Revolucioni i vonuar

“A është rebelim?”, kishte pyetur Louis XVI njërin prej kontëve që e kishte informuar për rënien e Bastijës. “Jo zotëri,” ishte përgjigjja. “Është revolucion”. Plani i Klubit për Politikë të Jashtme nuk është as rebelim, e as revolucion. Është frustrim.

Të hënën në mëngjes mezi kam vendosur të dal prej shtëpisë. S’më pengoi kushedi çka, përpos një ankth i papritur që më përfshiu pas asaj që lexova nëpër media. M’u mbush mendja të bëjë diçka që e kemi bërë historikisht: të mos kalojë pragun e shtëpisë. Po të mos më bindte një mik se situata ishte e qetë nëpër qytet, nuk do të kisha hequr dorë nga ngujimi.

Shkaktari i dilemës të-dal-apo-të-mos-dal, erdhi pasi mësova për recetën revolucionare të përgatitur nga Klubi për Politikë të Jashtme. Këshilla e artë në kohë revolucionesh është të rrish sa më gjatë brenda shtëpisë. Ndryshe, ose përfundon në trekëmbësh, ose në pushtet, varësisht se në cilën anë të barrikadave ndodhesh. Besoj e dini, se në cilën anë është autori i këtyre fjalëve.

Mes kësaj luhatjeje, i mbështetur edhe në ato që lexoja e dëgjoja, imagjinova se deri kah koha e drekës duhet të ketë filluar edhe transferimi i pushtetit. Më saktë, marrja e tij prej KPJ’së. Betejat e mëdha nisin para agimit, edhe Garda Revolucionare e KPJ’istave sigurisht se shumë herët duhet të kanë sulmuar qendrën e qytetit, duke iu afruar ngrehinave qeveritare.

Që të tria, Qeveria, Parlamenti dhe Presidenca janë në një oborr, e po arrite t’i rrethosh, tri pushtetet saora i ke në grusht. Edhe televizioni publik, RTK, nuk është më larg se një minutë udhë prej aty. Gjeografi më ideale për përmbysje pushteti s’ke ku gjen.

Në mes të këtij ngacmimi të përfytyrimeve të mia, e pashë komisarin e KPJ’së Ylli Hoxhën, duke ngarendur poshtë e lartë, sipër barrikadave me fjalime të zjarrta mbi revolucionin e përhershëm. Tashmë Komisar Ylli ka shkurtuar distancën mes KPJ’istave dhe ndërtesave të pushtetit. Një pjesë të kryengritësve i ka mësyer drejt televizionit publik. Në njërën dorë armën, në tjetrën telefonin mobil, njofton ideologun se vetëm pak hapa e ndajnë prej institucioneve. Teknika trockiste e revolucioneve – me pak njerëz të vendosur në vend dhe kohë të duhur mund ta marrësh shumë lehtë pushtetin – po tregohet e saktë.

Në anën tjetër, disa televizione kanë filluar transmetimin e drejtpërdrejtë të zhvillimeve rreth ndërtesave të qeverisë. Analistë dhe agjitatorë puritanë tashmë kanë filluar paraskicimin e pushtetit ku edhe ata do kenë ofiqet e tyre. Krahas dekonsutruktimit të pushteti që po ikën, qytetarët ftohen dhe yshten të mbështesin revolucionin. Motrat revolucionare mediale janë përherë aty pari duke ofruar shërbimet e tyre me kokëfortësinë besnike se do të kenë vetëm një të dashur: revolucionin.

Gjithçka shkon sipas planit. Pas Qeverisë, Presidencës dhe Parlamentit, tashmë edhe televizioni publik ka rënë në duart e revolucionarëve. Pritet adresimi i parë publik për qytetarët. Nuk vonon dhe në ekrane shfaqet aspiranti presidencial, Veton Surroi.

Tregon se Republika është në duar të sigurta dhe garanton qytetarët për diçka.

Fillon të fashitet pluhuri i betejës. Vijnë edhe telegramet e para të urimeve, një nga Castro dhe tjetri nga Dick Marty, ndërsa Hajrullah Çeku e Komisar Ylli patrullojnë nëpër shehër me rroba militare, e, çizmja e tyre shkelmon ashpër secilin që guxon të nëpërkëmb revolucionin. Vetëvendosja kanë mbetur të shushatur. PDK’ja me krejt ithtarët e tyre bashkë me Hashim Thaçin, është rrasur në stadium. President Pacolli po mbahet i izoluar në Hajvali. Renegati Ramadan Ilazi, që ishte për një tjetër rrugë të revolucionit, ka ikur nga vendi. LDK e AAK po nënshkruajnë gjithçka që u ofrohet. Shihet se kauza e madha ka bashkuar edhe të pabashkuarën, dhe magnati medial nga Rahoveci, Rexhep Hoti, ka ndërruar anë, dhe tashmë ndodhet në të njëjtën pasarelë të mendimit me Veton Surroin. Kush do ta besonte!?

Por, definitivishtë, vendi po hyn në një etapë të re politike të paparë...

E vështirë të trajtosh me seriozitet ndodhi politike të cilat nuk meritojnë seriozitet.

Ideja e KPJ’së dhe defilantëve rreth tyre është e tillë. E tëra është mbijetesë qesharake e një debati që përpiqet të mobilizojë opinionin publikë kundër institucioneve të vendit të cilat janë zgjedhur sipas rregullave të lojës ku secili ka shansin të jetë pjesëmarrës. Thënë shkurt, janë zgjedhur me votën e qytetarit. Shembulli i Vetëvendosjes është fotografia me e mirë për të mbështetur këtë pohim. Nga rruga, fal konsistencës së tyre ata sot janë forca e tretë parlamentare në Kosovë. Nëse shkalla e abuzimeve do të ishte aq drastike siç pretendohet nga KPJ dhe satelitë të tyre, është fare pak e besueshme që Vetëvendosje, një kritikuese e ashpër dhe e përhershme e gjithçkaje në këtë vend, do t’i lejohej të ishte forca e tretë parlamentare në vend.

Por, krejt rrapëllima e KPJ’së dhe komisarëve të saj, në radhë të parë shfaq anarkinë e pasioneve, solidaritetin smirëzi mes individëve që çdo ditë rishpikin histori për një shtet të dështuar, për një komb të dështuar dhe për liderë të dështuar. Por, duke krijuar një spektakël që nuk ofron asgjë tjetër përveçse rrapëllimë dhe egërsi, ata vetëm mbushin vrimat e impotencës dhe dështimit të tyre politike për të cilën askush s’u ka faj. Më së paku qytetarët që do të duhej të kurseheshin nga gjuha pervertuese e të gjithë të pakënaqurve.

“A është rebelim?”, kishte pyetur Louis XVI njërin prej kontëve që e kishte informuar për rënien e Bastijës. “Jo zotëri,” ishte përgjigjja. “Është revolucion”. Plani i KPJ nuk ishte as rebelim, e as revolucion. Është frustrim gjumashësh politikë.

(Autori është: Anëtar i PDK’së)