshta edhe aq e gjatë, por e mjaftueshme sa për t’i lënë do shenja, që rëndom quhen defekte profesionale, që shpesh edhe s’ke si i kontrollon. Jo pak herë ato dinë të bëhen edhe të zararshme. Defekti shkon e pështillet më dëshirën që kur do të shkruash dhe publikosh diçka, përpiqesh ta thuash të ambalazhuar pak me agresivitet, pak me sensacion, pak cinizëm, e nëse mbetet vend, i shton edhe pak humor. Dhe, esenciale janë emrat. Pa emra të përveçëm, një shkrim është gjella me kripën e harruar. Meqë shkruajm për njerëz dhe jo për peshq, brenda tij duhet të ketë emra. Them se sa për fenomene, lexuesit para se të humbin kohë me mua ose me cilindo që shkruan në mediat tona, do të zgjedhin të lexojnë Kantin ose Hegelin. Dhe kur mbesim te emrat, sa më irritues në mendjen tuaj ai të cilit ia keni përgatitur kanonaden tuaj, gjithçka ndaj tij rritet me progresion gjeometrik - me synimin e qartë që të paktën për disa ditë ajo që thuhet të zë pak vend diku.

Pjesë e hijes së gjatë të gazetarisë, që ende me ndjek, duhet të ketë qenë edhe statusi im i para një jave në rrjetin social Facebook, përdorues i të cilit jam prej vitit 2007. I shkruar për t’u ndarë mes miqsh që i kam brenda faqes sime, me një shpejtësi marramendëse brenda disa ditësh ai u bë statusi më i famshëm i Facebook’ut që dikush e ka shkruar deri më sot në Kosovë. Kjo, falë edhe sforcimit të qëllimshëm të disa mediave, por kjo mbetet për t’u sqaruar pas konsultave që jemi duke bërë më një grup juristësh për të parë se deri ku shtrihet kufiri mes privates dhe publikes nga ajo që thuhet e bëhet në Facebook.

Është pjesë e natyrës së njeriut, që shpesh dhe pa dashje të lëndojë të tjerët. Në një çast dobësie, mëllefi. Por, po ashtu, duhet të jetë pjesë e natyrës njerëzore edhe kërkimfalja, kur tjetrin e kemi bërë të ndjehet keq. Falje i kërkojnë popujt njëri-tjetrit, politikanët për gafat a skandalet e tyre, pop-ikonat e deri tek kërkimfaljet brenda familjes kur më të dashurve u shkaktojmë telashe.

Duke krahasuar vizuelisht një situatë të tanishme, unë padashje kam lënduar dhe prekur ndjenjat e atyre kosovarëve të cilët në vitin 1999 kanë qenë refugjatë në Bllacë. Është e vërtetë, që as unë e as familja ime e ngushtë nuk kemi qenë në kampin e Bllaces. Kemi qenë në Kosovë. Për një vit rresht, unë kam qenë në radhët e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, si vullnetar që kisha ardhur nga diaspora. Kryesisht në Brigadën Fehmi Lladrovci. Ndërsa, familja ime e ngushtë gjatë bombardimeve të NATO’së kanë qenë të strehuar në fshatin Marefc, tek familja e patriotit Bislim Makolli.

Para se të kthehesha në Kosovë, në maj të vitit 1998, gjatë viteve në diasporë e kam parë dhe ndjerë personalisht se sa fyese dhe poshtëruese është për një qenie njerëzore të jesh refugjat. Të pakët janë ata kosovarë që nuk e kanë përjetuar në lëkurën e tyre këtë fyerje.

Prandaj – me gjithë rrezikun që në këtë vend kërkimfalja të keqkuptohet - duke ndjerë me ta, të gjithë atyre kosovarëve të cilët kanë përjetuar kampin e Bllacës, u kërkoj ndjesë të sinqertë dhe shpreh keqardhjen time të thellë që pa dashje i kam bërë të ndjehen të ofenduar me reminishencat e asaj që kishin përjetuar në vitin1999.

Por, as nuk e kam ndërmend t’u kërkojë ndjesë atyre që përfaqësojnë partinë politike të Vetëvendosjes.

Ngase, ata sot në vendin tonë kanë marrë në dorë flamurin e ringjalljes se ideve të cilat diku tjetër mësohen vetëm në tekste të historisë.

Jo ndjesë për ata të cilët janë të gatshëm që vendin tonë ta shpien në humnerë për teket e tyre personale. E, këto teke nuk shkojnë përtej atij obsesionit për marrjen e pushtetit me çdo kusht dhe me të gjitha mjetet.

Fatmirësisht, ata kanë mbetur të braktisur nga qytetarët e këtij vendi. Qytetarët nuk do t’u shkojnë pas atyre të cilët ditën mbajnë në dorë flamujt kuq e zi, e natën timonin e mauneve. Edhe pse assesi të binden, për dy herë sa provuan të marrin nën kontroll Doganat e Kosovës, qytetarët ua dëshmuan se nuk e kanë ndërmend të bëhen pasues të halucinacioneve të tyre kundër mullinjëve të erës. Duke mos pranuar këshillën e askujt, as të atyre pa ndihmën e të cilëve nuk do të ktheheshim kurrë nga Bllaca, këta privatizues të patriotizmit, vendosën që sërish anëtarësin e vet ta nxjerrrin pranë dy pikave kufitare.

Herën e dytë, ditën kur tashmë shfaqja e tyre po merrte karakter komik, ata nuk qenë në gjendje që simpatizuesve të tyre të paktën t’u siguronin nga një batanije dhe karrige autobusi, sa për t’i kthyer në ngrohtësinë e shtëpive të tyre.

Kryeneqësia nuk i la të pranojnë rekomandimin as të opozitës, të krejt miqëve ndërkombëtarë, e as të kritikuesve dhe opinionshkruesve më të ashpër ndaj Qeverisë së Kosovës për të hequr dorë nga bllokimi i kufijve.

Tani kur po shkruaj këtë shkrim ndodhem në ndërtesën e Parlamentit Europian. Aty po debatohet një Rezolutë për Kosovën, e propozuar nga mikja e vendit tonë, Ulrike Lunacek. Edhe këtu po dëgjohen kritikat më të ashpra për qasjen që kjo parti politike ka zgjedhur duke mos zgjidhur asgjë.

Prandaj, të tillë çfarë janë sot, nuk u kërkoj ndjesë për asgjë. Dhe nuk heq asnjë presje nga ajo që gjithmonë kam thënë për ta.

Sepse, elementë të domosdoshëm të mbijetesës politike, kjo parti ka zgjedhur krijimin e armiqësive dhe tensionit në Kosovë.

Ndryshe edhe nuk dinë.

P.S: Në këtë shkrim për Express, i kam kërkuar redaksisë që në publikimin online të tij të mos lejojë komentimin nga lexues që fshihen prapa emrave të rrejshëm. Nuk ndiej nevojë që të bëhem pjesë e këtyre forumeve, të cilat fatkeqësisht janë shëndrruar në teatër të jo tolerancës, ekstremizmit, padijes, racizimit – të shprehura përmes një gjuhe pornografike.